Konu: Son

Gitsene demiştim, sonunda gittin işte. Artık yoksun. Aslında varsın: Benim yürümediğim yollarda, okumadığım satırlarda,adını bile bilmediğim insanlarda varsın. Yokolduğun tek yer içim. Bende yoksun artık. Gitsene dedim ya gittin işte.

Sende çelik bir zırh vardı, bense savunmasız, korumasız, hazırlıksızdım. Sende zaman boldu, ben zamanla yarıştım durdum. Sen umarsızdın, gamsızdın, silip atardın tek kalemde -ki öyle yaptın, bense takıldım kaldım. Sen git demeden dışarda buldum kendimi senin çok uzağında, bense defalarca git dedim sana ama sen çivi gibi çakılı kaldın.

...... Ve sonunda gittin. Hem sen gittin, hem ben söküp attım. Şimdi ben senin yürüyemeyeceğin yollarda, okuyamayacağın satırlarda, adını bile bilmeyeceğin insanlarda var olacağım. İstediğin buydu. İstediğin olacak.

İkimizinde yolu açık olsun; birbirine hiç ama hiç ulaşamayacak farklı yollarda.

Oooooo!!! bu ne yaa sirena..

Gene çok içten, gene isyankar, gene acı, gene ayrılık ve en kötüsü son demişsin...

Gerçi her bitiş yeni bir başlangıçtır derler ama, bu durum insanın canını epey yakar..

Yazıyı okuyunca içim burkuldu valla..

Paylaşımın için sağol..

gönlüne sağlık...

Bitti sanılan Aşkın Hikayesi

Bir zamanlar, bütün duyguların üzerinde yaşadığı bir ada varmış:
Mutluluk, Üzüntü, Bilgi ve tüm diğerleri, Aşk dahil.

Bir gün, adanın batmakta olduğu, duygulara haber verilmiş. Bunun üzerine hepsi adayı terk etmek için sandallarını hazırlamışlar.
Aşk, adada en sona kalan duygu olmuş çünkü mümkün olan en son ana kadar beklemek istemiş.
Ada neredeyse battığı zaman, Aşk yardım istemeye karar vermiş.
Zenginlik, çok büyük bir teknenin içinde, geçmekteymiş.Aşk, "Zenginlik, beni de yanına alır mısın?" diye sormuş.
Zenginlik, "Hayır, alamam.Teknemde çok fazla altın ve gümüş var, senin için yer yok." demiş.Aşk, çok güzel bir yelkenlinin içindeki Kibir'den yardım istemiş. "Kibir, lütfen bana yardım et!", Kibir "Sana yardım edemem, Aşk. Sırılsıklamsın ve yelkenlimi mahvedebilirsin." diye cevap vermiş.
Üzüntü yakınlardaymış ve Aşk yardım istemiş: "Üzüntü, seninle geleyim." Üzüntü "Of, Aşk, o kadar üzgünüm ki, yalnız kalmaya ihtiyacım var." Mutluluk da Aşk'ın yanından geçmiş; ama o kadar mutluymuş ki Aşk'ın çağrısını duymamış. Aşk, birden bir ses duymuş. "Gel Aşk! Seni yanıma alacağım..."Bu Aşk'tan daha yaşlıca birisiymiş.
Aşk o kadar şanslı ve mutlu hissetmiş ki, onu yanına alanın kim olduğunu öğrenmeyi akıl edememiş. Yeni bir kara parçasına vardıklarında, Aşk'a yardım eden yoluna devam etmiş.
Ona ne kadar borçlu olduğunu fark eden Aşk, Bilgi'ye sormuş: "Bana yardım eden kimdi?" Bilgi "O, Zaman'dı" diye cevap vermiş. "Zaman mı? Neden bana yardım etti ki?" diye sormuş Aşk. Bilgi gülümsemiş:

"Çünkü sadece Zaman Aşk'ın ne kadar büyük olduğunu anlayabilir"

sonun olduğu yerde ilkte vardır.sonu olmayan ilkler hayatında olsun inşallah... bu ne buruk bir yazı böyle.

çok güzel bir yazı yazmışsın ama son demişsin

...... Ve sonunda gittin. Hem sen gittin, hem ben söküp attım. Şimdi ben senin yürüyemeyeceğin yollarda, okuyamayacağın satırlarda, adını bile bilmeyeceğin insanlarda var olacağım. İstediğin buydu. İstediğin olacak.

Çok sitemkar bir bitiş.. Üzüldüm duygu yüklü bi yazı..

Neden insanlar sudan sebepler öne sürerek daha önce sevdiklerini bilahere görmezden gelebilirler??
Neden hem sever sonrada seviyorum ama gitmek zorundayım der?

Neden bu kısa ömür içerisine bunca acı ve sıkıntıyı sığdırmaya çalışırlar anlamış değilim..

Bence; gidene kal, kalana da git dememek gerek..

Kendiliğinden gidilmişse ve kalanada git denilmediyse sorun yok.

vicdanın rahat olsun

AŞIK DEĞİLSİN

Hiç cesaretin yok sevdalara acılara
Hiç direnmedin ayrılığa teslim oldun kolayca
Aşka engel olur mu uzaklar sen aşık değilsin
Ağlama inanmam sen beni sevmedin
Sevseydin gelirdin dünyanın bir ucuna
Özleseydin arardın bekledim boşuna
İsteseydin çalardın kalbimi bir gecede
Her hatayı yapardın aşık olsaydın



(Eski bir şarkı bu hoşuma gitti eklemek istedim)

Yüreği yanık sevgili dostum.. ne kadar içli vede duygulu yazmışsın öyle.
etkilenmemek içten değil.
-------------------------------


Seni seven bir kadın var İstanbul'da
Gözlerinden yaş yerine kan akan
Yüreği her geçen gün daha da yanan
Severken sevilmemeyi öğrenen

Seni seven bir kadın var İstanbul'da
Gece kanatlarını çırparken yalnızlığa
Binlerce özlemle dolu olan kalbine
Gözyaşlarının sel olup aktığı

Seni seven bir kadın var İstanbul'da
Özlemle sevgini ağır bastığı
Elini her uzatışında bomboş kaldığı
Bir yudum sevgi için dilenen

Seni seven bir kadın vardı İstanbul'da
Artık nedendir bilmez yaşamıyor
Sana olan sevgisini kalbine gömüp
Yaşamaya veda eden,
Bir kadın vardı İstanbul’da
Seni canından çok seven...

Son kez bak gözlerime bu sana aşık gözlerin son bakışı...