Binlerce insan gün içinde pek çok değişik yerde biraraya gelirler.Otobüsde,lokantada,uçakda,yolda karşıdan karşıya geçmeyi beklerken,
hastanelerde,okullarda,kuyruklarda.Biraradayızdırda konuşmayız.Biraradayızdırda küsmüşüz gibi davranırız.Biraradayızdırda gözgöze gelmekden çekinip,birbirimizin yüzüne bile bakmayız.Bu ne yabancılaşma! Bu ne kaçış!
Asansörde bile herkezin kafası yukarida,film seyreder gibi asansör katlarını gösteren numaraları seyreder.İçimizden birde üleyerek "Ya kat nerede kaldı,gelsede kurtulsam şunlardan" dercesine acele ederiz.Birbirimizden yardım istemeyiz,selamlaşmayız,ters ters yukarıdan bakarız.Herkez birbirine sanki başka bir gezegenden gelmiş gibi davranır.Bizim özümüz bu degil.Özümüzü yaşadığımız anlarda var tabiki.İşte bunlardan birkaçı;
Kucağında bebekle dolaşan bir kadınla karşılaştığımızda,kadına bakmadan bebeğe nedensizce gülümseyip,bebekle konuşmaya başladığımız an.
Bir köpegi gezdiren birini gördüğümüzde,sahibini hiç tanımasakda,nedensizce köpekle konuşmaya başladığımız an.
Karşıdan karşıya geçmeye çalışan kör bir insanın elinden tuttuğumuz an.
Bunun gibi anlar,bizlerin öğrenmesi ve yaşatması gereken,Özümüze ait anlardır.Bebeklerle veya köpeklerle karşılaşmayı beklemeden,özümüzü nedensize herkeze karşı göstermekten çekinmeyelim.Sonunda kendimize yabancı hale gelmeden,özümüzün kapılarını,sonuna kadar açalım.
Hepimiz aynıyız,karşılaştığınız insanlara merhaba deyin.Nedensizce
Hepimiz aynıyız,havadan sudan da olsa konuşun etrafınızdakilerle.Nedensizce.
Hepimiz aynıyız,günaydın deyip gülümseyin.Nedensizce.
Hepimiz aynıyız,dünya dediğimiz evimizde,bir enerjinin parçalarıyız.Nedensizce.
Sadece bizler varız ki evrimleşmenin en son haliyiz.İNSANIZ.nedensizce.


LinkBack URL
About LinkBacks

Alıntı Yaparak Cevapla
KaN KaRDeŞLeR BiRLiĞi 