Kendimde olmadığım bir halde yazıyorum bunları
Sana da böyle bir zamanımda aşık olmuştum zaten
Çekip gitsem buralardan toz pembe hayallerim kalır geride
Üzerime yorgan gibi çektiğim gün ışığı nerede
Her şey gitmiş, beni bırakmış, yalnız ağlamaya terk etmiş
Ben duruyorum sen bile yoksun bu şehirde
Ben duracağım inadına, yemin edeceğim yemin bozacağım
Burada duracağım burada yaşamaya alışacağım
Kuşlara ağlamayı öğretip, onlarla, yalnız ağlamayacağım
Gökyüzüne bakıp yıldızları alacağım yıldızları satacağım
Güneş terk etti belki ama ben unutmayacağım
Bir kendimi unutacağım, bir beni bırakıp geride gideceğim ben de
Bu yalnızlık çöktüğünden beri kente ben de çöktüm
Ağaçlar bile rüzgarları sever oldu ben alışamadım
Hışırtılar içinde benliğimin dışında gençliğim ellerimde
Hayalin gözlerimde ama... Hiç bir şey yok yerinde
Taştan evler üzerinde gözlerim ağlamaklı ama ben ağlamam ki
Sadece yaş dökerim bilerek isteyerek çiçekler açsın diye
Bir de sana şiirler biriktiririm bir gün geleceksin diye
Sen istersen gelme beni yalnızlık ve hasretin içinde
Bu işkence yerinde göz yaşlarım gözümde, bir uzun yol önümde
Kabullenip ölümle tek başıma, sensizlikle, düşünmeyip kendimle bırak
Belki de ben seni bırakıp giderim bir gün tahmin edemeyeceğin uzaklara
O zaman sen beni hatırlayıp bu duruma düşersen
Ve sana el uzatırsam bil bu seni hala çok sevdiğimden
Bil bu seni unutamadığımdan, bil bu kendimde olmadığımdandır.


LinkBack URL
About LinkBacks
Alıntı Yaparak Cevapla



