Konu: İşte Görün Şu Yoksul İnsanları İşte Görün Şu Soğukta Üşüyen Yoksul Çocuğu

gerçekten çok üzücü bi durum
sadece İzmir'de değil İstanbul'da da böyle yardıma muhtaç insanlar fazlasıyla var
ama Belediye'nin, muhtarın herkimse işte ilgili kurumların/kişilerin bu insanlarla ilgilendiği yok maalesef
bizde elimizden geldiğince yardım etmeye çalışıyoruz ama kişisel çabalarla tamamen ortadan kalkacak bi durum değil maalesef
ilgili kurumların biraz ilgi göstermesi gerek

Bir tarafta;

Yıkıldı, yıkılacak diye kapısını bile çalmaya korktuğunuz,

Gündüz vakti bile karanlık ve ürkütücü olan evler.

Görünüşü de, kendisi de soğuk, yıkılmamak için direnen evler.

Kimsesizlikten, yoksulluktan, ümitsizlikten buz kesmiş evler.

İnsanların hasta, çocukların çocuk değil, çocuktan başka bir şey olduğu evler.

Rutubetin, soğuğun ve açlığın ağır kokusunun nefes almanıza engel olduğu evler.

Gördüğünüz an kapıldığınız dehşet ve hatta korku sebebi ile insanlığınızdan ve kendinizden utandığınız evler.

Tek bir oda içersinde tuvaletin, banyonun, mutfağın, oturma odasının olduğu ve içinde yaşanamayan evler.

Camı olmayan, bezlerle, gazetelerle tıkanmış pencereler ve aralardan sızan ışıkla aydınlanan evler.

Yakacağı, yayacağı, yiyeceği ve geleceği olmayan insanlar, çocuklar.

Sofralarında belki sadece ekmek, belki sadece bulgur, belki sadece çorba.

Umutlarını kapılarını çalacak birilerine bağlayan insanlar.

Orucunu akşama herhangi bir hayali olmadan tutan çocuklar diyarı.

Yani bizim çocuklar gibi, orucu akşama yemek masasına dizeceği çeşit çeşit çikolata, pastırma, sucuk, gofret, meyve suyu vs vs hayali ile tutamayan çocuklar.

Ve bir sürü yalnız, kimsesiz, sahipsiz, hasta, yorgun ve yalnız ihtiyar.

Gözleri hep yaşlı, ölümü dört gözle bekleyen, kışı korku ile karşılayan ihtiyarlar.

Kapısını çaldığınızda heyecandan, sevinçten ne yapacağını bilemeyen insanlar. Aslında sizin ondan özür dilemeniz gerekirken, evinin halinden utandığı için sizden özür dileyenler.

Mecburiyetten, açlıktan ve perişanlıktan kapımızı çaldığında kızdığımız, nereden çıktı bu dediğimiz insanlar..

Diğer tarafta;

Evin içinde kışın sıcaktan bunalan, pencereleri açan ve sıcaktan şikayetçi olan bizler.

İftar sofralarında çeşit, çeşit çorbaları, yemekleri ve tatlıları olan bizler.

Çocuğumuzu sanki dağ bayır aşacakmış gibi giydirip, evden bir adım attıktan sonra servise bindiren veya arabamızı iyice ısıttıktan sonra arabamıza bindiren bizler.

Kar yağarken evinde titreyenleri hiç düşünmeden manzaranın güzelliğine bak diyerek duygu çoşkunluğu yaşayan bizler.

Bir ev yetmeyince 2., 3. evi yaptıran, bir araba yetmeyince 2., 3. arabasını alan bizler.

Diğer tarafta ise karın, yağmurun evlerinin içine yağdığı insanlar.

Çocuklarına, kendilerine bot, palto, manto alamayan, bulamayan ve kışın en sert günlerinde paltosuz, kışlık ayakkabısız sokağa çıkmak zorunda olan insanlar.

Odunu, kömürü olmayan, birileri göndermez ise olamayacak olan insanlar.

Bir tarafta eline bir sakız verdiğinizde , ona dünyaları bağışlamışsınız gibi size gülümseyen çocuklar,

Diğer tarafta dünyaları bağışlasanız memnun edemediğiniz bizim çocuklar.

Bir tarafta çeşit, çeşit kıyafeti, ayakkabısı olanlar.

Diğer tarafta sizin artık bıkıp veya iyice eskitip göndereceğiniz eskilerinizin yolunu bekleyen insanlar.

Gelelim sözün son kısmına;

Hepimiz kazandığımızı harcama, istediğimiz gibi kullanma hakkına sahibiz.

Ama israf etme, para biriktireceğim diye, biri varken ikincisine sahip olacağım diye fakirleri görmezden gelme hakkına sahip değiliz..

Lütfen gidiniz gözünüzle görünüz. Açlığı, yoksulluğu, çaresizliği, ümitsizliği hissediniz.

İşsizliğin, evlatlarının karnı doyuramamanın, açlığın acısını yerinde yaşayınız.

Sizi görünce mutluluktan havalara uçan çocukların sevincini paylaşınız.

Götürülen üç, beş kuruşun veya bir küçük paketin o evde oluşturduğu havayı teneffüs ediniz.

İnanın bana, bu dünya da neler varmış diyeceksiniz.

Ağlayacaksınız, çaresizliğin ne olduğunu anlayacaksınız ve yine ağlayacaksınız.

Evinize gelecek ve günlerce gece yarıları ağlayarak uyanacaksınız, ama haberiniz olsun artık rahat bir lokma bağazınızdan geçemeyecek.

Ben duyuyorum, biliyorum, yardım ediyorum demekle de olmuyor. Olsa iki araba, üç evimiz olmaz.

Eğer o evlerin içine girmediyseniz, o mahalleleri gezmedi iseniz, o çocuklarla, ihtiyarlarla birkaç dakika bile olsa geçirmedi iseniz, inanın bir tarafınız eksik demektir.

PROF.DR.A.BERHAN YILMAZ

ERZURUM,

İzmirinkartalı arkaşımız hassas ve insani bir iş yapmış.Bize kendimize unutturmak istediğimiz görüntüleri önümüze sürmüş.Hem de parıltılı ve yaldızlı gözüken bir şehir olan İzmir'de.Ben daha kendi gelirimi sağlıyamadığım için herhangi birşey yapamıyorum.Ama başka türlü tekliflere açığım.Yardım işleri organizasyon gerektirir.parası olmayanlar eskilerini verir(kullanışlı tabiki) ya da parası olanlar belli miktar yardımda yaparlar.En iyi yardım iş vermek olucaktır.Dünya böle işte Medyamızın hergün hergün bu tip insanları sansasyon için haberlere çıkartıp izleyen insanları artık o kişilere yardımdan çok haber metası olarak görmelerine yol açarak yüreklerimiz katılaşmış.Maalesef...

Manzara çok üzücü gerçekten...
Yüzünde ne olursa olsun gülümseme olan , ufacık olaylardan büyük mutluluklar çıkaran, büyük şehire sadece çocuklarının rahatı için gelen Anadolu insanı....
Bu durum İstanbul'da deve iken İzmir'de ancak devede kulak kalır.....
O görünen Eminönü-Taksim-Fatih-Şişli-Beşiktaş görünen İstanbul....
G.O.Paşayı bir geçin bakalım..3 katı geçmeyen sıvasız penceresiz evler, içinden lağım suları akan çocukların içinde oynadığı derecikler.....
Çözümü yok gibi geliyor bana....
En azından ''herkes bir aileye yardım etse bişey değişmez'' anlayışını bırakıp ''bakın bu yardım sonucu o aile için çok şey değişti' anlayışına geçilmeldir...
İşin ucu en az 50 yıl öncesine Anadolu'daki sosyo-ekonomik duruma dayanıyor.Muhtar, kaymakam , vali ....hiçbirinin bu sorunu kökten çözebileceğine inanmıyorum.....'
Resimler için teşekkürler kartalım

yorum yapmaya gerek yok çünkü resimler herşeyi anlatıyor.... bazı köşe yazarlarıda fransanın varoşlarını anlatmakta bize halbuki burnumuzun dibinde bole olaylar sanki hiç yaşanmıyor çok yazık vallaha.
zaten ii değildim bunları görünce daha bi kötü oldum