Geldi mi zaten acılar, üzüntüler hep üst üste gelir. Tam her şey yolunda gidiyor, evet mutluyum dersin ama nafile. Asla acı ve üzüntü senin peşini bırakmaz. Zamanla alışırsın buna. Yada alıştığını düşünürsün…
Bir yerlerde bişeyler kırılmıştır sebebi ne olursa olsun. Yara açmıştır kalbinde. O yaranın ilacını beklersin büyük bir umutla. Ancak o iyileştirip hayata döndürebilir seni…
Hayata küsersin zamanla…
Yapılan hatalardan ötürü bir pişmanlık duyarsın. Karşındaki insandan yardım elini uzatmasını, sevgisini vermesini istersin. Belki çok yakın bir dost, sevgili, eş…
Yalnızsındır….
Hayat artık çekilmez olmuştur senin için… Sıkıntılar, dertler asla peşini bırakmaz. Bazen isyan edersin …. Ben ne yaptım da hep ağlamak zorunda kalıyorum diye. Ama ne isyanını duyan olur nede sana yardım edecek biri gelir…
Ölmek istersin….
Yaşamdan bi beklentin kalmamıştır. Hep hayal ettiğin, bir zamanlar her anını onunla geçirmek istediğin, seni yaşama bağlayan, hayatının anlamını…. Yaşam kaynağını… ilacını… “o” insanı yanında istersin…. “ Son Kez”
Ama ne çare ki yine gelmez…
En çok aradığın,
Onun varlığının yanında olmasına ihtiyaç duyduğun zamanlardaki gibi…
O günde gelmemişti değil mi?
Aramamıştı da…
Oysa sen sabahlara kadar elinde telefonla bekleyip “ Sakın üzülme ben hep yanındayım” demesini beklemiştin…
Tek beklediğin oydu değil mi? Belki acıların dinmeyecekti ama içini rahatlatacaktı… Bilecektin ki yalnız değilsin… Hep seni düşünen varlığıyla mutluluk veren biri olacaktı hayatında (Eskisi gibi)
Çok mu hayal kurdum ne?
Galiba gerçekleşmesi mümkün olmayan şeylerden bahsediyorum…
Evet yine baş başa kaldık.
Yalnızlık,
Acı
Ve keder …
Ne ölebiliyorsun şu hayatta nede …..
thanks to Mystic Coyote


LinkBack URL
About LinkBacks
Alıntı Yaparak Cevapla
