Konu: değerler ve

bir insan dürüst ahlaklı, efendi, bilgili, şüpheci, yalan sôylemeyen, gerçeği arayan, sana inanacak olan mı, aynı ülküye sahip olan mı, aynı şeye tapınılan mı, aynı şeylerden keyif alacağın mı ¿

Sence neye değer hangisine ayılıyorsun, ve bu bencillik olabilir mi ¿

Sahi nedir bu insanın ikinci bir ben yaratma arama uğraşı.

"Ben" olmayanları ben yapmaya çalışırım çünkü gerçekte "olmak istediğim" şeyi ararım.

Bu insanın kendisi olmamasıyla ilgili temel bir mesele. Temel bir mesele. Ama bir gerçek olarak tüm zihinsel meseleler özünde aynı temel şeyden kaynaklanmaktadır. Her tür zihinsel mesele tek bir zihinsel durumun ürünüdür. Bu yüzden tarih boyunca bilenler hep aynı şeyi anlattılar.

Bu konunun özünde de insanın kendisi olmaması yatıyor. İnsan hep olmak istediği hal içinde dolaşıyor. Olduğu halde değil.
Ve herhangi bir durum karşısında başka birinin tutumunu olmak istediği halle, değerlendiriyor. Bu hal(kendi olmak istediği) içinde değerlendiriyor ama kendi olduğu halle(yadırgadığı halle) karşılık veriyor.Bu da diğer varlığın tutumuna göre basit bir yadırgama ya da karşıdakine kendisiyle aynı arzuyu(ülküyü ideolojiyi inancı fikri) verme isteğini doğurur. Çünkü insan gerçekte bir diğer varlığı, kendi algısındaki "gelecekteki kendisi" ve mevcut andaki "eksik kendisi" fikrine göre değerlendirebilmektedir.(aynı şekilde bir insanın kendisinin yapamadığı şeyi başkasına öğütlemesi de bu "eksik kendisi" hissinin doğurduğu bir iletşim&anlamlandırma/algılama bozukluğudur)

Kendi içinde olguları bütünsel görebilen, nedenlerini görebilen ve kendi davranışlarının başka bir varlığın davranışlarından özgür olduğu, bağımsız olduğu gerçeğini kavrayacak kararlılık içeren bir akıl uyanmamıştır, bu içgörü bulunmamaktadır, bu odaklanma yoktur. Başka bir varlık yadırganırsa olay anlamlandırılmış olur, ya da kendisine benzetmeye çalışılırsa da aynı şekilde. Yani sorun çıkmaz. Bu yetersiz zihin için "heryerde kendisinin olması" ya da "kendisi dışında hiçkimsenin olmaması" işleri kolaylaştırır. Bu yüzden insanlar sosyal gruplara siyasi partilere dahil olma hevesindedir, kendisi gibilerle bir olur ya da kendisinin ülküsünden gidenelerle: sosyalistler sosyalistlerle, muhafazakarlar muhafazakarlarla, ülkücüler ülkücülerle, radikal dinciler radikallerle, ateistler yine ateistlerle... Ya da toplumdan kaçarlar: asosyaller, sözde aseksüeller, çileciler, bazı filozoflar ve yazarlar...
Daima bu ikiliğin içindedir ama asla kendisi olamaz, bireyselliğini bulamaz, kendi aklının getirdiği "doğru güven" ve "doğru görüş" ü edinemez.

Her iki durumda gerçeğin olmamasının, ortaya çıkmamasının, potansiyelin kendisini gerçeklememesinin doğurduğu yansımalardır. İnsan hayatını kolaylaştırmak için kendi güruhuyla sosyalleşebilir ve hiç kararlı bir akıl sahibi olmadan yaşamını sürdürebilir ya da toplumdan kaçarak yalnız kalarak işini kolaylaştırabilir. Her ikisi de aklın dinamikliğinden bütünselliğinden kaçmaktır. Zihnin gelişimine açık olmamaktır bir savunma mekanizmasıdır. Çünkü gelişimin temelinde bir çeşit gerginlik de yatmakta. (Gerginlik, huzursuzluk geliştirir demiyorum elbette ikisi ayrı şeyler.)

Zihnin gelişimine açık olmamaktır bir savunma mekanizmasıdır, çünkü insan "farklı" olan durumla "bilinmeyen" olan durumla ya da "yeni" olan durumla nasıl başaçıkacağını nasıl yorumlayacağını bilemez. Dünyanın kalabalıklaşması ve kültürel olarak ideolojik olarak birçok grubunda iç içe yaşaması zorunluluğunu göz önünde bulundurursak bütün bu "farklı bir görüşü yadırgama" veya "bir görüşü kabul ettirme, kendine benzetme, misyonerlik" faaliyetinin özünde de bu yatmaktadır.

bir hayvan kendisini inkar ediyorsa böyle uyduruk kalıpların icinde bulur kendisini