Konu: Ben DeĞİldİm

Delirebilirdim. Boşluğa bakarak delirebilirdim. Yapmadım, belki de yapamadım. Düşüncemi uçurumlara atabilirdim. Üstelik öyle güzel görünmüştü ki sarp kayalar gözüme, kan kokusu öylesine döndürmüştü ki başımı. Atmadım, belki de atamadım. İçim acıdı içime, bağışladım kendimi. Kuşları azad etmek için nasıl açılır bir kafesin kapısı. Öyle açıldı göğüs kafesim. Binlerce kuş havalandı gökyüzüne. Hiçbiri bir daha gelmemek üzere uzaklaştı. Üzülmeliydim, Üzülmedim, belki de üzülemedim.

Zamanla yapılmış bir anlaşmam vardı sanki de öyle yaşıyordum değil mi? Bu olanların hiçbiri, benim geldiğim yerden değildi. Benim geldiğim yerde ben yoktum ve biz beraber, bir şeydik aslında, tektik. Burada ayrı düştük kendimizden, parça parça birbirimize acıdık, parçalar birbirini karaladı, birbirinden nefret eden parçaların her biri bildiğinde cehennem azabını öfkeleriyle beraber azaplarını ve zulümlerini de arttırdı. Ben yaşadım tüm bunları ve inanmadım. Burada değildim çünkü ve asla olamayacaktım. Ben şeffafım diyordum ya . Değilmişim. Ben bir aynayım bugün.

Şimdi daha iyi hissediyorum insanlarla göz göze geldiğimde hissettiklerini. Onları anlamadım hiçbir zaman, çünkü ben orda değildim. Ben bunları yaşadım diyen ben değildi. O birkaç saniye önce ölen suretimdi, yalancının tekiydi, aşağılık bir adamdı. Bense bir azizim. Ne var ki hiçbir aziz bir palyaço kadar müthiş olamaz. Ve maskeler özünü gizlemekten çok içini göstermek içinse onu kendinden başka kimse suçlayamaz. Şimdi biraz ölümden bahset bana zavallılıktan, çaresizlikten ve tırnaklarının arasındaki kirlerin kazıdığın toprağın kutsallığına ilişkin olduğuna dair bir sürü saçmalık anlat bana.

Söylediklerinin ne kadar aptalca olduğunu bilen basitliğin altında yatan şüphe seni zayıf kılacak ve bana tanrı gözüyle bakacaksın. Ama ikinci kez baktığında ben orda olmayacağım. Çünkü hiç orda olmadım. Durma! durduğunda kurulan bir kale var önüne. Ve yürüdükçe, ve koştukça uzayan uzadıkça yükselen, yükseldikçe dikleşen bir yokuş. Nefes nefese sonuma koşuyorum sanki. Kendi tepsi dünyamın sınırından özgürlüğümü ilan etmeye hazırlanıyorum. Acıyla bitişik, kardeş cevapların doğruluğuyla benim ne alakam var? Dünya yuvarlakmış, benimki değil. Bana bakma, seni öldürmek istemiyorum. En güçlü insan öldürebilendir. Öldürdüğü halde yaşayabilen bir vicdanın kabuğu en geçilmez çelik zırhtan daha dayanıklıdır. Ne var ki dışardan bir güç abidesi gibi görünen bu silah, içerideki için çıkılması imkansız bir hapishaneden başka nedir? Zavallı insan oğlu bunları bir insanın yazdığını sanıyor. Sanıyor ki biri vardı ve bunları yazdı. Yalan ben orda değildim hiç olmadım.

eline sağlık insan oğlu güzel paylaşımdı