Konu: Babalar Ve Kizlari

0 yasinda
Baba: Ne kadar da guzel. Simdi bu kucucuk sey benim kizim mi? Gozleri
de bana ne kadar cok benziyor.
Kizi: Bu gozlerini benden hic ayirmayan adam babam olsa gerek.

5 yasinda
Baba: Prensesim benim, guzel kizim. Soyle bakalim baban sana ne
alsin?
Kizi: En cok babami seviyorum. Babam, niye annemle uyuyor? Hep
benimle uyusun, baskasini sevmesin.

10 yasinda
Baba: Gittikce yaramaz oluyor, kime cekti bu kiz?
Kizi: Ben babama asigim. Buyuyunce babam gibi bir erkekle
evlenecegim. Babam bu ay harcligimi arttirir mi?

15 yasinda
Baba: Ne kadar da cabuk buyudu. Eve de gittikce gec kalmaya basladi,
bu gidisle basina kotu bir sey gelecek. Sanirim daha sert konusmaliyim.
Kizi: Babam yuzunden arkadaslarimla istedigim kadar vakit
geciremiyorum.Bana baski uygulamasindan nefret ediyorum. Ne zaman ozgur olacagim?

20 yasinda
Baba: Artik sozumu dinlemiyor. Benden giderek uzaklasiyor. Kendi
parasini da kazanmaya basladi ya, bana ihtiyaci kalmadi tabii. Uzun zamandir
tatli bir-iki laf gecmedi aramizda. Zaten evi de surekli erkekler ariyor.
Galiba kizim elden gidiyor.
Kizi: Her dedigime aliniyor, beni bir turlu anlamiyor. Hele gecen gun
giydigim mini etege karismasina ne demeli? Evden ayrilip, kendi
hayatimi kurmaliyim. Cocuk muamelesi gormekten biktim artik!

25 yasinda
Baba: Bir gun bunun olacagini biliyordum. Iste evleniyor. Zaten
aramiz eskisi gibi degildi. Simdi bir de kocasi var. Prensesim beni
terkediyor.
Kizi: Boyle bir gunde bile o mutsuz ifadeyi takinmasinin ne luzumu
var ki? Biliyorum, onu bir turlu icine sindiremedi. Bu yuzden yapiyor.
Kendi hayalindeki damat degil ya! Sanki birlikte yasayacak olan o.

30 yasinda
Baba: Cok az gorusuyoruz. Daha sik biraraya gelsek ne iyi olur. Hem
torunlarimi da ozluyorum. Kendi arkadas cevrelerinden firsat bulup da
bize gelemiyorlar ki...
Kizi: Babamlari da cok ihmal ediyorum galiba. Yine telefonda cok
uzgun geldi sesi. Haftasonu onlara supriz yapmak en iyisi.

40 yasinda
Baba: Kizim benim entellektuel duzeyimi yeterli bulmuyor. Ona gore
cagin gerisinde dusunuyormusum. Oysa kucukken derslerine hep ben yardim
ederdim. Anlayamadigi butun.problemleri bana sorardi. Simdi beni
begenmiyor . Bir daha onunla asla politik tartismalara girmeyecegim.
Kizi: Babam giderek daha da cocuk gibi davraniyor. Surekli bir
seylerden yakiniyor. Gerci son zamanlarda sagligi da iyi degil ama.
Ya ona bir sey olursa? Zaten hicbir zaman diledigi gibi bir evlat da olamadim.

45 yasinda
Baba: Kizimin mutlu bir yuvasi olmasi ne guzel. Gozum arkada
gitmeyecegim. Her seyi kendi basardi. Onunla gurur duyuyorum.
Kizi: Babam icin cok endiseleniyorum. Onu kaybetmeye hazir
degilim.Ilaclarini da hep ihmal ediyor zaten. Allah'im onu benden
alma!

50 yasinda
Baba: Dunyada mutlu kal kizim!
Kizi: Seni cok ozleyecegim ve arayacagim babacigim. Simdi ben kime
danisacagim, kim yardim edecek bana? Ne olur gittigin yerde cok mutlu
ol. Ve hep yanimda oldugunu hissettir, ne bileyim ben, arada sirada
isaretler yolla mesela. Ah babacigim! Sensiz nasil yasayacagim?

55 yasinda
Kadin: Sen gideli, seni daha iyi anliyorum babacigim. Keske seni hic
uzmeseydim demeyecegim, cunku "keske"lerin hicbir seyi degistirmeyecegini
biliyorum. Yine de beni duyuyorsan, lutfen seni uzdugum her gun icin
cok ama cok pisman oldugumu bil olur mu?

malesef hep kaybedince anlıyoruz
yada yaşadıkça ama hep geç kalıyoruz (babamı çok özlüyorum)

paylaşımın için sağol arkadaşım