İSTANBUL GÖZLÜ(ME)
Kaybolup gittim, İstanbul kadar derin gözlerinde.
Soluksuz bir dalgıç gibi çırpındım.
Gözlerinin kıyılarında bir yol ararken,
Bir çıkmazın son durağında buldum kendimi.
Geri dönüşte ise çıkış yok yazıyordu.
Bu yalana beni sen esir ettin, İstanbul gözlü,
Bende sana teslim oldum.
Sen İstanbul gözlü çıkışı olmayan lâbirent,
Yolcusu olmayan gemi, limanı olmayan deniz yürekli.
Tek korkum gözyaşlarınla yuvarlanmaktı yanaklarından,
Karanlık bir boşluğa sürüklenmekti bir başıma…
Kayıp gitmekti…
Son dileğim ise avuçlarından göçüp gitmekti.
İstanbul gözlüm, deniz yüreklim…
Umursuz gecelerimin hayali şahidi,
Soğuk, soluksuz duvarlarımın eşsiz süsü,
Bir anlaşmam olsaydı doğayla sabahsız günler dilerdim.
Biliyorsun değil mi her gece seninle konuştuğu mu?
Yatağımdan kalkıp duvardaki resminle göze gelip
Orda öylece çöküp kaldığımı hissediyorsun değil mi sende?
Sende biliyorsun değil mi benim İstanbul gözlüm olduğunu?


LinkBack URL
About LinkBacks
Alıntı Yaparak Cevapla
DAİMA TEHLİKELİ
Ben bir mucizenin taşıyıcısıyım 

