Konu: Demokrasi bize göre değildir

İçişleri Bakanı Şahin'i dinlerken birden 'Gidip gidip aynı yere mi döndük' duygusuna kapıldım.




Demokrasinin bize göre bir yönetim sistemi olmadığı’ değerlendirmesini her duyduğumda sinirleniyorum. İçerdiği küçümsemeyi rahatsız edici buluyorum. Bu değerlendirmeyi en çok da Demirel yapardı. ‘Türkiye’nin özel şartları’ diyerek her demokratik talebin karşısına bu gerekçeyle dikilirdi.
Ülkemizdeki demokratikleşmenin önündeki en önemli engelin ‘militarizm’ olduğu yönündeki kanaatim sürüyor. AK Parti hükümetinin askeri vesayetin sonlandırılması amacıyla yürüttüğü siyasi mücadele artık toplumun son derece geniş bir kesiminin, hatta belki ulusalcı kesimlerin bile onayını alıyor.
Ancak elbette demokrasi yalnızca askerlerin siyasetin emrine girmesiyle hallolacak bir mesele değil. (Ayrıca hâlâ askerin siyaset üzerindeki ağırlığı devam ettiği gibi, hukuk sistemi içinde de varlıklarını sürdürecek anayasal sistemin özü varlığını koruyor.)
İçişleri Bakanı Şahin’i dinlerken birden “Gidip gidip aynı yere mi döndük” duygusuna kapıldım. Virgülüne dokunmadan Şahin’in ‘terörle mücadele’ anlayışını yansıtan dünkü konuşmasının bir bölümünü buraya aktarıyorum: “Neyiyle veriyor, belki resim yaparak tuvale yansıtıyor. Şiir yazarak şiirine yansıtıyor, günlük makale, fıkra yazarak oralarda bir şeyler yazıp çiziyor. Hızını alamıyor terörle mücadelede görev almış askeri, polisi doğrudan çalışmasına, sanatına konu yaparak demoralize etmeye çalışıyor. Terörle mücadele edenle bir şekilde mücadele ediliyor, uğraşılıyor. Terörün arkadan dolanarak arka bahçede yürüttüğü faaliyetler ki arka bahçedir, İzmir’dir, Bursa’dır, Viyana’dır, Almanya’dır, Londra’dır, her neyse, üniversitede kürsüdür, dernektir, sivil toplum kuruluşudur.”
Şahin’in ne demek istediğini yorumlamaya gerek yok. Açıktır ki, bu anlayış Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’ın ısrarla vurguladığı, “Terörle mücadele ederken, düşünce ve ifade özgürlüğünü özenle koruyacağız” yaklaşımına tamamen ters. Türkiye yıllarca, bu şekilde bir düşünce yapısıyla, yani ‘otoriter rejim’le yönetildi. Dersim olayı da bu anlayışın tipik örneklerinden birisidir. Sıradan kadın ve çocukları da dolaylı olarak “İsyancılara destek verebilirler” gerekçesiyle hedef alabilen mantıkla o mantık arasındaki benzerliği görmek zor değil.
1990’lı yıllarda Yaşar Kemal, Orhan Pamuk gibi isimler de dahil olmak üzere çok sayıda aydın, yazar o dönemdeki Kürt politikasını eleştirdikleri için yargı önüne çıkarıldılar, hatta mahkûm edildikleri bile oldu. Onları hedef alan düşünce sistematiğinin İdris Naim Şahin’inkine benzediğini görmek için keskin bir sezgiye sahip olmaya gerek yok, hatta biraz araştırma yapsak çok yakın cümle yapılarının kullanıldığını bile tespit edebiliriz.

Teröristi yenebilirsiniz ama
İdris Naim Şahin’in bakış açısıyla hiçbir netice alınamaz mı? Elbette her düşünce yapısı, kendine göre birtakım ‘netice’ler üretir. Ancak ‘herkesin susturulması’nı düşünebilen bir kültür üzerinden demokrasi veya özgürlük adına küresel standartlarda bir tablo çıkmaz.
İçişleri Bakanı’nın ilk çıkışı değil bu. Çok uzun zamandan beri ne yazık ki, sürekli aşmaya çalıştığımız günleri aratmayan çıkışlar yapıyor. Böyle bir İçişleri Bakanı’yla, bir dönem boyunca yakalamış olduğumuz özgürleşme ivmesini gerçekten sürdürebileceğimize ihtimal vereniniz var mı?
Tabii bakan bu şekilde konuşunca, onun yönettiği polis, polisin etkileşim içinde olduğu yargı sistemi nasıl çalışabilir? Başbakan Tayyip Erdoğan’ın, bu söylenenlere nasıl bir tepki verdiğini de merak ediyorum.
Dönüp dönüp aynı yere gelmemek için, bu değerlendirme biçimini masaya yatırmanın zamanı geldi de geçiyor bile...
İçişleri Bakanı’nın bu son değerlendirmesi bir yanlışlığın ötesinde, kendine hâlâ yükselme yolu aramaya çalışan ve belli bir zemini de olan tehlikeli bir eğilime işaret ediyor.
Türkiye’nin vizyonu, ne olursa olsun; bu söylemlerden, bu kültürden daha ileri bir noktada...

Kaynak : http://www.radikal.com.tr/Default.as...&CategoryID=98

Allah’a ve İslam'a düşman olan Amerika ve Avrupa devletleri; Arap ülkelerinde ve bir zamanlar İslam diyarı olan diğer ülkelerde İslamın tekrar hakim olmaması için uydurdukları dikta kırallık ve baskı rejimlerinin faydasız ve halkı patlama noktasına getiren rejimler olduğunu görmeleri sonucunda bu rejimlerden daha yumuşak olan ve demokratik sistem denilen bir rejim ortaya çıkarttılar. Bu sistemin özü şudur: Halk değişik görüşlere ve partilere mensub temsilcilerden dilediğini serberstçe seçer ve bu seçilen temsilcilere milletvekili denir. Bu milletvekilleri bir mecliste toplanır ve o mecliste hangi parti yeteri kadar fazlalıkta milletvekili çıkartmışsa o parti devleti idare eder. Diğer partilere mensub milletvekilleri ise hükümetin muhalefet gurubunu oluşturur.

Bu ülkede bütün kanunlar bu meclis tarafından çıkarılır. İnsanlarla ilgili bir kanun çıkarılmak istendiğinde, kanunun çıkmasını isteyen milletvekillerinin sayısı, belirlenmiş olan bir oranı aşarsa artık o hüküm kanunlaşır. Bundan sonra gerek milletvekilleri gerekse halk, kabul etsede, etmese de istesede istemesede bu kanuna uymak zorundadırlar. Bu mecliste bir kanun çıkartılırken o kanunun islama uygun olup olmadığına değil, halkın seçmiş olduğu kimselerin belli bir oy oranıyla o kanunu kabul edip etmemesine bakılır. Şayet bir kanuna, milletvekilleri gerekli çoğunlukta evet derlerse, o kanun islama zıtta olsa farketmez kanunlaşır ve uygulamaya konur.
Demokrasi sistemi, İslam dışındaki diğer mevcut sistemlere nazaran fertlere daha fazla hürriyet ve görüş özgürlüğü verdiği için insanların çoğu bu sistemi, İslam'a uygun olup olmamasına bakmaksızın, kabul edip benimsediler ve bu sistemin çok güzel bir sistem olduğu kanaatine vardılar. Diğer dikta rejimleri altında yaşayan halklarda bu sisteme geçmeyi arzuladılar. Hatta demokrasinin ne demek olduğunu bilmeyen bazı islamcı yazarlar: “Demokrasi, islam’dandır” demeye başlamışlardır. Bu sözleri onların batıya karşı duydukları iç yenilgi ve aşağılık kompleksinin bir etkisidir.

Demokratik sistem, müslümanlar için İslam’ı hakim kılma yolunda çalışırken diğer diktatörlük ve baskı rejimlerinden daha fazla özgürlük verebilir. Fakat verilen bu özgürlükler bizim bu sistemin bir parçası olmamızı meşru kılmaz. Daha öncede anlattığımız gibi bu sistemin bir parçası olmak; İslamın temel şartlarından olan hakimiyetin Allah’a ait olması ilkesine zıt olduğu için İslam akidesine temelden zıttır.


“Kim İslam’dan başka bir din kabul ederse o, ondan kabul edilmeyecektir. Ve o ahirette hüsrana uğrayanlardan olacaktır.” (Ali İmran: 85)

Demokrasi; hayat, insan ve varlık konusunda özel bir düşünceye sahip olan bir dindir ve devleti dinden ayıran laik düşünceyi sabit kılan insanlar tarafından ortaya çıkarılmış, kaynağı beşer olan bir yönetim düzenidir.
Demokrasi dinine göre;
Allah için yapılacak ibadetler ancak mescitler, kiliseler, zaviyeler ve mabedlere hastır. Hayatın özel veya genel meseleleriyle ilgili konular ise demokrasi dinine hastır. Kısacası demokrasi dininde yönetici olan kimsenin Allah’a ait olan yetkileri kendisinde bulundurma hakkı vardır.
Demokrasi dinine göre;
Halk kendi kendine hükmeder. Yani kanun koyan ve kendisine itaat edilen Allah değil insandır.
Demokrasi dinine göre;
Allah’ın dinine muhalif olsada onunla alay edilsede beşeri kanunlara muhalefet edilmediği müddetçe inanç hürriyeti vardır. Dileyen dilediği fuhşu yapar, zina edebilir ve her türlü ahlaksızlığı yapabilir. Zira bu din (sistem) için mukaddes hiçbir değer yoktur. Buna rağmen demokrasi dini (sistemi), demokratlar tarafından itiraz edilmeyen, hesap sorulmayan ve sorgulanamayan üstünlükte görülür.
Demokrasi dinine göre;
İslama zıt bile olsa çoğunluğun görüşü doğru ve geçerlidir.
Demokrasi dinine göre;
Değeri ve kudsiyeti ne olursa olsun –velev ki Allah’ın dini bile olsa- kişinin tercih hakkı vardır.
Demokrasi dinine göre;
Yöneticinin seçimi konusunda en basit ve cahil bir insanla en bilgili insanlar eşit tutulur.
Demokrasi dinine göre;
İnancı ve fikri ne olursa olsun, İslama aykırı bile olsa siyesi partilerin ve değişik grupların oluşumu serbesttir.
Bu anlatılanlara göre demokrasi dininde kendisine ibadet ve itaat edilen ilah insanın heva ve hevesidir. Bundan dolayıda demokrasi bir tağuttur ve Allah’tan başka ibadet edilen tağutların temelini oluşturur. Buna rağmen insanlar bu dine girmekte ve bu dinin gereklerini yerine getirmekten hiç çekinmezler. Bu dine muhakeme olurlar ve devamlı bu dini (sistemi) överler.
Bugün şöyle şaşırtıcı bir durum vardır. Kendilerinin Müslüman olduğunu iddia eden kimseler Yahudilik ve hristiyanlık dininin gereklerini yerine getirmekten çekinirler. Buna rağmen demokratik dinin gereklerini yerine getirmekten ve böylece demokratik dine girmekten hiç çekinmezler.

Oysa nasıl yahudilik ve hristiyanlık birer din ise aynı şekilde demokrasi; komünizm, sosyalizm de birer dindir ve bu dinlerin hepsi batıldır. Aralarındaki tek fark ise hristiyanlık ve yahudilik semavi asıllıdır. Demokrasi; komünizm, sosyalizm semavi asıllı değil, insanların heva ve heveslerinin ürünüdür.

Beşer anayasasındaki din, Allah’ın dini değil demokrasi dinidir. Demokraside ise hüküm verme yetkisi Allah’a değil halka aittir.

BİR MÜSLÜMAN İÇİN, DEMOKRASİ BİZE GÖRE DEĞİLDİR.

@Dedektif,
Neler yazmışsın anlaşılır gibi değil...

Bir çocuğa anlatılıyor gibi anlatim sana...
Sen Müslümansın ben ise ateistim.
Başkasıda hırıstiyan olabilir, başka dinlerden de olabilir.
Eşcinselde olabilir.
Ama hepimiz bu toprakların çocuğuz.
Hepimizi eşit şeklinde kucaklayan bir sistem olmalı.
hepimize eşit adalet uygulayan bir düzen, kimseyi aşağlamayan ve hakkını gasp edilmeyen bir düzen.

Bu senin sisteminde olmalı benimde...
Şeriyat, din senin düzenin benim değil...
Kemalizmin, Cumhurriyetimiz süni türklerin sistemidir. Alevi ve gayri müslümler ve azınıkların değil...

Yani senin dediklerin tutmuyor.

AOG tarafından gönderildi.

@Dedektif,
Neler yazmışsın anlaşılır gibi değil...

Bir çocuğa anlatılıyor gibi anlatim sana...
Sen Müslümansın ben ise ateistim.
Başkasıda hırıstiyan olabilir, başka dinlerden de olabilir.
Eşcinselde olabilir.
Ama hepimiz bu toprakların çocuğuz.
Hepimizi eşit şeklinde kucaklayan bir sistem olmalı.
hepimize eşit adalet uygulayan bir düzen, kimseyi aşağlamayan ve hakkını gasp edilmeyen bir düzen.

Bu senin sisteminde olmalı benimde...
Şeriyat, din senin düzenin benim değil...
Kemalizmin, Cumhurriyetimiz süni türklerin sistemidir. Alevi ve gayri müslümler ve azınıkların değil...

Yani senin dediklerin tutmuyor.

Vadiye kurtlar varırsa çoban ne yapsın arkadaş!.Önemli olan, o kurtları vadiye sokmamaktır.

SİYONİSTLERİN BİR OYUNU DA DEMOKRASİ UYDURMACALARIDIR.EĞER GERÇEK VE HAK ÜZERİNDE DEMOKRASİ OLACAKSA BU ÜLKEMDE BUNA İTİRAZ ETMEYE HAKKIMIZ OLMAZ.HANİ NERDE BU GERÇEK DEMOKRASİ?

BÜTÜN İMTİYAZLAR, ÖZGÜRLÜKLER,TOLERANSLAR HEP GAYRİ MÜSLİMLERE VERİLMİŞSE ORADA "DURUN BAKALIM!" DERİZ.MÜSLÜMANIN CANI YOK MU?ONLARIN CANI PATLICAN MI?NEDEN İNİSİYATİF SİYONİSTLERİN VE ZENGİN TUZUKURULARIN ELİNE VERİLİYOR Kİ?PARASI OLMADIĞI İÇİN; İŞÇİDEN, MEMURDAN VE ÇİFTÇİDEN NEDEN MİLLETVEKİLİ ADAYI GÖSTERİLMİYOR, BU DEMOKRASİ İŞİ MİDİR?.

Söylenecek daha çok sözümüz var.Biz gerçek demokrasinin gelmesinden yanayız.Taa ki İslam'a aykırı olmamak şartıyla...