Konu: MÜptelam...

Seni ve sana dair ne varsa içimde hepsini kalbimin kalemine bırakıyorum dökül bakalım yürek müptelası olduğun beyaz sayfalara…
Sen benden gideli kaç mevsim geçti saymadım, mevsimlerin dönüşü hep bana senin gidişini hatırlatır, mevsimler her daim dönüşünü tamamlar yavuklusu bahara kavuşur, kavuşmanın coşkusuyla güller açtırır yerkürede, bülbülleri aşina bırakır, hiçbir mevsim adresini şaşırmaz da her mevsim, ama sen hep şaşırdın mevsim dönümlerini, sonu bana çıkan o yolu bulamadın bir türlü, dönüşün hep başka adreslere oldu…
Sen giderken her şeyi götürdün de bir seni bıraktın en gizli en kuytu köşemde, sen gittiğini mi sanıyorsun, yanılıyorsun, sen bendesin hala, sana dair ne varsa hepsi kalbimde, hepsi mahzenimde, hepsi gönül meskenimde, hepsi benim bile bazen unuttuğum sevda çıkmazımda, sen gittin yada ben seni gönderdim ne fark eder ki sebeb sende olsan bende olsam sonuçta bir şekilde hayatımdan çıktın ya ,sen gittikten sonra ben ne mi yaptım, hayır sakın diğer aşk vurgunları gibi fay hattında dolaştığımı sanma, ne ağladım ne üzüldüm ne yandım ne pişman oldum ne keşke dedim ne içim acıdı ne senli zamanlara ah ettim ne sensiz geçen günlerime kahrettim bunların hiçbirisini yapmadım ben, aşkı yaşadığını sanan bütün kalpler gibi acımı biriktirmedim ben içimde, yaramı kanatmadım, karış karış gezmedim bana seni hatırlatan bütün kaldırımları, kalabalıklar içinde kimsenin yüzünde seni aramadım, sen diye hiç kimseye koşmadım, sen diye hiç kimseye bakmadım, kimsenin gözlerinde seni bulmadım, hiçbir parfüm kokusunda senin kokunu hissetmedim, dinlediğim her şarkıda biraz sen vardın ama ben hiçbirini senin şarkın diye dinlemedim, özlemlerimin hiçbirinde sana duyduğum özlemin derinliğini duymadım, sevdiğim her şeyin bir ucunda sen vardın ama ben hiçbirini seni sevdiğim kadar sevmedim, sen diye ne varsa sevdiğim hepsini toplayıp sevda kutuma koyup kilitleyip kalbimin kapısını çıktım hayata; yeni yürümeye başlayan çocuk misali… hayat, insanlar, dünya, yeryüzü, gökyüzü her şey aynı, içime çektiğim nefes bile aynı, herkes gibi yaşıyorum bu dünyaya ve içindekilere aldırmadan, herkes gibi herkes kadar yaşıyorum işte, her şey aynıda senden sonra bir ben aynı değilim galiba, yarım bile değilim sanki, yarımdan bile az hissediyorum kendimi, bir gözüm kör, bir kulağım sağır, bir elim yok, bir ayağım noksan, kalbiminse sana gitme kal diyemeyen kal kısmı kaldı sadece bende, gülüşlerim herkes kadar tam ama sen kadar eksik, ruhum herkes kadar içimde ama sen kadar meçhul, benliğim herkes kadar dingin ama sen kadar bulanık, gönül pencerem herkes kadar açık ama sen kadar kapalı, kalbim herkes kadar yürekli ama sen kadar yüreksiz, içim herkes kadar huzurlu ama sen kadar huzursuz, yüreğim herkes kadar yangın yeri ama sen kadar yanardağ, günlerim herkes kadar düzenli ama sen kadar tekdüze, canım herkes gibi acıyor ama sen kadar acıtmıyor, menzilim herkes kadar yakın ama sen kadar uzak, vuslatım herkes kadar belli ama sen kadar ufukta, varlığım herkes kadar var ama sen kadar yok, yarınım herkes kadar dolu ama sen kadar boş, kalbimdeki aşk kadını her daim herkes kadar kadın ama sen kadar erkek, aşk kitabım yokluğuna katlanabilecek kadar kalın ama seni unutamayacak kadar ince, hatlarını senden çizdiğim sevda haritam dünya kadar karmaşık ama sen kadar net, içine kokumu sindirdiğim sevda mektuplarımın adresi sen kadar belli belirsiz ama hala sen kadar taptaze, adını müptela koyduğum içimde seni sessizce büyüttüğüm sevdam ben kadar aşk sen kadar aşksız, yokluğunda dahi bir parça olsun eksilmeyen bu yıllanmış sevgi ben kadar emel sen kadar emelsiz…
Söyle şimdi sen bu kadar içime işlemişken, bedenime ortakken, ruhuma eşken, kalbime nefes, damarıma kan, canıma can, gözlerime fer, hislerime tercüman, gönlüme mesken, sevgime bekçiyken, beni bir an bile yalnız bırakmazken, sevdamı bir damla bile eksiltmezken, beni hem eksiltip hem çoğaltırken, zamanın olağan akışında bile zamansız olmadığımı hatırlatırken seni unutmama bir nebze dahi olsa izin vermezken, senle sen kadar doluyken, sen kadar taşarken, sen kadar çağlarken, sen gittiğini mi sandın söyle bana müptelam; sen gittin mi şimdi gittin mi…

alintidir

dökül bakalım yürek hırsızı
teşekkürler abi :A

Söyle şimdi sen bu kadar içime işlemişken, bedenime ortakken, ruhuma eşken, kalbime nefes, damarıma kan, canıma can, gözlerime fer, hislerime tercüman, gönlüme mesken, sevgime bekçiyken, beni bir an bile yalnız bırakmazken, sevdamı bir damla bile eksiltmezken, beni hem eksiltip hem çoğaltırken, zamanın olağan akışında bile zamansız olmadığımı hatırlatırken seni unutmama bir nebze dahi olsa izin vermezken, senle sen kadar doluyken, sen kadar taşarken, sen kadar çağlarken, sen gittiğini mi sandın söyle bana müptelam; sen gittin mi şimdi gittin mi…


pascalya bu çok güzel bi yazı teşk. eline sağlık

........... ben, aşkı yaşadığını sanan bütün kalpler gibi acımı biriktirmedim ben içimde, yaramı kanatmadım, karış karış gezmedim bana seni hatırlatan bütün kaldırımları, kalabalıklar içinde kimsenin yüzünde seni aramadım, sen diye hiç kimseye koşmadım, sen diye hiç kimseye bakmadım, kimsenin gözlerinde seni bulmadım, hiçbir parfüm kokusunda senin kokunu hissetmedim, dinlediğim her şarkıda biraz sen vardın ama ben hiçbirini senin şarkın diye dinlemedim, özlemlerimin hiçbirinde sana duyduğum özlemin derinliğini duymadım, sevdiğim her şeyin bir ucunda sen vardın ama ben hiçbirini seni sevdiğim kadar sevmedim.........


Çok güzel.. :A

Harika sözler.. ne desem boş, tek kelime bittim !!