Hayat kapılarını kapatmak istiyorum...Nefessiz kalmak ve son vermek,herşeye,herkese,hepsine,hiçlere son vermek...
Son vermenin ne demek olduğunu benden iyi bilirsin,değil mi??tabiki...Sen yaşamadın mı bunu...Koparmadın mı kimsenin "Kopmaz" dediği bağları ve gitmedin mi ardına bakmadan,kapatmadın mı kapılarını sessizce,habersizce?
İşte gitmek istiyorum ben de...Sen istemiyor musun gelmemi yanına?Hayır mı!Neden,hala neden istemiyorsun bunu?Sen ordayken benim burda olmamın ne önemi var?Anlatmıyor muyum sana,anlatmadım mı?
Kaç kere kapattım kendimi karanlıklara,hiç devam etmeyecekmiş gibi bir daha hayat,bir daha gülmeyecekmiş gibi yüzüm...Her defasında hayata tutunmamı sağlayan dalı bırakmayı denedim,bilmiyor musun?Görmedin mi,tamam görmedin..Anlatmadım mı sana,ağlamadım mı gecelerce,günlerce,bıkmadan usanmadan...
Dakikalar asırlaştı bazen,bir gülüşe hasret kaldım,hasretinle yalnızlığım birleşti ve...dayanılmaz acılar ruhumda,bitmeyecek sandığım...ANLATTIĞIM herşey gerçekti...evet hepsi..Tek yalan ben miydim...Gerçek bensem anlattıklarım?Aklım hep böyle bulanık,karmakarışık.
Direndim,yılmadım, her engelde düşmedim...Güçlendim,daha da güçlü olmayı öğrendim,asileştim belki de..Zaten güçlü olmamı hep tercih ederdin,buna güvenerek gitmedin mi?tabi ki kabul edeceksin...
Yazdım,yazdım,sildim...Kendimi yazdım,seni yazdım,sana...Vazgeçtim,korktum,korkuttum...ve daha pek çok şey...Nedenli nedensiz yaşanmışlıklar,soru işaretlerim(?!),sana özlemim ve sevgim..
Sana pek çok şey anlattım..Ne,sevgim mi?Hiç sevdim mi?bilmem...
Dostlarımı sevdim,ailemi sevdim,sevilmeyi,seni sevdim...Ama o "biri"ni?! bilmiyorum...Sevmek cesaret ister değil mi?Evet diyorsun,bende var mı sevgi için..cesur muyum?Hayata ve hayattakilere kafa tutan,onlardan korkmayan ben sevecek kadar korkusuz olabilir miyim bilmiyorum...
Daha zamanım var diye düşünüyorum,olgunlaşmalıyım...Her bir damlacığı biriktirmeliyim yüreğimde ve karıştırmamayı öğrenmeliyim sevgiyi..
Yazmak istiyorum günlerce bıkmadan usanmadan yorulmadan..Kendimi,içimi,herşeyi belki de hiçbirşeyi...Boş sayfalarda bile beni anlatacak birşey bulabilirim.Yer-zaman mı önemli olan,hayır!!!Kişiler,sevdiklerim,hatta herkes!Bunların önemini kavradım...Elinden tuttuklarım,sevdiklerim,hatta nefret ettiklerim..
Kaybolmak istiyorum,karanlıklara gömülmek,aklımı kaybetmek ve birden hiçbirşey bilmemek!Bazen bir köşede büzülüp öylece kalıvermek,bazen çığlık çığlığa BEN VARIM demek..Bunlardan birini mi seçmem gerekiyor?Hayır,yapamam; ısrar etme!BEN buyum...Ama senin için,evet birtek sen...Tamam,söz veriyorum!
BEN varım diyeceğim...Her engelde bu sözümü hatırlayarak tamam!
Ama biliyorsun değil mi acısız yaşayamam!Acılarla olgunlaştım,büyüdüm,artık onlarla mutlu oluyorum...Evet ruhumun acı çekmesi beni mutlu ediyor...Çünkü mutluluğun da sonu var biliyorum..Sonunda yine acı gelmiyoır mu onunda?Mutluluk bile acının kaynağı olmuyor mu o zaman?Kendimce keşfettim bunu...Hayır,avunmak değil,asla!!!
Evet yaşamayı öğrendim,ayakta durmayı,direnmeyi,EVET!Boşuna değil tüm bunlar bende biliyorum..
Aslında hep derim ya sevmeye başladım hayatı,ama kopmak da üzmez beni...Ya arkamda kalanlar,geridekiler?Onlar üzülür mü sence?Unuturlar mı beni?Ama ben seni hiç unutmadım ki...
Bilmiyorum,şu anda hiçbirşeyi bilmiyorum...
Anlatacağım ne olursa,ne zaman,neresi...Her zaman olduğu gibi hep ve birtek seninle paylaşacağım ruhumun kuytularında kopan fırtınaları...
bi dosttan alintidir


LinkBack URL
About LinkBacks
Alıntı Yaparak Cevapla

