Konu: Olduğum Gibi Olabilmek

Yaşamın soyunma odasında daha ne kadar başka ruhların modellerini deneyeceğim?

Bazen kendimi ait olmadığım bir dünyada yaşamaya çalışarak buluyorum. İçimde güçlü bir duygu bana yanlış yerde ve zamanda olduğumu hisettiriyor… Üzerime tam oturmayan elbise gibi oturmuyor bu çevre benim ruhuma…

Dostlar, sevgililer, arkadaşlar oturmuyor… Yaşantım içime sinmiyor, çalışmalarım yeterli gelmiyor…Hiç bir şey beni yansıtmıyor…

Ne yeterince sevdiğimi nede sevildiğimi hissediyorum… Ne geçmiş, ne gelecek içimi doldurmuyor… Heyecanlarım bile yeterli gelmiyor, sanki bir eksiklik yanı başımda gölge gibi takip ediyor…

İçimde yaşadığım dünya, dışardakine uymuyor… dışardaki dünya ise bana… Ne öyle ne böyle, kendimi havada asılı kalmış, adeta kaybolmuş gibi hissediyorum… Özlemini duyduğum başka bir dünyayı hissediyorum…

Yoruldum uyum göstermeye çalışmaktan…
Yoruldum kendimi bulma arayışlarından…

Ait olduğum bir yer var mı? Belli mi dostlarım, arkadaşlarım, aşkım… yaşamam gereken bir hayatım…

Belli mi rengim… yürüyüşüm, dans edişim… söyleyeceğim şarkı, dinleyeceğim melodi… dokunacağım yaşam belli mi?

Peki ya ruhumun özgürlüğü… yüreğimin coşkusu… duygularımın değişkenliği… düşüncelerimin karmaşası… bir yere ait mi?

Yaşamın soyunma odasında daha ne kadar başka ruhların modellerini deneyeceğim?

Ne zaman kendi modelimi keşfedeceğim…?

Belkide Hiç... Kabul etmek gerek olduğum gibi olmayı… Öyle ya! Aklımın yettiği kadar öğrenir, yüreğimin yettiği kadar sever, gücümün yettiği kadar çalışır, hissedebildiğim kadar dost olurum… Kızabildiğim kadar kızar, özleyebildiğim kadar özlerim, gülebildiğim kadar güler, ağlayabildiğim kadar ağlarım… Yaşayabildiğim kadar yaşarım… İşte ben limitlerimle limitliyim… Olduğum gibiyim...

yüreğine sağlık...

eline sağlik coolgray :A