Konu: Yalnızlık İnsana Zevk Verir mi?

Yalnızlık....!!!

En kotu ve en koyu bir duygu... insan yalnızlıktan korkar mı yoksa korktuğunu mu sanır veya niye yalnız kalmak ister?

Bu zevk verir mi?

Peki yalnızlık kötü bi duyguysa; niye en iyi fikirler yalnızken ortaya çıkar... goreceli bir yalnızlık neden kimine iyi gelir kimi insanada korku verir?

cylmz35 tarafından gönderildi.

Yalnızlık....!!!

En kotu ve en koyu bir duygu... insan yalnızlıktan korkar mı yoksa korktuğunu mu sanır veya niye yalnız kalmak ister?

Bu zevk verir mi?

Peki yalnızlık kötü bi duyguysa; niye en iyi fikirler yalnızken ortaya çıkar... goreceli bir yalnızlık neden kimine iyi gelir kimi insanada korku verir?

üstat şimdi sorunun içinde yalnızlık geçiyor ben de hemen sorarım hayatta hiç yalnız kalabilen varmı?

Bununla ilgili bir sohbet bile yapmıştık bi zamanlar birkaç dost insanla forumda!

Asıl yalnızlık görüntüsü yansıyınca etrafa en kalabalık değil mi içimiz yani kendi kalabalıklarımız?

Budur belki o zamanlarda içimizden dışarı cıkan o eşsiz görüntüleri saglayan ve aynı kalabalık yalnızlıktır belki korkumuz.

kimbilir güzel bi yol sohbeti olur bundan bende gelir katılırım birde hiç bilmeyenin yorumu olmuş olur bu konuda.

saygılarımla

ne demiş Nietzsche üstad bir "başkasının yanında olmak kendini terk etmekle aynı şeymi?"

buna karşılık biz ne demişiz
Yalnızlığımı terkedersem, Yalnızlığım yalnız kalır. Oysa o hiç terk etmedi beni.

hıımmm yani yalnızken bile pek yalnız kaldığımız söylenemez. yalnızlımız vardır yanımızda. çok mendeburdur kendileri ve de çok vefalı. bi yapıştımı öle kolay kolay bırakmaz. bir bıraktımı da bir daha yanınıza sokulmaz. siyah beyaz bir rengi tatlı acı bi tadı vardır. o kadar kötü ve korkulacak bişey de değildir, bu bir demdir gelir ve geçer... valla

ne demiş Nietzsche üstad bir "başkasının yanında olmak kendini terk etmekle aynı şeymi?"

buna karşılık biz ne demişiz
Yalnızlığımı terkedersem, Yalnızlığım yalnız kalır. Oysa o hiç terk etmedi beni.

gece gece ağlattın beni ya ( Bir söz insanı ancak bu kadar derinden yakalar..

Yalnızlığımı kendimden ayrı bir varoluş olursak tanımlarsam en sadık dostum o diyebilirim. E insanda hiç en sadık dostundan korkar mı? Tam tersi onu sever gözünde de yüceltir... Zaten yalnız olduğumuzu anladığımız an en güçlü olduğumuz andır. Çünkü yanımızda en iyi dostumuz vardır...

Saygılar...

yanlızlık fiziksel bir uzaklık, ruhsal bir çıplaklık....

Bazen..........

Kendi açımdan değerlendirirsem;
Hayatımın bazı dönemlerinde sürekli yanlız kalmak, insanlardan kaçmak gibi 1 düşüncem vardı. Kalnız kaldığım zaman müzik dinler, kitap okur veya sadece düşünürdüm. Bunun sebebini hala anlayabilmiş değilim.
Ancak özellikle son yıllarda yeni insanlarla tanışmayı, kalabalık ortamları daha çok tercih eder oldum.
Yanlızlık aslında göründüğü gibi değildir, mesela "kalabalık yanlızlıklar" deyimi bu açıdan çok anlam ifade eder.

Tüm yalnızlık yazılarını bir bir toplasak ve bir yığın haline getirsek de yalnızlığı karşımızdaki sandalyemize oturtsak, versek onca topar yığınını önüne ''al, oku'' diye, ben ce yalnızlık bize güler de geçer,
'' Be hey acizler, beni sizler yarattınız, ne çabuk unuttunuz?'' diye...
Bir gün bir Don Quijote çıkacak yüreğimin yıkık şatolarından ve bağıracak avazı çıktığı kadar

Yalnızlık varsa ben yokum, Ben var isem Yalnızlık yoktur...
Kişi yalnızken ve sessiz düşünürken enerji toplar. ... somut fikirler değil
ayrıntılar üzerinde yoğunlaşabilecek bir bakışa sahiptir....

Hayat sahnesinde hüzünlü bir komedidir yalnızlık, ya da kurt yüreğinde bir köşe...