Konu: unutmadım...

Ne yazilmali ki silinip gitmesin, ne söylenmeli ki unutulup bitmesin.
Sessizlikle baGlayan bir hikaye bu. Eger bagladigi gibi bitecekse sonu,
yasanan her ne varsa sil, gitsin.Hayallerde gerçek gibi yasarken seni,
umutlarda bitti bir zaman, sevgiler de. Seni seviyorum çünkü ne zaman siir
okusam, misralarindan sen akiyorsun, gözlerimden yaslar süzülüp resmine
damliyor, sessizlik sarariyor içimde, susuyorum. Tam buldum dedigin anda
kaybetmek nedir bilir misin? Atilmisligi hissettigin oldu mu? Hayaliyle
yasamayi ezberledin mi? Delicesine sevdigin ama onun seni sevmedigini
ögrendigin o ani hiç yasadin mi? Onun eksik yanlarini bile sevebildin mi ?
Terkedilice ilk defa görüyormus gibi baktinmi? Elvedasiz ayriliklar acitti
mi içini? Göz kapaklarina inat, uyumadigin oldu mu gecelerce? Sadece mum
isiginin aydinlattigi odanda onu düsündügün oldu mu saatlerce? Ellerin onsuz
kaldiginda üsüdün mü? Duyuyorum susuyorsun, yine susuyorsun, tipki o zamanki
gibi söylemiyorsun. Seni seviyorum çünkü hergün biraz daha tükenirken
hersey, benligim sesizce inliyor ben susuyorum. Bir an elinden tutuyorum,
biran sonra belkide tamamen elimden kayip gitmis oluyorsun,
anlayamiyorum.Yine sensiz kaliyor kollarim, yine islaniyor gözlerim. Yasamam
için tek nedenimdin sen. Fakat binlerce sebep vardi seni sevmem için. Seni
seviyorum çünkü yasanacak bütün imkansizliklarda sen varsin. Biryerlerim
aciyor durmaksizin. Sessizligin çok sey söylese de bazen susmanda incitir
beni. Bilirim, belkide en iyi ben bilirim ki, susmasini bilmek, bildigini
söylemekten daha zor. Bir uçurum gibi derinlesen sessizlik, bizi
birbirimizden ayirdi bile. Yenildik dostlugumuza, zamana, yalnizliga,
yenildik iste! Sinsice sardi sessizlik, böyle birdenbire, ansizin... ve ben
hala unutmam gerektigini söyleyenlere inanmiyorum. Hissettiklerimi
söylemektense dost kalmayi, seni sensiz yasamaktansa susmayi tercih ederim.
Senin beni sevme fikri bile beni mutlu edebilecek kadar güzel ve asil! Seni
seviyorum çünkü sen benim siyah beyaz dünyami renklendiren o çok az seyden
birisin. Sensiz her andan korktum, korkuyorum. Alip gitme ellerini, alip
gitme gülüslerimi, götürme düslerimi. Sen benden gittin gideli öyle biktim
ki sensiz kendimden. Seni seviyorum çünkü hala birseyler var vazgeçemedigim.
Ben herkes için siir yazmazdim, bu hep tuhaf gelmisti. Fakat simdi senin
için siir yazmamak tuhaf geliyor. Bu yillarca sürecek ve de hiç
dinmeyecekmis gibi düsünürken görüyorum ki anlamini yitiren birseyler var
aramizda. Seni seviyorum çünkü tam herseyden vazgeçmistim ki, karanligimin
perdesini yirtti ellerin. Ama yine direndik sessizlige, hala konusulmadan
kalan öyle çok sey varki! "Sustugun yerde birseyler kiriliyor" Nasil
söyleyecegini sende bilmiyorsun besbelli.. Susman gerekiyor diye susuyorsun
belkide, dostlugumuz için.. Kalbim sendeyken her adimda, aklim sendeyken her
dakika, unutmadim, unutamadim iste!

Sessizligin çok sey söylese de bazen susmanda incitir

paylaşımın için teşk. çok güzel bi yazı

Duyuyorum susuyorsun, yine susuyorsun, tipki o zamanki
gibi söylemiyorsun. Seni seviyorum çünkü hergün biraz daha tükenirken
hersey, benligim sesizce inliyor ben susuyorum. Bir an elinden tutuyorum,
biran sonra belkide tamamen elimden kayip gitmis oluyorsun,
anlayamiyorum.

Teşekkürler sallinas, harika..