Konu: İbrahim Tolga Özsoy Şiirleri...

Suratsız Bir Geceydi...

Suratsız bir geceydi, içimdeki kirliliği kelimelerime gömen.
Bir mezar taşı diktim yenilgilerimin gölgesine.
Üstüne ismimin baş harfini kazıdım.
İsminin baş harfini taç yaptım suratsız gecelerime.
Dönesin diye bekledim hep gidişlerinde.
Ve manalar aradım gülüşlerinde.

Güneşin doğmak bilmediği bu zaman diliminde,
Suratsız insanlar yaşardı,
Çatıları mezar taşlarından evlerinde.
Çatıların altında,
Sıcacık yuvalarında
Yenilgilerinin sıcaklığıyla ısınırken
Ve bir tutam üşümenin hayaliyle birbirlerine sarılmazken,
Ben çatısız bir aşkla donuyordum her gece.
Sarılıyorum şimdi bir tutam yenilginin sıcaklığını umarak
Hazan dolu beline.
Nice selvilerin gölgelerinde,
Filizlenirken uzak, yasak aşklar,
Ben senin çıkıp geldiğin tepeleri izlerim.
Ve güneşin doğacağı rivayet edilen senelerin ismini sıralarım;
Umut, Ümit, Hayal diye.

Zamanla sarmaşıklar üzerini sarıp kapatınca
Özenle kazıdığımız yasak umudun son izlerini,
Yenilgilerimin yeşerdiği bu ağacın kabuklarından...
Sonra çevresinde zararlı otlar türeyince
Ve bakan olmayınca bu ufacık bahçeye,
Bende başka bir mezar taşı diktim, mağlubiyetler kahvesine.
Çayımı yudumlarken çiçekler ördüm,
Taç yaptım otlardan ve
Süsledim bekleyişlerimi.
Yağmurlu gecelerde,
Penceremden izlerken kaçamadığım özlemini,
Manalar ördüm yünlü ve sıcak.
Onlara sarılıp ısındım soğuk, yalnız gecelerde.
Sana sığındım sadece,
Ve üşüdüm hep manasız gülüşlerinle.

Oysa bilmiyorsun sen,
Ben gizli gizli,
Biriktiriyorum bunca zamandır
O manasız gülüşlerini.

Kesip kesip onları, zor yetişen değerli anlardan,
Süssüz, dikkat çekmeyen bir kutuda saklıyordum.
Ve gözyaşlarımdan yalnızlıklar yetiştiriyordum,
Fırsatın olsun doldurasın gecelerimi diye.
Gittiğin vakit, önce onları suluyordum,
Sonra masamın başına oturup çalışmaya başlıyordum.

Her bir gülüşünü kesip, biçip,
Nicedir bir mana yaratmaya çalışıyorum.
Manasızlık yakışmıyordu çünkü aramızdakine...
Ve hiç hoş durmuyordu gülüşünde.

İşte bende
Bile bile tüm yasakları çiğniyorum gittiğin vakitlerde.
Sana “Umut” ismini takıyorum.
“Hayal” aramızdakine.
Ve Kesip bunları takvimime yapıştırıyorum,
Güneşin doğacağı rivayet olunan senelerin isimlerinin yerine.
Aman görmeyesin diye
Onu da gizliyorum
Gülüşümün ardına.
İnanmıyorsun sen ama
Ben seni seviyorum.
Anlamıyorsun sen ama
Ben “Biz” e inanıyorum.
Ama yine de biliyorum ki gideceksin sen.
Buruşturup tüm kesip biçtiğim gülüşlerini atıvereceksin çöpe.
Alıvereceksin ödünç sevdanı ellerimden.
Sileceksin ismini suratsız gecelerimden.
Biliyorum...

Bir mezar taşı dikeceğim şimdi,
Kelimelerimin arasına.
Şifreli bakışlarla süsleyeceğim her harfini.
Takvim yapraklarını yakacağım umudun niyetine.
Isıtır mısın beni?
Umudum olur musun?
Yasağa karşı gelip uzatır mısın elini?
Üşümekten nefret ederim ki,
Donarak ölmek hiç istemiyorum.
Korur musun beni soğuktan?
Bedenini yaslayıp, tenini kalkan eder misin korkulara?
Bir başına kalsanda, bir başıma kalsamda....
Gömüp geçmişi bir mezara,
Yepyeni bir gelecekle örülmüş bir aşkın duvarlarının arasında,
Mezardan bir çatının altında,
Isınır mısın koynumda?
Isıtır mısın özlemeden soğuğu?

Kasım 2003 İstanbul

İbrahim Tolga Özsoy

eline sağlık

Zamanla sarmaşıklar üzerini sarıp kapatınca
Özenle kazıdığımız yasak umudun son izlerini,
Yenilgilerimin yeşerdiği bu ağacın kabuklarından...
Sonra çevresinde zararlı otlar türeyince
Ve bakan olmayınca bu ufacık bahçeye,
Bende başka bir mezar taşı diktim, mağlubiyetler kahvesine.
Çayımı yudumlarken çiçekler ördüm,
Taç yaptım otlardan ve
Süsledim bekleyişlerimi.

Müthişş :A ellerine sağlık..

Adı: 'Henüz Bitmedi'

Gülüşünün bıraktığı izler sessizce damlar bakışlarımdan.
Bak bu gece yine kar yağıyor buğulu camımın ardından.

Sokak lambasının sarı ışığından yansıyan anılar,
Sisli bir geceyle birlikte gözlerime sarılırlar.

Sımsıkı tutarlar, salı vermezler düşeyim peşine.
İzlerini takip edip yılların, yerleşeyim yeniden gülüşlerine.

Sen, tanıdığım en hakikatli kadın,
Ardıma bile bakmadan, umarsızca seni terkettiğimi sandın.

Güneşin gülüşünle açtığı her bir takvim yaprağında
Ne bir eksik, ne bir fazla, ilk günkü gibi sevdim seni aslında.

Gidişlerim hep kaçıştı, çelikten sağlam kalbinden,
Ben kaçıp sığındıkça başka bakışlara, habersizdin yüreğimin esaretinden.

Yalandı kardeşlik kelamları aslında, aşkım çaresizliğimden damlıyordu.
Kollarım her gece sarıldığım yastıklarda tenini arıyordu.

Gel gör ki,
Söylediklerim aslında hiçte söylemek istediklerim değildi.

Gözlerine bakarken hep bir umut arayarak
Biliyordum, geri dönüşü yoktu, ödeyecektim bedelini elbet yanarak.

Bak yine kar yağıyor işte günün sonunda,
Donmuş yollar, soğuk gece ve buzlanmış Ay penceremin pervazında.
Bak yine kar yağıyor diyorum, eskisi gibi hani, kalbimin yamaçlarına.
Bedelini ödedim her güneş açışında ama,
Yine de bu sürgün bitmiyor, tükenmiyor gülüşünden uzakta.
Gittiğin o yolun ardından bakıyorum bıkmadan hala.
Pişmanlık, Özlem, Sevda...
Artık bunun adı her ne haltsa!

Ocak 2004 İstanbul

İbrahim Tolga Özsoy

Gel gör ki,
Söylediklerim aslında hiçte söylemek istediklerim değildi.

Gözlerine bakarken hep bir umut arayarak
Biliyordum, geri dönüşü yoktu, ödeyecektim bedelini elbet yanarak.



Paylaşımın için sağol..

eline sağlık

eline sağlık :A

harika ablacım
teşekkür ederim...

Güneşin gülüşünle açtığı her bir takvim yaprağında
Ne bir eksik, ne bir fazla, ilk günkü gibi sevdim seni aslında

Zaman(sız)...

Elbette uzatırım yolları beri ki haftalara
Zaman nedir ki,
Bu sarp yolların müdavimi
Esarete kaçmış bir firari
Zaman senden yana,
İğreti meşguliyetlerinin kölesi.
Sonu var elbet bu uçsuz bucaksız yollarında
Zamanın da...
Haftaların da!

Bir kasırganın ardından çevreye yayılmış
Ufak tefek insanların artıkları.
Mecburiyetlerden taşınmış,
Büyük olanların nafile ağıtları.
Ve boş bir meşe kutusuna işlenmiş
Kronik yolcuların adımları.
Hepsini sığdıramazsın varlığına,
Ayıklayamazsın yokluğundan.
Kaba işlemeli vitray gözlüklerinle.
Sen göremesende, tüm bunları
Sonu var elbette.
Yokluğununda bir sonu var!

Dans ederim perilerle, sen yokken.
Fısıldarlar kulağıma soğuğu,
Üşür kollarımda sana ayırdığım köşen.
Bulutlar ayrılık şekli alırken,
Sağanak olur kavuşabilme umudu.
Teslim ederim bedenimi,
Yalnızlığın, yenilgiyle örtünmüş bedenine.
Sevişiriz tüm gece,
Sonra soyunuruz örtülerimizden.
Yalnızlığıma sarılır uyurum,
Yalnızlığımla uyanırım.

Bu yolların sonu,
Pamuk ipliğine bağlıyken
Sen makasla oynarsın,
Ben şiş'e sarılırım.
Yumuşacık geceler örerim sana
Aman sakın üşümeyesin…
Sense dalgınlıkla,
Kısaltırsın zamanın paça boyunu
Dar gelir bana,
Başkasına verirsin!

Eylül 2004 İstanbul

İbrahim Tolga Özsoy