Konu: Son Ölümümden Bir Kaç Yaşam Önce...

En ölümcül düş’üşler yer çekimiyle değil
Başını yasladığın bir omuz çekilince gerçekleşir.
Dizlerin yerine düşlerin kanar.
Saramazsın…

Unutmak istersin bazen.
Geçmişte kalmasını istediğin ne varsa sıyrılıp geçmek istersin içinden.
Yeni uğraşlar yeni bir saç rengi yeni kıyafetler yeni bir sevgili…
Ve yeni yeni yeni…

Yepyeni bir yalnızlığın kucağında geçmişini uyutmak için yeni şarkılar fısıldarsın kulağına.
Radyoda kendine gelmesini istediğin sıradaki bütün şarkılar geçmişte başkasının sana armağan ettikleri olur hep anımsarsın.

Yeni diziler seyretmeye başlarsın sonra
Başkalarının acılarıyla kendi sancını avutmaya çalışırcasına.
RTÜK’ün 20 dakikada bir koyduğu reklamla uyanırsın yine kendi acına kaldığın yerden devam edersin…

Batıl inançlarım olmadı benim.
Hep inandığım sözler battı yüreğime.
Sürekli önümde dolanan siyah bir kedim olsun isterdim mesela.
En az içimi yansıtacak kadar siyah olmalı üstelik.
O’na kırıldığımdan beri 7 yıl uğursuzluk getiren ayna kırılmalarına da inanmıyorum artık.
Ne zaman baksam ve yüzümün yanında olmasa yüzü yumruklayasım gelir bütün aynaları.
Suya düşen bir damla ışık gibi kırılırım çünkü.
7 renge bölünür beyazım çoğalır yalnızlığım…

Çoğu zaman da çekip gitmek istersin yaşadığın kentten.
O’na dair ne varsa orada bırakacağını düşünürsün.
Yan yana olduğun bütün fotoğraf karelerini için yana yana yakarak gitmek... Hep onu beklediğin köşe başından bir daha geçmemek için gitmek istersin.
Aslında onsuz da yaşayabileceğini ona göstermek istersin içten içte.

Bu yüzden ilk ziyaretini bir tenden bir iç tene yapmak istersin.
Dudaklarını ısırırsın yabancı bir dudağı dudaklarınla tanımaya çalışırken. Yabancı bir parmak ucu tenini kare kare işgal ederken kapanan gözlerinin perde arkasında onun yüzü gösterime girer.
O kapalı gişe oynarken göz kapakların arkasında o’na giden tüm gişelerin sana kapandığını hissedersin.
Unutmak istersin yine de her şeye rağmen gitmek istersin işte.

Ben çok gittim mesela bu son ölümümden birkaç yaşam önce.
Ama ne geride kalsın istediklerin arkada kalıyor ne de unutabiliyorsun.
Giderken ilk o’nun hayalini götürüyorsun gittiğin yere.
Kurtulamıyorsun…

Ezgin KILIÇ

^^MiReLa^^ tarafından gönderildi.

Ben çok gittim mesela bu son ölümümden birkaç yaşam önce.
Ama ne geride kalsın istediklerin arkada kalıyor ne de unutabiliyorsun.
Giderken ilk onun hayalini götürüyorsun gittiğin yere.
Kurtulamıyorsun

Vayy beee çok güzelmiş...

Bende gidiyorum.. Orada bulusmak dileğiyle..
Güzel yazı. İçimdekileri güzel yansıtmış.

En ölümcül düş’üşler yer çekimiyle değil
Başını yasladığın bir omuz çekilince gerçekleşir.
Dizlerin yerine düşlerin kanar.
Saramazsın…



Emeğine sağlık canım çok güzel dizeler

Hiçbir aşk senin kadar yakışmadı alın yazıma..
Ama başaramadık bu sevdayı yaşatmayı..
Başaramadık işte..
Biz seninle hiçbir zaman aynı cümlenin içinde bile anılmadık..
Ne ben acılarını sırtlamış cümlenin yüklemi olabildim,
Ne de sen mutluluklarımın gizli öznesi olabildin..
Biz sadece hasrete prangalı iki yürek olduk….
Biz ayak uçlarındaki karlara aldırmadan,
Güneşli sabahlara doğmayı özenen iki deli gelinciktik..
Zamansız açtık baharlara..
Zamansız uyandık kış uykularından..
Birbirimizin yüzünde gördüğümüz gülüşleri bahar sandık..
Oysa biz kökleri toprakta kalacak bir gelinciğin,
Bir kış sabahı güneşe gülümsemesi kadar imkansızdık…
Hayat yolculuğunda sırt sırta verdik zannederken,
Sırtlarımızın arasına örülü hasret duvarlarını göremedik..
Belki de görmek istemedik..
Ne zaman duvarları aşmak istedik işte o an esir düştük imkansızlığa…
İşte o zaman yenik düştük zamana..
Senle ben , hiçbir zaman “ biz “ olmayı başaramadık…
Başaramadık işte..
Belki de seninle biz ayrı cephelerde savaşan iki kılıç ustasıydık…
Kendimizi hep aramıza örülmüş hasrete,
Kılıç sallar bilirken meğer biz kendi yüreklerimize kılıç sallamışız…

Hadi git sevgili..
Rüzgara karşı savaşmayı bırak…
Hadi git..
Dağlar devrilmişken omuzlarıma, yalnızlık düşmüşken sokaklarıma git..
Git diyorum sana..
Kapıyı biraz arala ve git..
Bana verdiğin ne varsa her şeyi topla ve git..
Bekletme ” seni” bekleyenleri…
Bekletme kapımda beni sonsuzluğa gömecek yetim kelebekleri…
Hadi git..
Her harfine ölümler beğendiğim adımı dudaklarımdan sökerek git..
Bana çıkan tüm sokakları sil adres defterlerinden..
Yaşayıp da kendi yüreğine bile ispat edemediğin bu sevdayı,
“ mutluluk bakiyelerden” düş gayri..
Gözlerime demir pervazlardan ölüm göz kırpıyorken durma git …
Hadi git sevgili…
Adınla başlayıp adınla bitiremediğim cümleler kadar yalnız bırak beni..
Durma karanlıklarımda, durma hatıralarıma..
Git sadece..
Bırak hayat boyu sensizlik yerine ölümler diz çöksün ayak dibime…
Bırak günahların dökülsün soğuk ellerinin gezindiği küçük avuç içlerime..
Hadi git sevgili..
Biz seninle rüya olmaktan öteye geçemedik..
Hiçbir zaman acıyı sırtlanıp mutluluğa gülümsemedik..
Hadi git…
Dudaklarında daha fazla kanamasın pişmanlıkların.
Daha fazla ağlamasın hatıraların..
Hadi git sevgili..

Hadi git..
Çıktığın kapıdan ölüm gelsin ayak uçlarıma..
Bırak gözlerin mapusluğum, yüreğin sonsuzluğum olsun..
Hadi git…
Durma sabahı olmayan karanlıklarımda..
Daha fazla üşütme ellerini karı, boranı eksik olmayan kışlarımda…
Daha fazla bekleme yamalı cümlelerimde.
Git diyorum sana..
Git..
Beni “ bana “ bırakma…
Hadi kapıyı arala ve git..
Kapat tüm ışıkları..
Ve git hadi..
Çıktığın kapının ardından ölüm gelsin gayri..
Şimdi git…
Unut ismimi…
Unut yeminlerini….
Seni hiç sevmediğimi farz et…
Bu sevdayı hiç yaşanmamış kabul et..
Demir kapımı “ ölüme “ arala ve sessice git…
Git diyorum…
Sadece git…
Ardından ölüm gelsin ayak uçlarıma..
Sana kavuşmayı bilmese de ,
Seni severken “ ölmenin gururunu “ yaşasın bu yürek…
Çünkü; sen benim,
Ölüm ile hayat arasına çizebildiğim tek mutluluğumdun..

Teşekkürler Sallinas...
Nida'cım teşekkür ediyorum tatlım...

Jean,güzel dizelerin için sağol.Renk kattın...Yalnız o arada akşamki konuşmamızı ve sopayı hatırla

Bana böle şeyler deme sonra geceleri uyuyamıyorum

Nedenmiş bakimmmm?

IşıYORUM

Tutmayın arkadaşlar,
Işıyorum, ışıyorum,
Nükleer enerji sevinciyle,
Taşıyorum, taşıyorum
Buna kim karşı çıkar,
Şaşıyorum, şaşıyorum
Kör topal da olsa,
Yaşıyorum, yaşıyorum
Bu yanan umut ışığı,
Uranyumlu çekirdek mi?
Şu uzaktan yaklaşan yedi bacaklı,
Babam mı yoksa örümcek mi?

En güzel rengi bu şiir kattı..!