Konu: Kayitli Askin Sayfalari..

“Burada bir adam var uzakta…”


28 Mayısın toz kaldıran günleri…
Boylu boyunca uzanmışım sensiz açtığım pencerenin peçeli bakışlarına…
Hiçbir şeyden haberinin olmadığı düş takviminden, bir yaprak daha kopartıyorum bizim için…
Hadi bakalım, birlikte yol alalım...


Alfabemde yer bulmanın sevinciyle, yaklaşıyorsun ayaklanan bir geceye daha… Eteğinde yepyeni bir sabah yazısıyla…
Hesapsız bir gülümseme yerleşiyor dudak kenarlarıma. Aynanın terkisine bıraksam gözlerimi, biliyorum derinliğimden çatlar ayna bu defa…
Bazen yalnızca gülümsemek bile hallediyor işte her şeyi…
Ben de aranmadan etrafta, doyasıya yaşamaya bırakıyorum gelişinin üzerimdeki etkisini…
Ve titretmeden her bir düş damlasını başlıyorum okumaya döktüklerini…
Ya bugün benim densiz göz yaşlarımın yine gidecek bir yer bulamamasından; ya da seni sesli okumanın verdiği bir zayıflıkla, dört damla gözyaşıyla bitirdim yazını...
Yazmıştın yine…Ne denir ki!

Senin olukların hep içe doğruydu. İçten içe…
Belki de bu yüzden darmadağın oluyordu sokaklarım…O kör yolculukta çarpa çarpa yol alıyordu bedenim…
Durduramıyordum duvarlarımda bıraktığın lekelerin canımda açtıklarını. Bir pencere böylesine yakın düşecek miydi düşlerime?
Neyse, sabah sabah azıcık göz yaşı iyi gelirmiş… Toz falan varsa temizlemiştir günden kalan deyip örtüyorum bir yazıyı daha üzerime…


Kelimeleri seviyorum… Yeni baştan cümlelerde, bambaşka anlamların tazeliğinde dolanıp durmayı…Kim bilir bir zaman senin de söylediğin gibi, farklı farklı oltalarım vardır benim de sandığımda bekleyen…


Son söz…

Sen henüz hiçbir başlığına son söz koyamamıştın hayatta…
Hem, hangi dize tamdır ki…
Aslolandır…
Kıyılarımıza vuran dalgaların getirdikleri ne zaman tam anlamıyla istediklerimiz olmuştur ki.?


Yaşam, biraz da eksik kaldığı yerde tamamlıyor sanki bizleri…
Ben en iyisi kaşıntılarımı duşun sağanak bakışlarına bırakayım...
Döneceğim…

siyahbeyazoykuler

29 Mayıs’ın boşluklardan kalma, özlemlerden artırma bir ânı…
Şarkı gibi...
Mırıldana mırıldana, işte yine düşüyorsun kırılmış hüzünlerime…


“ki..ben de özledim..
...suskunluğa...düzensizlikler ekledim
martının çırpınışında bekledim...
ölüm ölüm değil ki..dünden bekledim..”

Bu şehrin kimsesizliğini toplamak işime gelmiyor bazen. Altından daha nelerin çıkabileceği ihtimalini düşündükçe, sorgusuz sualsiz uzaklaşıyorum gizli yerlerinden. Şöyle nefes nefes uzanmaktan ne zaman kurtulacağımı da düşünmüyor değilim, yatağımın uykudan kaçak düş nöbeti tuttuğu gecelerinden… Artık kesinlikle eminim, ben bu şehirde aşka
dokunmayacağım…

Keyifsiz yakalandım sana. Yakalandım diyorum; çünkü üzerime çöreklenen sinirin farkına en önce sen vardın. Belki de günlerdir bana karşı kullandığın sessizliğin hesabını, bu şekilde ödetmeye çalışıyordum sana. Kurnazca…
Sandığımdan da hızlı girmiştim algı sınırlarına. Yeni bir cevaba bürünebilmem için biraz soluklanmalıydım…

“ - Bekler misin?”
“ – Tabii”

Günlerdir aynı dört şarkıyı dinliyordum. Şarkı listemde varolan tüm şarkıları, sadece tek bir şehre ve tek bir duruma indirgeyebilmek için yaşadığım anı, sildim. Varsa yoksa o dört şarkı…

“ - Mütemadiyen aynı dört şarkıyı dinlemek nedir, nedendir?
Hatta beş…Bir de içimdeki şarkı…”
“ - Kendi şarkını niye yazmıyorsun?”

Sorulan sorunun cevabını, büyük bir heyecanla vermek için debelenen küçük çocuklar gibi:

“ Yazmadığımı mı sanıyorsun” diyerek, apar topar yanıtlamıştım sorunu. Her zaman olduğu gibi sen de, ağzımın payını vermekte gecikmemiştin.
“ Söylemen de lâzım ama…”

O an çıkış yolunu bulmakta zorlanacağımı düşünürken, yanı başıma Nazım’ın dizeleri gelip kuruluvermişti:

“… Ben artık şarkı dinlemek değil; şarkı söylemek istiyorum…”

Kim bilir, o da sıkıştığımın farkına bir şekilde varmıştı. Zaman kazanma ihtiyacı duyduğum bir sırada ortak olmuştu ikimize.
Baş ucumdaki çocukluk hatıralarımdan biriydi Nazım.. Hatırlamakta zorlanmadığım tek tük kazançlarımdan birisi… Belki de yıllar geçtikçe, alışkanlıklar zincirine takılan şeyleri unutmakta zorlanıyoruz sadece. Gelip geçici yaşanmışlıklar üstelenmedikçe, kıyıda köşede bırakılmaya mahkûm oluyor her nedense...
Yıllar geçti, halâ elimde şiirleri, varlığıysa baş ucumda…

Anlık kaçışlarımdan sonra bana dönüşlerin, ummadığım şekillerde oluyordu bazen…

“ - Topla eşyalarını...
sonra da
bilinmeyeni ol…
...
her bilinçte...
bir kez daha yok oluyor
gerçekler…”

Son cümleme ortak koştuğun anlamların şekillenişi, saklı kalmış yazgımızın kelimelere dökülüşü, kimi zaman suskunluğuma dönüşüyordu… Bu da onlardan bir tanesiydi. Alıp başımı nereye sokacağımı şaşıracağım türden yani…

“ - Kabahat kimde?”
“ - Kabahat her şeyin farkında olmakta.”

Bu benim için yeni bir şey miydi acaba? İçimde bir şeyler oluyordu. Harfleri özlüyordum.
Bana ait olacak....

Uzun bir rahatsızlık vermiştim sana. Sabahın herhangi bir aralığında ansızın sana sığınıyor ve peşine düşüyordum. Böylesine çelişiyorken, bir taraftan da içimdeki sesin, benliğime hükmeden tarafına karşı koyamıyordum…
Delicesine koşuyordum sana doğru.
Sen dursan da; ben durmuyordum…

“ - Neden böyle düşünüyorsun? ”
“ - İçimdeki boşluk öyle diyor…”
“ - Doğru değil.”
“ - Gönderdiğim her mesaj sonrası, katlıyorum içimdeki sesi. ”
“ - Uzun anlatımlar bekliyor… ama şu an değil.”
“ - Şu an değil dedim hep ben de... Erteledikçe içim kalktı... Söylemeyecektim... Sessizce oturacaktım yanı başında. Ama olmuyor işte. Durmuyor bazen içimdeki saat, daraldı her şey...

Evet , tam da böyle oluyordu. Etrafımdaki her şey daralıyordu. Söküp atmaya çalıştıkça bir şeyleri, sanki üzerime yığılıyordu…
Kısa bir sessizliğe daha konuk olmuştu gün. Ellerimi birbirine kenetlemiş, senden gelecek, daha doğrusu gelebileceğini umduğum yeni düşleri beklemeye koyulmuştum.
15 : 45…
16 : 26…
17 : 47..


“ – Gelmek için…
……..gitmeliyim…

siyahbeyazoykuler

eline sağlik.... :A

teşekkürler paylaşım için


her bilinçte...
bir kez daha yok oluyor
gerçekler…

Çok güzel dostum.. ellerine sağlık..

asil ben tesekkur ederim cylmz35..Bu satirlarinin yazarlarini kiskaniyorum aslina bakilirsa