Mahatma 1&2 adlı kitaptan alıntı

...............So you have, from a point of _expression, Source. We could envision it as a big ball, and from Source there was that initial little ripple within. Source viewed something within Its own thought process and thought, "Well, this is interesting - perhaps there is a little bit of duality here after all." Even the point of having that thought, for Source, indicated a certain amount of duality on that very primal level. And so that thought attracted some energy to it and created a situation where these opposing forces called duality were generated. In this generation they created what is called the monadic level - the consciousness of the more individualized entity of God.

Now, God simply IS. Source IS. There is no big God sitting on a throne judging. A great deal of humanity is deeply confused about this concept. Our purpose is to give people an expanded vision, an expanded, less limited view of themselves in their relation to the Cosmos, in relation to God. When God expanded Himself into the monadic level, essentially He said, "I simply AM; but in this Isness that I Am, there are some interesting things to experience. What I will do? I will remain on My level in the Wholeness of My consciousness, and I will send forth My aspects to experience, and essentially, to report back to me with that experience."

So the monadic level was created. The monadic level, then, in its grandeur (because it simply was grand) began to play with its newfound ability to create on every level, and to create matter in the physical universes. The monadic level found that it needed certain more focused aspects to go deeper into the structure that it had created. So it created the Soul levels as further extensions.

The Soul levels then played around for a considerable amount of time, as you reference time, and eventually decided, "Well, this is quite a fascinating project; let us create a vehicle whereby we, as Soul, as Gods, can experience what it is like to be in this physical realm. We have created this physical realm, but we cannot touch it - it is as if we are separate from it. We have created that thing over there, and the figurative hand moves right through it. We cannot experience it." So the beings on the Soul levels and the monadic level chose at that point to begin an experiment: the fusion of consciousness into matter.

It was not God who did that (except for supplying the essential Twelve Rays). It was the expressions who had the free will and latitude to be able to play with that kind of experiment. So they began to create vehicles through which they could express. (The steps prior to that, of course, were learning to create in the first place.)

It began with single-cell structures, and as their (yours and ours as well, because we were all One at that point) proficiency grew, the process really began to take form, closer to what is now experienced.

The physical planet as a structure had been there for some time, and then this experiment began with what is called life, working with a biological structure that could maintain a spark of consciousness to whatever degree. They found that as the complexity of these creations became greater, more of the small sparks of consciousness could group together and create a wholeness of consciousness that had more sentience.

Ultimately, animal man was created as well as Primal Soul, or the beings on that level. It was actually not quite as distinct as we are now referencing soul/Monad; there was a certain overlap there because it was a project coming from the monadic level as well. The beings at that point then decided, "Well, this is interesting - we have a vehicle here whereby we can move right in and begin to experience." However, they were not able to move in entirely, so in order to experience they had to fragment another portion of their being and send that portion into the animal man. That experience was duly transmitted back to the higher levels, all the way back up the line to the Source level.

As every level from the animal man on up grew in experience, Primal Soul also grew in fulfillment and in experience. Source is certainly not a static perfection. Source is an ever-growing, ever-evolving entity. We - all of us -being aspects of Source, are evolving Source and Source is evolving us. Your evolution is evolving me and mine is evolving you, and so it continues.

In the process of Creation here the physical vehicle called animal man was refined and built to the point where he was able to handle a greater amount of consciousness, but there was a bit of danger there. The danger was that once it had reached a point where it could hold a larger amount of the Soul's consciousness, the entity itself had enough consciousness that it began to create its own persona. It said, "Well, this is me; I am this," and Primal Soul was, essentially, relegated to a spark six inches above the head in the eighth chakra. That Soul connection was still there, but it was a little tricky to maintain the full Soul experience and Soul control of that vehicle. Ultimately what happened is that these consciousnesses of animal man, which had fragmented themselves into that experience, began to feel and believe that that wasall that existed.

That is how the belief system started to snowball, and the more belief there was of being separated, the more reality reflected it and the more the experience became separate...................


...................O halde bir ifade noktasından Kaynağa sahipsiniz. Onu içinde ilk küçük kıpırdanmalar olan büyük bir top olarak gözümüzde canlandırabiliriz, Kaynak kendi düşünce süreci içinde birşey gözlemledi ve düşündü. "Bu ilginç belki de herşeyden sonra burada biraz dualite var." Bu düşünceye sahip olma noktası bile, kaynak için, o en temel düzeyde belli bir miktar dualiteyi işaret ediyordu. Ve böylece bu düşünce ona enerji çekti ve dualite diye adlandırılan karşıt kuvvetlerin olduğu bir durum yaratıldı. Bu oluşumda monad diye adlandırılan düzey yaratıldı - tanrının daha bireyselleşmiş varlığının bilinci.

Tanrı basitçe O'dur; Kaynak O'dur. Tahtta oturup yargılayan büyük Tanrı diye birşey yoktur. İnsanlığın büyük bölümü bu kavram hakkında derin bir karmaşa içindedir. Bizim amacımız insanlara genişlemiş bir vizyon, kendilerinin Kozmos ve Tanrı ile ilişkileri ile ilgili geniş ve daha az sınırlı bir görüş açısı vermektir. Tanrı kendini monadik düzeye genişlettiğinde temel olarak şöyle dedi. "Ben basitçe Benim ama bu Ben oluşumda deneyimlenecek bazı ilginç şeyler var. Yapacağım şey ne? Kendi bilinç bütünlüğüm içinde kalacağım ve deneyimlemeleri ve de aslında o deneyimleri bana bildirmeleri için kendi parçalarımı göndereceğim."

Böylece Monad Düzeyi yaratıldı. Monad düzeyi tüm ihtişamıyla (çünkü basitçe ışıltılıydı.) her düzeyde yaratmak ve fiziksel evrenlerde maddeyi yaratmak için bu yeni yetenekle oynamaya başladı. Monadik düzey yarattığı yapının daha derinlerine inmek için daha odaklanmış belli parçalara ihtiyacı olduğunu buldu. Böylece daha sonraki genişleme olarak Ruh Düzeyleri yaratıldı.

Ruh düzeyleri zaman olarak düşünülürse hatırı sayılır bir zaman oyuna devam ettiler ve sonunda şuna karar verdiler. "Evet bu kesinlikle büyüleyici bir proje; biz Ruh olarak , Tanrı olarak fiziksel düzeyde olmanın nasıl birşey olduğunu onun aracılığıyla deneyimleyebileceğimiz. bir araç yaratalım. Fiziksel düzeyi biz yarattık ama ona dokunamıyoruz.- sanki ondan ayrıymışız gibi Orada duran şeyi biz yarattık ve biçimleyen el onun içinden geçiyor. Onu deneyimleyemiyoruz." Böylece ruh düzeyi ve monad düzeyi varlıkları bu noktada bir deney başlatmayı seçtiler. Bilinç ve maddenin birleşmesi

Bunu yapan Tanrı değil (temel oniki ışını sağlaması dışında) özgür iradesi olan ve böyle bir deneyi yapabilme yeteneğine sahip ifadelerdi ve kendilerini ifade edebilecekleri araçlar yaratmaya başladılar. (Bundan önceki safhalarda şüphesiz yaratmayı öğreniyorlardı.)Tek hücreli yapılarla başladılar ve onların (bizim olduğu kadar sizin de çünkü o noktada tümüyle birdik) yetenekleri geliştikçe süreç gerçekten şimdi deneyimlenene yakın bir şekilde biçimlenmeye başladı.

Fiziksel gezegen bir yapı olarak bir süredir oradaydı ve sonra ne dereceye kadar olursa olsun bir bilinç kıvılcımını muhafaza edebilen bir biyolojik yapıyla çalışmayı içeren ve adına hayat denen bir deneyim başladı. Bu yaratımların karmaşıklığı arttıkça daha fazla bilinç kıvılcımının biraraya gelebildiğini ve daha fazla zekaya sahip bilinç bütünlüklerinin yaratılabileceğini keşfettiler.

Sonuçta ilkel insanla birlikte primer ruh veya o düzeydeki varlıklar yaratıldı. Aslında Ruh/Monad düzeyinden bahsettiğimizdeki kadar bir farklılık yoktu: Burada birbiri içine geçme söz konusuydu çünkü bu aynı zamanda monad düzeyinden de gelen bir projeydi. Bu noktada varlıklar karar verdi. " Evet bu ilginç - içine girip deneyime başlayabileceğimiz bir aracımız var." Ancak tümüyle içine girme olanakları yoktu bu nedenle deneyim için varlıklarının bir parçasını daha ayırıp bu parçayı ilkel insana göndermek zorundaydılar. Bu deneyim uygun şekilde yüksek düzeylere, kaynak düzeyine kadar iletildi.

İlkel insan her düzeyde deneyim kazanıp büyürken primer ruh da deneyim ve doyum açısından büyüdü. Kaynak kesinlikle durağan bir mükemmellik değildir. Kaynak devamlı büyüyen ve evrim geçiren bir varlıktır. Biz-hepimiz-kaynağın parçaları olarak kaynağı evrimleştiriyoruz, kaynak da bizim evrimimizi sağlıyor. Sizin evriminiz beni geliştiriyor, benimki de sizi ve bu böyle devam edip gidiyor.

Buradaki yaratılım sürecinde ilkel insan adı verilen fiziksel araç rafine oldu ve daha fazla miktarlarda bilinci tutabilecek noktaya geldi. Ama burada bir tehlike vardı. Tehlike artık ruh bilincinin daha yüksek miktarlarını tutabilecek duruma geldiğinde varlığın kendisinin kendi kişiliğini yaratmaya başlayacak kadar yeterince bilinç sahibi olması idi ve şöyle dedi. "Evet bu Benim. Ben buyum." ve primer ruh başın onbeş santim kadar yukarısında bir kıvılcım olan 8. chakra düzeyine indi. Ruh bağlantısı hala oradaydı ama tümüyle ruh deneyimini devam ettirmek ve ruhun bu aracı kontrol etmesi biraz zordu. Sonuçta olan kendilerini bu deneyim için parçalara ayırmış olan ilkel insan bilinçlerinin hissetmeye başlaması ve tüm var olanın bu olduğuna inanmasıydı.

İşte böylece inanç sistemi kartopu gibi yuvarlanmaya başladı ve ayrı olmaya dair inanç fazlalaştıkça gerçeklik onu daha fazla yansıttı ve ayrılık daha fazla deneyimlendi.............................