Önce söz vardı, hayat sonradan geldi.
Önce çile vardı, ihsan arkadan geldi.
Önce iştiyak vardı, sebat arkadan geldi.

Ve önce var vardı. Yokluk arkadan geldi.Var’dan sonra tecessüm etti yokluk.yokluğun tecessümüyle varlık libası giyindi O da… Var oldu yokluk…
Sevmek insanın kaderi… Varlığın kaderi sevmek… Bağlanmak bir nesneye,ağaca, kuşa,doğaya,yalana,kedere,insana,Allah’a..Yokluğuna var libası giydirmek için tamamlamaya çalışmak,bir başkasının yokluğuyla… Yalanla tamamlamak kiminde,kiminde kendi türünden bir insanla… Kiminde varlıktan ötede daha da derinde, vralığa varlık giydiren ve tek gerçek var olan Allah’la…Kendi nefesinden yüklemişti O insana…O nefesin çıktığı yuvayı arayışı sebatla…
İhsandan önce çile çekmek kimi zaman…Üstelik bilmeden ihsanın varlığını…Severek yanmak, severek kaybolmak…Kimi zaman bir ışığa ağlamak,kimi zaman bir dost için kıvranmak,kimi zamansa aradığıyla firaklar yaşamak… Ama en güzeli ise sevdiğinde varlığın sahibini bulmak…
Sebat gerektirir sevmek…Sevdiğine sadakat, sevdiğine vefa…Ne varki sebat sonda olur.. Öncesi iştiyaktır sabatın…Şevktir,aşktır,istektir…İstersin,aşk duyarsın ve seversin zamanla…Aşkta sebat yoktur belki ancak sebat gerektirir sevmek…Vardığın konakta kalmak ayrılmaksızın…Nefisperverlik vardır aşkta;kaşa göze meftun olmak…Aşktan geçebilirsen eğer aslı sevmenin tadına varırsın.. Nefsinden geçebilirsen eğer çıkarların tükendiği gerçeklere ulaşırsın…
Sevmek nedir peki? Sadece güzeli mi sever insan?Çirkin sevilmez mi?Şekil yoktur sevmede;mana vardır…Şekle aşık olunurken,mana sevilir.Şekil kalpte dururken mana ruha varır… Kalp ölür,ruh ise baki kalır..Öyle ise asıl sevgiyi bulabilen ruhla ebediyete varır…
Var mısınız sevmeye?Şekil,zaman,ten,cinsiyet farkı gözetmeksizin… Manayı sevmeye var mısınız? Malumdur ki mananın sahibine giden yol manayı sevmenin geçitlerinden geçer…