Konu: İntiharımın Öyküsü (yayınlamaya karar verdim)

öncelikle baştan belirteyim...burada, hayali bir intihar söz konusu, tarafımdan yapılmış...
düşünmedim değil intiharı..hatta pek çok kez düşündüm...ne için, kimin için bilmiyorum ama, düşündüm....bu yazıda da, gerçekten düşündüğüm fakat, tabii ki uygulamadığım intiharım söz konusu....
okumaktan zevk mi alırsınız yoksa, benim ruhsal durumum hakkında şüphelere mi kapılırsınız bilemem.buyrun okuyun...teşekkürler..

duvarda ki saate baktım..3 ü çeyrek geçiyordu..odada ki sigara kokusu, nefes almamı zorlaştırdı...
ayaktaydım ama, hiç de intihar edecek gibi durmuyordum..masaya bıraktığım nota bakıyordum..güzeldi..fiyakalı bir "elveda" olacaktı dünya'ya...
düşündüm yeniden, ve küçük bir kusma dalgası geldi midemden ağzıma kadar..bir sigara daha yaktım..henüz sırası değildi..kanepeye uzandım..gözlerim açıktı..elimi suratıma götürdüm...hiç sakalımın olmadığını farkettim..benim daha önce de sakalım olmadı ki hiç..
bir çaresizlik üsrpertisi geldi içime..korktum ama, kendime bile belli etmedim..kalitesiz tütünden bir fırt daha çektim..kül üzerime düştü..önemsemedim.."dün olsa önemserdim" diyip, intihar etme arzumun bir gerçek olduğunu anladım...doğruldum...sandalyenin bacaklarına bakıyordum şimdi..gözlerim daldı....tek bir damla gözyaşı indi sol gözümden..kafamı iki yana sallayıp eski halimi aldım..yeniden uzanma durumuna döndüm...beynimi hissedip hissetmediğimi kontrol etmek için, kendime bir tokat attım...kendimdeydim ve intihar edecektim...
biten sigarayı sokaktaymış gibi yere attım..halının üzerinde sönüşünü izledim...halıdaki küçük lekeyi annem önemserdi diyip yeni bir sigara çıkardım, daha biraz önce sigara bitirmiş fakat nikotine doymamış bir edayla...çakmağımın gazı bitmişti..evin içinde çakmak aradım...annemin beyaz, üstü anlamsız şekillerle dolu çakmağını buldum..
sigaramı yaktım..sigaranın sesi hiç bu kadar güzel olmamıştı..galiba bu son sigaram...pakede baktım...için de bir tane vardı...ipe doğru bakmadan, iki elimle asıldım...sağlamdı...gölgemi gördüm bir anda sol ynaım da...tüylerim diken diken oldu...birazdan o da benim gibi hareketsiz mi kalacaktı?yoksa özgürlük nameleriyle bir anarşist hayatı mı sürecekti?hangisiydi? kıskandım gölgemi "eğer ikincisi ise" diye düşünüp...vazgeçtim sonra, kalbime dokundu ellerim....son bir hevesle attığını ilk dokunuşta anladım..o da biliyordu, benliğinin silineceğini...kaybolacağını..bir başarısızın hayatın da yer bulmakta ki şanssızlığını düşünüyor belki de...belki de herkes gibi o da lanet ediyor bana...belki herkes gibi o da "git artık" diyor.....

sandalyeyi tarttım bu kez..kaldırırdı beni...üstüne çıkıp deneme yaptım..bugün ikinci kez korktum..aşağısı çok yüksek geldi bu alçaklığın tepesinden..ağlamaklı olmadı gözlerim çünkü artık benden daha fazla ağlanacak bir şey yoktu..ölümün buz gibi soğukluğu, bu kez beynimdeydi ve korkutucu olan buydu..5 dakika sonrasını göremiyordum artık..sandalyenin tepesinden halen yanmakta olan son sigarama son bir kez daha baktım...sokak kapısının aralıktan görünmesi içimi rahatsız etti...indim sandalyeden..oda kapısını sağ elim ile yavaşça ittim..kapanıp kapanmadığına bakmadan arkamı döndüm...son derece yavaş sandalyeye doğru yürüdüm...anlamsızca mutfağa baktım..bisküvi tabağı gözüme çarptı....sandalyenin tam önünden hayasızca baktığım mutfağa doğru küçük adımlar atmaya başladım..artık hissetmiyordum organlarımı..tabağın için de 4 tane vardı...annem her zaman kardeşimle bana aynı miktarda dağıtırdı her şeyi..bir an da küçük kız kardeşim geldi aklıma..yediklerimin dışında ki, yani aklımca kardeşime bıraktığım bisküvilere gözyaşlarım düştü...bir daha göremeyeceğim kız kardeşimi düşünmek ağlattı beni uzun uzun...
saat artık 4.53 tü..
sabah ezanının okunmasını, garip bir saygı örneği göstererek ve gözümde ki gözyaşlarını silerek bekledim..ezan, ölüm marşım gibiydi ve beni ciddi anlamda rahatsız etti..ürküyor olmamın bu kadar gerçek olması, endişeye kapılmama yetti ama, kararlıydım...
ve artık engel yoktu..intihar soğukluğunun her saniyesini yaşamıştım..
sandalyeye çıplak basan ayaklarımın üşüdüğünü farkettim..annem ayaklarını üşütme derdi...bir çığlık atmak istedim..vazgeçtim...
artık kellem, ipin diğer tarafındaydı...parmak uçlarıma doğru çevirdim gözlerimi...utandım..uzamış tırnaklarımı gördüm...zaman kaybedemezdim...birbirine hafif çapraz duran ayaklarım sandalyeden bir şey ister gibiydi..."gitme..kal" diyorlardı sanki..ama ayaklarıma ben hakimim..
elveda dünya....................

cok iidi ya bravo
sigara yakasım geldi :5

lan olm... manyak mısın sen... bu ne biçim öykü.. yaşamayı seven adama intihar mı ettircen...
anlatımın güzel olmuş ellerine sağlık

oldukca karamsar bir yazı olmuşş....intaharı dusunme bundan sonra...hayali bile olsa...insanın böyle bir yazı okuması dokunuyor

naaptın abi ya çok iç karartıcı gerçi arasıra böyle şeyler okumak gerekiyo. eline sağlık hoca

Sonunda bu slam beni ihtara teşvik edecek yapma koçum bitirme beni zaten bunalım oldum

Çok güzel bir yazi

ulan senin yüzünden bunu okuyan herkes( istisnalar hariç ) intihar etme eyilimi gösterecek helal olsun
aranızda öss ye gircekler varsa bi kaç rakibim elenir hiç olmazsa

orti bunu çok uzun zaman önce bana okutmuştun.olm o zaman da okurken ağlıcaktım çünkü bunun sadece bir hikayeden ibaret olmadığını biliyordum.olm orti bi daha görmiyim böyle bi teşebbüs

inanmayın yav yönetim olarak ödev düzenlemesi için 1500 ödev verdik .... ondan yırtmak için yapıyor ulen o ödevler yüzünden intihar edersen çok üzülürüm bak:8 .... seni ben rehabilite edicem zaten .... fersah fersah