Konu: Montaigne: ZORLUĞUN DEĞERİ

Filozofların en akıllıları derler ki: akla uygun hiçbir şey yoktur ki tam tersi de akla uygun olmasın. Yakınlarda gevelediğim bu güzel sözü eskilerden biri (Seneca) yaşamayı küçümseme yolunda kullanmış: Ona göre, yalnız yitirmeye hazırlandığımız bir nimet bize zevk verebilir.

In auquo est dolor amissae rei, et timor amittendae. (Seneca)

Yitirme acısıyla yitirme korkusu bir kapıya çıkar.



Demek ister ki bununla, yaşamayı yitirme korkusunda olursak, yaşamanın tadını çıkaramayız. Ama bunun tersi de söylenebilir: Yaşamaya bu kadar sıkı sarılıp, böylesine bir sevgiyle bağlanmamış, onun temelli olmadığını gördüğümüz, elimizden çıkmasından korktuğumuz içindir. Gerçek ortada çünkü: Ateş nasıl soğuktan hız alıyorsa bizim istemimiz de kendi karşıtıyla bilenip keskinleşiyor:

Si numquam Danaen habuisset abenea turis,

Non esset Danae de Jove facta parens. (Ovidius)

Danae yi funçtan kuleye komasalardı

Jupiter den hiç gebe kalmazdı Danae.

Bolluğun verdiği doygunluktur zevkimizi en fazla körleten; zevkimizi en fazla bileyen, coşturan şeyse özlediğimizi az ve zor bulmaktır.

Ominum rerum voluptas ipso quo debet fufare
periculo crescit (Seneca)

Her şeyin zevki, bizi itmesi gereken tehlikeyle artar.

Galla, nega: satiatur amor, nisi gaudia torquent. (Martialis)

Galla, hayır de: aşk azapla beslenir yalnız.

Aşkın gevşememesi için Likurgos Lakedemonya'da evlenenlerin gizli yatıp kalkmalarını buyurmuş: Evlilerin yatakta görülmeleri, bir başkasıyla yatmaları kadar ayıp sayılıyormuş. Buluşmaların zorluğu,
yakalanma tehlikesi, sonradan duyulacak utanç:

Et languor, et silentium,

Et latere petitus imo spritus (Horatius)

Ya o baygınlık, o sessizlik,

Ya o derinden gelen gizli ahlar,

Bütün bunlardır salçayı kıvamına getiren. Sevişmenin nice hoşlukları aşkın etkilerinden çekinerek, utanarak söz etmekten doğmaktadır. Şehvetin kendisi bile acı duyarak kızışmak ister. İncittiği, tırmaladığı zaman daha tatlı olur. Fahişe Flora, Pompeus'la yatıp da üzerinde dişlerimin izini bırakmadığım olmadı, dermiş.

Quod petire premunt arcte, faciuntque dolorem Corporis, et dentes
inlidunt saepe lebellis:

Et stimuli supsunt, qui instigant laedere id ipsum Quodcumque est,
rabies unde illi germina surgunt. (Lucretius)

Arzuyla sarıldıklarının canı yanar; Dişleri ısırır çok kez nazik dudakları. Gizli dürtüler incitmeye iter onları. Her tuttuklarını; azgınlıkları artar böylece.

Her işte görülen budur: Zoduk değer kazandırıyor her şeye.

Kitap 2, bölüm 15

Yaşamın bir nevi özeti tüm bunlar, herşey bir amaç için var en kötü dediğimiz
şey bile sahip olduklarımıza anlam kattığı için değerli.Dünya tam bir
denge üzerine kurulu iyi ve kötü karanlık ve aydınlık bunlardan biri olmasaydı
diğeri anlamsız kalacaktı.

Zoduk değer kazandırıyor her şeye.......

gerçekten öylemi acaba zor olan gerçekten güzel olan mı?................


güzel payşalaşım

Zorluk işe güzellik katıyor.Dikkat edilise zor olan şeylerden daha çok zevk alıyoruz.

Zor olandan daha çok zevk alıyoruz ama... Elde ettikten sonra yine değeri kalmıyor Zor olan yerine imkansız her zaman zevk verir diyelim o zaman... Ve ona ulaşabilme tutkusu...

lastlegant tarafından gönderildi.

Zor olandan daha çok zevk alıyoruz ama... Elde ettikten sonra yine değeri kalmıyor Zor olan yerine imkansız her zaman zevk verir diyelim o zaman... Ve ona ulaşabilme tutkusu...

"bizler arzulanandan çok arzulaaya aşııız" tekrar tekrar sölüorum

Kutadgu biligde "zahmetle huzur yanyana yururmus" seklinde cok guzel bir ifade vardir.