Konu: Kader denilen şey...

Kalbimin parçaları yerlerde dolaşan… Kırılmış, yerde buz gibi dağılmış… Tıpkı cam kırıkları gibi…Tuzla buz….

Toparlamak o kadar zor geliyor ki. Yaşananlardan sonra bir şeyleri başarabilmek çok güç.

Sevmek en güzeli diyordum. Sevdim ne oldu sanki? Hep ucu bana dokundu. Sevmek acı çekmemiş derlerdi de inanmazdım. Yaşamak gerekiyormuş bazı şeyleri. Yaşadım ve gördüm… O acıyı tüm soğukluğuyla bedenimde hissettim. Hep ayrılık derlerdi de hiç bilmezdim ayrılığın ne demek olduğunu. Sevdiğinden ayrı kalınca anlarmışsın. Her an her saniye onu düşünürmüşsün… Bir an olsun çıkartamazmışsın onu kalbinden….


İşte ben onu asla çıkartamadım kalbimden. Her anımda onu yaşadım. İçime çektim her soluk alışımda, hissettim. Her geçen gün ona olan sevgim daha da büyüdü… Tek isteğim onu görebilmekti….

İki kişi birbirini sevdiği zaman hiç bir şey engel olamazmış. Hep öyle duyar öyle bilirdim. Ve hep öyle olmasını istedim. Ben seni seviyor, özlüyor, bekliyordum…Ama gerçek öyle değilmiş. Kader denilen şeyin insanı ne zaman nerden vuracağı belli olmuyormuş…


Sen cennete uçtun ama
Kokun sinmiş yatağıma odama
Derin derin soluyorum seni
İçime hapsediyorum seni
Alışamadım bir türlü yokluğuna gül bebeğim


Sensiz yaşamak ne kadar zor
Ayrılık acısını gel bana sor
Nasıl kıydın kendine gül bebeğim

Geceler çok soğuk geceler sessiz
Nasıl yaşarım şimdi ben sensiz
Hani bana verdiğin o sözler
Hani o gülen masum gözler

Gözyaşım karıştı yağmura
Damla damla süzülüyor toprağa
Bizi ancak ölüm ayırır diyordun bana
Söyle nasıl kıydın kendine gül bebeğim

Seni benden ölüm bile ayıramadı işte
Nasıl kıydın kendine söyle gül bebeğim

Dar geliyor bana bu yerler
Kırılsın seni taşıyan bu eller

teşekkürler dostum

teşkler kardeş

yüreğine sağlık...

İki kişi birbirini sevdiği zaman hiç bir şey engel olamazmış. Hep öyle duyar öyle bilirdim. Ve hep öyle olmasını istedim. Ben seni seviyor, özlüyor, bekliyordum…Ama gerçek öyle değilmiş. Kader denilen şeyin insanı ne zaman nerden vuracağı belli olmuyormuş…


:A hakikaten böyle