Konu: Aşk Uydurduğumuz En Güzel Yalan !!

Aşk, Uydurduğumuz En Güzel Yalan!

Bir gün içimden gittin, anladım. Nereye gittiğin değildi önemli
olan... Kiminle gittiğin, hangi havayı soluduğun, hangi şehrin, hangi
sokağında yürüdüğün önemli değildi. Sen içimden gitmiştin... İçimde ne
varsa bana ait, seninle gitmişti.
Renklerim, ruhumdaki yaz, güneşim gitmişti.

"Bana kalan,
Beni kalansız bölen bu şehir.
Ah! bu şehir, yalan şehir"
demek isterdim; ama yalan olan sendin. Benim yarattığım, inanmak için
yıllarımı harcadığım kocaman bir yalandın sen. Gerçek olduğunu gördüm.
Sen gittin...
Aslında içimden giden sevgili değildi. Ben sadece, yalanıma
inanmıştım. O, gerçekti... Aşk bitmişti. Düşünüyorum da acaba aşk,
ruhumuzun derinliklerinde yaratılan koca bir yalan mı? Şiirde, müzikte
ya da sözde, nerede aşk varsa orada bir de yalan yok mu? Aşk ve yalan,
güzel ile çirkin, iyi ile kötü gibi birbirini besleyen, değiştiren ve
dönüştüren; biri olmadan diğeri varolamayan ya da anlamsız kalan
evrimin temel dinamiklerinden ikisi olabilir mi? Ya da aşk, yalana
sesdeş mi? "Seni seviyorum" derken, aslında içimizde yarattığımız en
güzel yalana övgüler mi düzüyor, kendimize olan hayranlığımızı mı dile
getiriyoruz?
"Bir gün içimden gittin, anladım."
Aşk, uydurduğumuz en güzel yalan! Ve aşk, yalan varsa aşktı.
İnsanın doğasında var. Doğrular ne kadar da az cezbeder bizi. Yasaklı
ya da yanlış ne varsa, yaptıklarımız hanesine yazmak isteriz.
Durduralamaz bir dürtüdür bu. Yalanı bazen istem dışı kullanırız.
Söyleyen biz değilizdir ama, söyleten ta kendimizdir.
İçimizdeki yasaklı kimliktir O:
Mülkiyet duygusu ve egosu olağanüstü gelişmiş; ihtiraslı, doyumsuz ve
aşka her zaman hazır. Pembedir, mavidir ve daha çok kırmızı. Cıvıl
cıvıldır, yerinde duramaz. Yaz gibidir: Islak ve sıcak. Zaafları
vardır, yasak ve güzel olan herşeye. O cennetteki en güzel meyveyi
tadan, ilk ihaneti gerçekleştirendir. Kısacası O, yaşayan
tarafımızdır. En güzel anılarımız, en heyecanlı anlarımızdır...
Bir gün içimden gittin, anladım. Nereye ve neden gittiğin değildi
önemli olan... Kiminle gittiğin, hangi havayı soluduğun, hangi şehrin,
hangi sokağında yürüdüğün önemli değildi. Sen içimden gitmiştin...
İçimde ne varsa bana ait, seninle gitmişti.

Renklerim, ruhumdaki yaz, güneşim gitmişti.



Orhan CELLAT

"Benim yarattığım, inanmak için
yıllarımı harcadığım kocaman bir yalandın sen. Gerçek olduğunu gördüm.
Sen gittin...
Aslında içimden giden sevgili değildi. Ben sadece, yalanıma
inanmıştım. O, gerçekti... Aşk bitmişti."


çok güzel yazmışsın teşekkürler

gönlüne sağlık...

"Bir gün içimden gittin, anladım."
Aşk, uydurduğumuz en güzel yalan! Ve aşk, yalan varsa aşktı.
İnsanın doğasında var. Doğrular ne kadar da az cezbeder bizi. Yasaklı
ya da yanlış ne varsa, yaptıklarımız hanesine yazmak isteriz.
Durduralamaz bir dürtüdür bu. Yalanı bazen istem dışı kullanırız.
Söyleyen biz değilizdir ama, söyleten ta kendimizdir..
-------
Eline sağlık.. güzel yazı.

[QUOTE]"Bana kalan,
Beni kalansız bölen bu şehir.
Ah! bu şehir, yalan şehir"
demek isterdim; ama yalan olan sendin. Benim yarattığım, inanmak için
yıllarımı harcadığım kocaman bir yalandın sen. Gerçek olduğunu gördüm.
Sen gittin...
Ve sen gittin..Alnına yıldızlar arıyordun.Ben yalanlar içinden yalınayak geçiyordum.

Bir gün içimden gittin, anladım. Nereye gittiğin değildi önemli olan... Kiminle gittiğin, hangi havayı soluduğun, hangi şehrin, hangi sokağında yürüdüğün önemli değildi. Sen içimden gitmiştin... İçimde ne varsa bana ait, seninle gitmişti.

Renklerim, ruhumdaki yaz, güneşim gitmişti.


“Bana kalan,
Beni kalansız bölen bu şehir.
Ah! bu şehir, yalan şehir”


demek isterdim; ama yalan olan sendin. Benim yarattığım, inanmak için yıllarımı harcadığım kocaman bir yalandın sen. Gerçek olduğunu gördüm. Sen gittin...

Aslında içimden giden sevgili değildi. Ben sadece, yalanıma inanmıştım. O, gerçekti... Aşk bitmişti. Düşünüyorum da acaba aşk, ruhumuzun derinliklerinde yaratılan koca bir yalan mı? Şiirde, müzikte ya da sözde, nerede aşk varsa orada bir de yalan yok mu? Aşk ve yalan, güzel ile çirkin, iyi ile kötü gibi birbirini besleyen, değiştiren ve dönüştüren; biri olmadan diğeri varolamayan ya da anlamsız kalan evrimin temel dinamiklerinden ikisi olabilir mi? Ya da aşk, yalana sesdeş mi? “Seni seviyorum” derken, aslında içimizde yarattığımız en güzel yalana övgüler mi düzüyor, kendimize olan hayranlığımızı mı dile getiriyoruz?

“Bir gün içimden gittin, anladım.”


Aşk, uydurduğumuz en güzel yalan! Ve aşk, yalan varsa aşktı.


İnsanın doğasında var. Doğrular ne kadar da az cezbeder bizi. Yasaklı ya da yanlış ne varsa, yaptıklarımız hanesine yazmak isteriz. Durduralamaz bir dürtüdür bu. Yalanı bazen istem dışı kullanırız. Söyleyen biz değilizdir ama, söyleten ta kendimizdir.

İçimizdeki yasaklı kimliktir O;


Mülkiyet duygusu ve egosu olağanüstü gelişmiş; ihtiraslı, doyumsuz ve aşka her zaman hazır. Pembedir, mavidir ve daha çok kırmızı. Cıvıl cıvıldır, yerinde duramaz. Yaz gibidir: Islak ve sıcak. Zaafları vardır, yasak ve güzel olan herşeye. O cennetteki en güzel meyveyi tadan, ilk ihaneti gerçekleştirendir. Kısacası O, yaşayan tarafımızdır. En güzel anılarımız, en heyecanlı anlarımızdır...

Bir gün içimden gittin, anladım. Nereye ve neden gittiğin değildi önemli olan... Kiminle gittiğin, hangi havayı soluduğun, hangi şehrin, hangi sokağında yürüdüğün önemli değildi. Sen içimden gitmiştin... İçimde ne varsa bana ait, seninle gitmişti.

Renklerim, ruhumdaki yaz, güneşim gitmişti.

yüreğine sağlık music

yüreğine sağlık çok güzel

o kadar güzel bi fikre vurgu yapmışsın ki hayran kalmamak elde değil............ ya bişey var bir insan yalan olduğu halde bunu hala yapmayı veya buna hala inanmayı nasıl beceriyor ben bunu anlamıyorum aşk yalan bunda anlaştık ve anlaşmadığımız bir konu yok herkez gibi ama nasıl oluyoda hala bi şeyler umarak vede hala sewdiğinin yanına gitmeye çalışmak bu nasıl oluyo anlamıyorum bi cvp verirseniz sewinirim