Bazen ihtiyacımız olan tek şey bir el ve bizi anlayacak bir yürektir.
Bulduğumuzda mutluluğun sarhoşu oluruz....Ama içimizi kemirip duran kaybetme korkusu mutluluğu hep gölgede bırakır...
Neden böylesine şartlanmış yaşıyoruz ki!...Niye hep mutlulukların gün gelip biteceğine kendimizi inandırmışız....
Neden sevgilerin, aşkların hatıralarda kalacağını baştan yazmışız...Böyle şartlanmış yaşamlarda dilediğimizce, istediğimiz gibi yaşayamıyoruz aşkları, sevgileri, mutlulukları..
Paylaşamıyoruz içimizden,düşüncelerimizden dile gelipte geri yuttuklarımızı....Bir kısır döngü gibi,daralan bir çemberin içindeymişiz gibi yaşadığımızı varsayıp yaşayamadıklarımıza yanıyoruz....
Oysa ki hep güzel başlar....İki yabancı,iki el,bir çift göz...sen ben iken biz olur....Güzeldir....Ta ki bir gün bitecek düşüncesi beynimize girene kadar....
Anlamsız gelir bunu düşünüp benimseyen bir diğerine....Niye böylesine koşullandırmışız kendimizi niye bunca çaba güzelimleri bitirmek uğruna....
Bırakın bunları seviliyorsanız sevin, aşıksanız aşkınızın tutkusunu yaşayın...
Bir daha böylesine hissedeeceğiniz,bir daha böyle duyumsayacağınız,bir daha böyle dokunacağınız biri olmaya bilir.....
Onun için sevgileri,aşkları,mutlulukları,dokunuşları ERTELEMEDEN YAŞAYIN....Bir sonraki aynı kişi olmayacak....


LinkBack URL
About LinkBacks
Alıntı Yaparak Cevapla
