Konu: Maviye düş/üşler

Sevgili
Kanatlarım kırık
Çırpındıkça kısalıyorum
Mesafeler!
En az gözlerin kadar koyu ırak
Ve acımasız
Ki ben
O’ mavi
O’ soylu
O’ kadife denizlerine
Bir pelikan hüznüyle uçup konamıyorum

Bahar eskisi kelebeğim
Bitkinim
Avlusunda fırtınalı iklimlerin
Şiirin eylül sokaklarında
Gözlerim yalnızlığın kehribar kırıntısı
Takvimlerin
Kısa kısa açan çiçekleri düşüyor
Ardına mutsuz aynaların
Yüz çiziklerimin buzdan kadifesine işte
----- Öyle işte

Bir hayal akşamı
Bir şiir limanından
Bir vapur gibi çığlık çığlığa
Çıldıran bir martı gibi koşuyorum
Boşa gidiyor tüm koşularım
İmbatlar ülkesi saçlarına konamıyorum


Mum yanığı bir yaz konuyor ağaçlara
Kırlar
Dereler
Uğur böcekleri şarkılar besteliyor
Dut ağaçlarına
Koşuyor ipek böcekleri
Dizlerimi deniz tutar erkenden
Kirpiklerim kırık bir kürek
Mazinin kıyısında
Yüz bin mavi sandal yıkılır içerime
Gece olur dört bir yanım
Ve buz mavisi bakışlarına üşüyorum
Gözlerine sığınan
Küçücük bir yıldız da ben olamıyorum


Yelkensiz düşlerim çekiliyor diplere
Bana
Senden artakalan yalnızca
Azgın bir yanardağı andıran
Uçsuz bucaksız hüzn-ü okyanus
Bir kürek
Ve dilek ağaçlarından bir sandal
Ve alabora düşler
Yazık…


||

Ruhum
Dar ve paramparça
Uçsuz bucaksız sıkıntılarda
Cinnet geçiren bu tenha sokaklarda

Yokluğun
Her kavgada galip
Bu karanlık ve ayrılıkçı macerada

İsterdim
Muamma olsan
Böyle estirmesen rüzgâr


Oysa
Ne çok severdin
Düzlüklerde akşamüstü yüzümü

Hayat beni üzünce
Birden üzülürdü - yumulurdu yüzün

Senin tarla olurdu yüzün
Benim yağmurlandıkça gökyüzü ...

Aynalardan
Bir yaz koşardı yüzümüze
Gelip gamzelerime konardı tarla kuşu


Kırışırdı mutluluktan yüzümüz
Yüz çiziklerimizde bir nehir
Sonra bir yeşil orman
Sonra masmavi
Bir gökyüzü
Yaşardı

Ama şimdi pencere kıyılarında
Yıldızlar ölü açıyor
Karanlıklar ektiğim
Taş saksılarda



Ruhum
Sonsuza dek
Dar ve paramparça
Uçsuz bucaksız sıkıntılarda
Cinnet geçiren ahraz sokaklarda

Gözlerin
Tüm renklere cilt
Kendimi kaybettiğim bu macerada



Keşke hiç dönmeseydin yüzünü
Yüzüme aynalardan bakan
Gür aydınlığa

Bu tok karanlık
Güpegündüz sinmezdi belki aynalarıma
....

Alıntı()

+

ÖMRÜM ÖMRÜM


mum yanar
mum ışıldar
kendileri yoktur‚ gölgeleri oluşur
ferinden korkulsa da rahmetin
yenilmez toprağa can katmanın kudreti
bir ömre kaç hayat sığar görülecektir...



mum aydınlar
mum sınar
ayrılık acısı kadar seversin
ve sevmenin coşkusu kadar koyar insana
aşk sözcüğünden ayrılmak

mum yaralanır
mum sürer
kem söz sahibini sürükler
son çağındır artık
gövdende birikir
senden eriyen parçalar

mum biter
mum söner dibine hayatın
işte yaşadığım dediğin
bir mum ömrüdür

eren
ve
eriten kendini...

Yılmaz ERDOĞAN

şiiri geldi aklıma...Dost sevgilerimle...