behzat ç. yine döktürdü pazar gecesi...

travesti cinayetlerindeki polis parmağını ortaya seren behzat, travestilerden aldığı teşekkür karanfilini sevdalısı savcı esra’ya verdi.

esra, “derken karanfil elden ele...” diye mırıldandı.

biz edip cansever’ler de bu küçük mesajdaki karanfili ekrandan alıp yanımızdakine verdik:

“sen o karanfile eğilimlisin, alıp sana veriyorum işte/
sen de bir başkasına veriyorsun daha güzel/
o başkası yok mu, bir yanındakine veriyor/
derken karanfil elden ele...”

* * *

behzat eve döndüğünde, ayrıldığı karısı sofra hazırlıyordu.

kafayı hafif sıyırmış, hâlâ evli olduklarına inanıyordu.

üstelik evdeki şule’yi kendi kızı sanıyordu. şule de bu oyunu bozmuyor, kızıymış gibi davranıyordu.

behzat “ne oluyor” diye çıkıştığında şule, boynunu büktü ve:

“biz bu yalanla mutluyuz behzat” dedi.

* * *

acaba kaç birlikteliğin zehirli çimentosunu deşifre ediyor bu cümle?

kaç yalana göz yumuşu itiraf ediyor?

kim bilir kaç mutluluk, yalandan bacaklar üzerinde yürüyor?

* * *

vatan’da okudunuz mu:

bir firma, “çıplak gösteren gözlük” vaadiyle ilan vermiş gazeteye...

yüzlerce kişi para yatırmış.

gözlükler fason çıkınca sadece bir müşteri kızıp “çıplak göstermiyor bu” şikâyetiyle polise başvurmuş. diğerleri?

belki de şu anda “biz bu yalanla mutluyuz” diye pembe gözlüklerle etrafı kesiyorlar.

* * *

ingiliz independent gazetesi, “türkiye aşırı kendine güvenin kurbanı olabilir. yunanistan gibi balonu patlayabilir” diyor.

aldırmıyoruz.

“ekonomimize bir şey olmaz” yalanıyla mutluyuz çünkü...

içerde 100 gazeteci varken hükümet, “ifade özgürlüğünün en ileri olduğu dönemi yaşıyoruz” diyebiliyor.

marmara gemisinde israil komandolarınca öldürülen vatandaşları için özür ve tazminat talep ederken, uludere’de türk uçaklarınca öldürülen vatandaşlarını görmezden gelebiliyor.

fransa’ya tepki efelenmesiyle geri çağırdığı büyükelçiyi, sessizce geri gönderebiliyor.
“derken gözlük elden ele...”, hükümet’e sempati artıyor.

ve anketlerde “mutlu musunuz?” diye sorulunca halkımız “mutluyuz” diye haykırıyor:
“biz mutluyuz, bu yalanlarla...”

* * *

dizinin son sahnesini anlatarak bitireyim:

behzat, evdeki mutluluk oyununa katılmak üzere sofraya oturdu.

yemek niyetine getirilen kuru ekmeği gülümseyerek yedi.

yerken midesi bulandı.

ve sofraya kustu.



http://gundem.milliyet.com.tr/-biz-b...78/default.htm