Konu: Masumiyet

küçük bir kız çocuğuydum
bütün kız çocukları kadar masum
rengarenk düşlerim vardı...
gökkuşakları kadar mucizevi...
kayboldular...

insan denilen canlıya
et ve kemik giydirdiklerinde
ben, sıramı bekliyordum...
ne zaman gelecek anım...
bilmiyordum...

hevesliydim yaşamaya
deneyecek
öğrenecek
anlayacaktım...

denedim
öğrendim
anladım mı dersiniz?
ete kemiğe
büründüğümden beri
cevabını arıyorum...
bilmiyorum...

kaldı mı bizde o masumiyetten eser?
aynalarda yüzümüze bakıp
sahte gülüşler gönderen kim
tanıyor muyuz?

ne o ağlıyor musunuz?
ağlayın...
yoksa yıkanmıyor
ruhun kiri, pası
hiç bir leke çıkarıcı
gidermiyor...

ürpermekten ellerim
parmaklarım uyuşuyor...
kendimi bulmaya geldiğim dünyada
kaybettim masumiyetimi
büyüdüğümde...
aldılar elimden tertemiz düşlerimi...

an geliyor,
silikleşiyor herşey...
baharlar yetmiyor neşelenmeye
sonhabar yapraklarımı döküyor
hiç değişmeyen mevsimimde...


alıntıdır..

çok güzelmiş, yüreğinize bereket.

Masumiyeti yitirmemek,insanın elinde midir?

rooxvitae tarafından gönderildi.

çok güzelmiş, yüreğinize bereket.

rica ederim

Dostluk ve barış tarafından gönderildi.

Masumiyeti yitirmemek,insanın elinde midir?

sizce?

hepimiz bir çocuk kadar masum kalamaz mıydık? Masumiyetin kaybı nasıl gerçekleşir?
insan ne yaparsa yapsın, şartlar ve koşullar ne olursa olsun içindeki masum,saf küçük çocuk ölmemişse yine masumdur..

Masumiyeti yitirmemek için gayret göstermek lâzım.

Dostluk ve barış tarafından gönderildi.

Masumiyeti yitirmemek için gayret göstermek lâzım.

ne olursa olsun masumiyet ve çocukluk insanın içindedir...ben hep masum,çocuksu şımarıklıkları olan küçük kız çocuğu kalacam

Kimin bu şiir?