Konu: Karanlığın içinde kaybolup duran...

Biliyordum aslında; seninleyken yazdığım bu mektubu; günün birinde sensiz okuyacağımı"

Çıkılan yol,aslında her zaman tek kişiliktir.Gidilen istikamette
öyle....
Hayat neleri beraberinde getirir,ya da götürür bilinmez...

Yanlızlığın kollarında uyukladığım bir anda çaldın kapılarımı..Sesin düşten gelen bir haykırıştı..Önce seni sakladın benden,Sonra seni sakındın senden..Şaşkındım,girdiğim yeni akım ceyran etmeye başlamıştı damarlarımda,titremişti içim,senin dünyan karşısında....Yada kendi dünyam karşısında..
Seni sevmeye başladım,eskisinden pek farklı olmayarak..Sesini sevdim,inceliğini,kırılganlığını,saydamlığını...So nra;sonrası malum...Nedenlerim öyle çoktu ki...

Benim gibiydin;

Korkak,ama bir o kadar cesaretli..
Benim gibiydin,
Ağlarken gülebilen,her yıkımdan sonra yenide ayağa kalkabilen
Benim gibisin...
Ölüme değecek sevdalara yelken açabilen.......................................... .................................................. .................................................. .................................................. .................................................. ..........................
Son telefonun bir gece yarısı,uzayan konuşmanın ardından ilkkez;
--"Bana benziyorsun,her aşkın sonunda acı çekiyorsun,benim gibi..." demiştin.İlkkez sende kabul ediyordun sana benzediğimi...Sonra hiç bir şey olmamış gibi kaybolup gittin karanlıkta,sessizce..

Ayak izlerin kayboldu,ve sesin sustu..
Doğruydu;sana benziyordum ve ....
Her Ayrılığın Sonunda AcI çEkİyOrDuM....

Yüreğine sağlık YAZGI, çok güzel yazmışsın....
Teşekkürler...

Çok Güzel Yazmışsın Ablacım...Ellerine Yüreğine Sağlık

yüreğine sağlık...