Konu: Öykülerin bittiği yerde,sessizlik,yalnızlık ve ölüm konuşur.

sıradan bir gün,evimin en dip köşesinde, dizlerimi göğüslerime doğru çekmiş,ne yapacağımı düşünüp duruyorum. Mağlup olduğumu ve birçok şeyi...Düşünmenin yanında çaresizlik,umutsuzluk başımı döndürüyor. Nakavt olmuş boksörün gözlerinden akan “Yenildim” duygusunu yaşıyorum
İçmeli miyim?
Bir aya aşkın zamandır ağzıma içki koymamışım. Dudaklarımın ucunda garip bir gülümseme beliriyor,beynim küçük oyunlar oynuyor yine
bana,sadece gülümsemek için gülümsediğimi biliyorum.Şimdi zihnimde bir resim çiziyorum. “Sessiz Odalar” koyuyorum adını,sonra yeni bir isim geliyor aklıma “Dönülmeyen Gitmeler” bunu bir yerden çalıyorum. Bir ses duyuyorum “Korkun geçti mi?” ürperiyorum.Ne yapmalıyım? Yoksa doğru soru şöyle mi olmalıydı: Ne yapacağım?
Kendimi dışarı atıyorum,ortalık
tenha, ölüm mevsimi... İnsanı ağlatacak yalnızlık dışarıda da hakim. Gözümden yaş boşalıyor. Son nefesini de yudumlayıp atıyorum sigarayı. Bir sigara daha yakıyorum. Bu kez de yaktığım sigarayı yalnızlığımla içiyorum. Gözlerimi kapatıyorum.
Ağır ağır yürüyorum. Belki arkamdan gelir elini omuzlarıma atar, çevirir yolumdan beni. Gelmiyor.
Ne kadar özgürleştim?yasakları sorguluyorum. ortaçağımdan çıkıp Rönesans’ı yaşayamıyorum.

“Sakın bana aşık olma” diyor çok ihtiyacım varken.
Bir meltem gibi esip giden denizin oyunu,üşüyen gözlerimi ısıtan adam az
sonra gidecek.
“Aşk dediğin beynin yanılsamasından başka nedir ki?”
diye cevaplıyorum
onu..
Elimi tutuyor. benim elimi
öpüyor Kalkıp onu ona sarılıyorum,oturuyorum sonra. Kapıdan
çıkacağı an ona dönüp.
“ne olur gitme” diyorum.
“o sevdiğin adam Ben değilim ,benim adım ,,,,, diyor” diyor. “Sakın korkma”
Ben tekrar “ ne olur gitme,beni bırakma” diyorum. Bu kez cevap
alamamanın hüznüyle başımı öne eğiyorum. Arabanın motor sesini duyduğumda
gözlerimden yaşlar boşanıyor.
Gidip elimi yüzümü yıkıyorum. Tekrar yatağıma oturduğumda gözüm gazeteye
takılıyor. Düşüncelerimi dağıtmak için gazete okumak düşüyor aklıma.
Gazeteyi alıp karıştırıyorum,gazete bugüne ait. İki haber dikkatimi çekiyor.
Birinci haberde x cenaze töreninde
göstericilerle polis çatıştı,iki gösterici öldü, yazıyordu.
Diğeri ise yaşadığım kentte,yaşadığım mahallede bir intihar haberi.
Fotoğrafa iyice bakıyorum. Önce “Aman Allah’ım bu olamaz” diyorum. Sonra
geçmişim ve hayatımın neden olmadığını fark ediyorum. Başımı çevirdiğim anda
tavanda sallanan cansız bedenim ve duvara iliştirilmiş bir mektupla
karşılaşıyorum.

: ((((( ne denir ki

teşekkürler...

cok güzel sözler eline yüregine saglık