Konu: Alıştım sensizliğe....

Sensiz yaşamaya başlayalı uzun zaman oldu. Alıştım artık bu hayata.

Belki her güneş açtığında, sabah olduğunda başımı yana çevirdiğimde yanımdaki senin yerine boş bir yastık olacak.... Ben ona anlamsız gözlerle bakacağım. Bir zamanlar seninle sabahlara kadar oturup, gözlerimizin içine bakarak hayal kurduğumuz yerde sen olamayacaksın.En çokta bu üzecek beni. Hep seni görmek istediğim hayalini kurduğum yerde olmayacaksın.

Belki her sabah bizi sesleriyle uyandıran güvercinler olmayacak penceremde... Senin olmadığın gibi...

Ben alıştım bu kentin sokaklarında yanlız yürümeye. Yağan yağmurda omuzlarımın ıslanıp, üşüdüğümde sarılacak birinin olmamasına...

Her sabah kahvaltıda senin yerinde de bir tabak koyuyorum masaya. En çok birikte kahvaltılarımızı özlüyorum. Daha uykudan uyanamamış gözlerini... bana bakışını....

Şu kısacık hayatımızda ne çok şey yaşamışız... Hepsi şimdi bir hatıra. Bakıyorum ve gülümsüyorum... Özlüyorum sadece ... Sen olsaydın değişen bir tekşey olmayacaktı. Kurduğumuz hayallerimizi yerine getirecek,yağan yağmurda şemsiyenin altına girip soğuğa karşı sarılıp o boş sokaklarda yürüyecektik. Birlikte kahvaltımızı yapıp sahil boyunca yürüyüşe çıkıp, en yeşil çimenlere uzanıp birbirimizi ne kadar çok sevdiğimizi anlatacaktık...

Ben böylede anlatıyorum seni ne kadar sevdiğimi... Her saniye her an seni yaşayarak....

(für mein engel)

yüreğine sağlık...

cok guzel bır yazı ellerıne saglık sagol!!