Konu: Hayat Bu...

Bazen omuzlarında taşıdığın yükler altında ezildiğini fark edersin. Kendine ait olanları atarsın omuzlarından, sana yüklenmeye çalışanları ise reddedersin. Benden bu kadar dersin ve yakarsın gemileri. Geri dönüşü olmayan bir yol vardır karşında...
Ve umut dolarsın...

Bazen adrenalin yükselir kanında ve o kan her bir hücrene saldırmaya başlar. Sen de saldırırsın, sarılırsın hayata. Yıllardır ertelediğin her şeyi tek tek yapmaya başlarsın. Dağdaki karlarla coşan deli bir ırmak olursun...
Ve akarsın...

Bazen sarı yaprak olursun, nazlı nazlı düşersin bir durgun göl üzerine. Bilirsin ki daha derinlerdedir hayat. Belki bir mutluluk, belki de hüzündür seni bekleyen. O anda düşünmezsin, sadece yaşadıkların ya da ıskaladıkların vardır aklından geçen. Verirsin kararını aniden...
Ve dalarsın...

Bazen kocaman bir yaprağın üzerinde bir damla olarak bulursun kendini. Eğim azdır ve gücünde sınırlı, hızla geçiyordur zaman. Ancak bir rüzgar çıkar aniden hiç beklemediğin bir anda, katar önüne seni. Korkarsın, direnirsin, tutunmaya çalışırsın ama beceremezsin...
Ve düşersin...

Anıların bir türlü çekmez yakandan ellerini bazen. Acı veren her ne varsa geçmişinde, birer ilmek olur boğazındaki ipte, daha bir sıkar gırtlağını... Yaralarına tuzu basarsın düşünmeden ve o yaralar açılır kim bilir kaçıncı kez...
Ve kanarsın...

Atarsın kendini hiç bitmeyecekmiş gibi duran dertlerinin içerisine. O anda aklına gelir sevdiğin ve sende anısı olan şiirler. O şiirler her satırında bir sağnak olur yağar gözlerinden...
Ve isyan edersin...

Soğuk ve ıslak bir gecenin koynuna atarsın kendini bazen. Her zamanki gibi amaçsız bir yürüyüştür aklından geçen. Ya da deniz kokusu dinmiş kayalıklardır seni bekleyen. Belki sihirli gece seninledir ama ay yüzlü sevgilin ve onun sıcacık gülüşlerinin eksikliğini düşünürsün...
Ve üşürsün...

Gün gelir yaşamaya değer her şeyin bittiğini, tutunmaya çalıştığın son dalın da artık kırıldığını görürsün. Hala ayakların sürüklüyordur bir yerlere seni. Yaşar gibi yaparsın ama ruhun tükenmiştir artık...
Ve ölürsün...

Bazen başkalarının yazdığı satırlara dalarsın. Ruhunu her satırında bir kat daha soyar o satırları yazan insan... Okuduğun her satırda kendinden bir şeyler bulursun. Ya da kendini tanıma savaşında yanı başındadır o satırları yazan kişi. Saatler akıp geçmiştir, okuduğun satırlar biter...
Ve yeniden doğarsın...

Nasıl bir yazgıydı bu, yazanı yazdıranı belli olmayan? Hangi kader çizgisiydi yollarını kesiştiren? Hangi rüzgarlardı beni , onun sakin küçük dünyasına getiren? beni sakin denizlerden sürükleyip fırtınalı okyanuslara atan? Sırası mıydı bu aşkın, o ununu elemiş eleğini asmış, tüm sevdaları sürgünlere göndermişken?

Hangi acımasız yazgıydı, beni yeniden aynalara baktıran. O aynalar ki, hiç yalan söylemeyi bilmezlerdi. Geçen yılların bırktığı izleri insanın yüzüne acımasızca vururlardı. Azaltamazdı ki kalan saçlarındaki akları, yüzündeki çizgileri. Küçülüp, eriyordu, erkeğin belleğine kazınmış resminin yanında. Utanıyordu sevdasından, aşkından. Ona giden yollardaki uçurumlar, engeller büyüyordu. Kâr etmiyordu hiçbir şey; bilge teselliler, kitaplarda okudukları.

İster itiraf etsin, ister etmesin, düştüğü durumun bir tek tanımı vardı ve o da aşktı, sevdaydı. Ve o ömrümde hiç böyle sevdalanmamıştı. Bu sevda, platonik, romantik gibi klişelere sığmayan bir sevginin ürünüydü. Sözcüklerle tanımlanamayan, gece gündüz her saat, her an onu düşündüren, ona özge bir sevdaydı. Ah, bu yürek değil miydi onu yakan, bu onulmaz sevdalara düşüren. Sevginin o mütiş gücünü bu sevda ile öğrenmişti yeniden. Sevdiğiyle sadece aynı mekanlarda olabilmenin bile ne büyük bir mutluluk olduğunu, onun sadece telefondan duyulan sesinin bile tüm gökyüzünü maviye çevirebileceğini, karanlıkları aydınlatabileceğini bu sevda ile yaşamıştı. Ve aşkın insana çılgınlıklar yaptırabileceğini yeniden ta kanında hissediyordu.

Aşık olduğu erkekle olan en kısa ayrılıklar bile ona dayanılmaz geliyordu. Şimdi o yine uzaklardaydı. Ve ona olan hasreti aralarındaki mesafeler artıkça artıyordu. Üstelik günlerdir ondan haber alamamak kendisini deli ediyordu. Ona merhaba diyebilmek, bir tek sözcük de olsa sesini duyabilmek için her yolu deniyordu. Ama tüm çabaları sonuçsuz kalıyordu. Gece gündüz, her an onu düşünüp ona ulaşamamak, korkunç bir ızdıraptı. Kahrolmaktan başka hiçbir şey gelmiyordu, elinden. Bu griler grisi, mavi yoksunu gökyüzünün altında çıldırasıya özlüyordu o erkeği, onun gözlerini, gözlerinin rengini, gülüşünü.

Ayrılık acısıydı bu, kolay değildi üstesinden gelmek. Haykırsaydı sevgisini pencerelerden, bağırsaydı adını sokalara, diner miydi acıları? Yılın son günde yağan karın beyazına dökseydi karanlıklarını, aydınlanır mıydı içi? Batmakta olan güneşin kızıllığına, sütmavisi kesilen gökyüzüne çizseydi aşkını, azalır mıydı o erkeğe olan özlemi? Kalemini kanına batırıp ak kağıtlara yazsa bu aşkı, biter miydi hasret?

Bu son ayrılık, onu genç erkeğe olan sevgisini sorgulamaya zorluyordu. Aklı, bu sevdanın, hiçbir gerçekliğinin ve geleceğinin olmadığını söylüyor; kendisi için hiçbir şey ifade etmediğin, senin sevdana gereksinimi olmayan o erkeği neden seviyorsun? diye soruyordu. O ve kalbi akılına karşı inatla direniyorlardı. "Evet, değer", diyordu, "yüz kere, bin kere değer!". Çünkü o erkek yaşamından çıktığında kendisini tekrar ölü hayatların, mavisi ve güneşi olmayan günlerin beklediğini biliyordu. "Değer" diyordu, "herşeye değer! Uğruna ölmeye, çılgınlıklar yapmaya, deli divane olmaya, Aslı ile Kerem gibi yanmaya değer!"

Niçin mi? Sadece o erkeği görebilmek için, sadece sesini duyabilmek için, sadece güzel gözlerine bakabilmek için, o sıcak, o çocuksu gülüşünü yaşayabilmek için. Onu görünce heycanlanmak, onunla konuşurken genç bir kız gibi ne söyleyeceğini, ne diyeceğini şaşırmak için. Onunla birlikteyken, onu düşünürken tüm dünyayı, tüm kaygıları unutabilmek için.

Tektaraflı sevdaların seveni acılara boğabileceğini ta başından biliyordu ve o acıları ak kağıtlara dökerek, şiirleştirip, öyküleştirerek yenebileceğini düşünmüştü. Ama bunun olanaksız olduğunu kısa zamanda anlamıştı: Gerçek aşk kendini yazdırmıyor, kağıda dökülemiyordu. Ve o aşka tutsak, aşık olduğu erkek ona yasak olsa da, aşka ihanet etmemek için; insanı insan yapan o yüce duygudan yana olmak için; belki de sadece "onu seviyorum, o halde yaşıyorum!", diyebilmek için, sonuna kadar direnecekti.

ikinizinde eline sağlık çok güzel

yüreklerinize sağlık...

çok güzel teşekkür ederim...

ellerinize sağlık......

Ellerinize sağlık.. sağolun..