Konu: Bakış Açısı

Dr. Paul Rusken, öğrencilerine yaşlanmanın psikolojik belirtilerini öğretirken onlara şu olayı okur :
" Hasta ne konuşuyor, ne de söylenenleri anlıyor.
Bazen saatlerce anlaşılmaz şeyler geveliyor.
Zaman, yer ya da kişi kavramı yok.
Yalnız, nasıl oluyorsa, kendi adı söylendiğinde tepki veriyor.
Son altı aydır onun yanındayım, ne görünüşü için bir çaba sarf ediyor ne de bakım yapılırken yardımcı oluyor.
Onu hep başkaları besliyor, yıkıyor ve giydiriyor.
Dişleri yok, yiyeceklerin püre halinde verilmesi gerekiyor.
Gömleği salyalarından dolayı sürekli leke içinde.
Yürümüyor.
Uykusu sürekli düzensiz.
Gece yarısı uyanıp çığlıklarıyla herkesi uyandırıyor.
Çoğu zaman mutlu ve sevecen, fakat bazen ortada bir sebep yokken sinirleniyor.
Biri gelip onu yatıştırana kadar da feryat figan bağırıyor."
Bu olayı okuduktan sonra, Rusken öğrencilerine böyle birinin bakımını üstlenmek isteyip istemediklerini sorar.
Öğrenciler bunu yapamayacaklarını söylerler.Rusken, kendisinin bunu büyük bir zevkle yaptığını ve onların da yapması gerektiğini söyleyince öğrenciler şaşırırlar.Daha sonra Rusken hastanın fotoğrafını dolaştırmaya baslar. Fotoğraftaki doktorun altı aylık kızıdır.
Dr. Rusken, Amerikan Tip Birliği Dergisindeki makalesinde,(günümüzde çok yaşandığı gibi ) gülünç bir yanlış anlamanın insana nasıl tamamen farklı bir perspektif kazandıracağını anlatmaktadır.
Belki de hayatta yaşadığımız birçok şey bize önyargılarımız ve bakış acılarımız tarafından dayanılmaz ve zor gözükebilir...
Ellen Olein

süper.bakış açısı bütün hayatımızı değiştirebiliyor.yeterki bardağın dolu tarafından bakabilelim(buda gerçek bir meziyettir).ellerine sağlık.....

Öğrenciler bunu yapamayacaklarını söylerler.Rusken, kendisinin bunu büyük bir zevkle yaptığını ve onların da yapması gerektiğini söyleyince öğrenciler şaşırırlar.Daha sonra Rusken hastanın fotoğrafını dolaştırmaya baslar. Fotoğraftaki doktorun altı aylık kızıdır.
(allahtan o resmi görenlerden biri ben değildim)

hepimizin hayata karsı bir durşu vardır ,buna göre belirleriz olaylar karsısındaki davranıslarımızı ,ve cogu aslında bır genelleme gbıdır ,farklılıklar az bulunur...

biraz once okudugum bır yazıyı eklemk isterim bende bu konuyla alakalı


Beni ben yapan ben !

Dervişin biri, yine uzun bir yolculuğa doğru yola
çıkmış. Yolun onu nereye götürdüğünü bilmeden,
aradığını bulup bulmadan, günlerce gecelerce yürümüş.
En nihayetinde bir dağın eteklerinde kurulu bir köye
varmış.

Oradaki köylüler o gece dervişi konuk edip,
ağırlamışlar. Derviş de, bu misafirperverlik
karşısında onlara borcunu ödemek için bir, iki gün
orada kalıp onlara işlerinde yardım etmeye karar
vermiş.

Ertesi sabah köylülerle beraber hasadı toplamak için
tarlaya gitmiş. Bütün gün onlarla beraber çalışmış
durmuş. Akşam vakti olup da eve dönerlerken, derviş
yol kenarında, bir ağacın dibine oturmuş ağlayan bir
adam görmüş. Merakla hemen yanına gitmiş.

“Neden ağlıyorsun orada öyle, ey köylü” diye sormuş.

Köylü, kafasını kaldırıp şöyle bir dervişe bakmış ve
yeniden ağlamaya devam etmiş.

Derviş bir müddet daha bu çaresizce ağlayan genç
adama baktıktan sonra yanına oturmuş ve “sen anlat
yinede” demiş.

Bunun üzerine köylü;

“hiçbir şeyim yok benim, sahip olduğum hiçbir şey
yok. Hiçbir şey değilim ben” demiş.

Derviş onu iyice dinleyip, uzunca bir süre
düşündükten sonra; “Çok mu bir şeydin ki, böyle hiçbir
şey oldun” demiş.

“Nasıl yani? Anlamadım...?” diye yanıtlamış onu
köylü.

“Çok mu gurur, kibir sahibiydin de, böylece de iyice
sendin?”

“Ben...ben...bilmiyorum. Herkes kadar övündüm
kendimle.”



“Herkesten sana ne! Eğer senin yolun başkaysa,
kimsenin metodu uymaz sana. Onlar övünür övünür büyür
de, sen övünür övünür küçülürsün.

İşte o zaman, yaşam sana yardım eder. Kendini
başkaları gibi sanıp, onlar gibi davranma diye sana
seni hatırlatır. Herkes kadar övünme diye... Gurur,
kibir sahibi olma diye... Hepsini terk et de, en
nihayetinde sen, sen ol diye! Seni, sen yapan seni
terk etmeden, nasıl sen olacaksın peki?”

Köylü öylece dikkatle dervişi dinledikten sonra,
yüzündeki o az anlamış ifadeyle dervişe bakmış. Bunun
üzerine derviş;

“İnsanın kendi içinde öyle büyük bir ben’i var ki. Ve
büyümeyi de öyle çok seviyor ki...

Tüm o gururu, kibri ondan; en sonunda en büyük ben
olayım diye... Ama hiç bilmiyor ki, bazen en küçük
olan en büyüktür. Çünkü o en büyükten, en küçük olana
dek ne emekler, ne uğraşlar vermiştir. Ne çabalar
sonunda üzerindeki o fazlalıkları atıp, yalın
olmuştur.

Yani benim sana diyeceğim, hani şimdi benim hiçbir
şeyim yok diye üzülüyorsun ya, sevin! Çünkü ne kadar
azsan, o kadar çoksundur.

Sahip oldukların azaldıkça, kendi içindeki gerçek
değerlere başvurursun sana yardım etsinler diye.
Onlara başvura başvura da, bir gün sen, sen olursun.
Ama sahip oldukların arttıkça da, onların gücüyle,
gururuyla, kibriyle yaşar olursun. Kendi gücünü
bilmeden.

Şimdi sen söyle, ey köylü! Hangisi daha kıymetli?
Azken çoğalmak mı, çokken azalmak mı?

Yaşam sana bu güzel dersi veriyor, seni o değerde
görüyorsa, bunun kıymetini bilesin.” demiş ve köylünün
yanından ayrılmış. Köylü ağlaması kesildikten sonra
dervişin dediklerini derin derin düşünmeye başlamış.
Ve böyle bir günde, karşısına dervişi çıkarıp yol
gösterdiği için Tanrı’sına şükretmiş.