Bildiğim tek şey var ,
o da hatırlamadığım.Nasıl bir zamanda ne şekilde buldum senin içindeki bana aldanmaz , beni sevmeyen duyguları . Sadece nasıl ayrıldım onu hatırlıyorum . O da o kadar kısa ki bir reklam filmi bile olamaz. Ve sonra acıyı tanıdım senin bana verdiğin senin için biraz ilgi birazda arkadaşlık dolu acıyı anladım. O da o kadar soğukmuş ki yağan karların soğukluğunu hissedemez mevsimin kış olduğunu bilemez olmuşum. Oysa fark etmiştim sen hep yazı yaşıyordun. Aşklarının sevgilerinin en yoğun olduğu yazını bense bütün bereketiyle ilkbahara özlemli , o hırçın rüzgarlarıyla çalıntı yüreğimi çalan sonbahardan nefret ediyor ve onu her gün yaşıyordum. Mevsimsizlik kavramını aklımın her köşesine kazımıştım ve sebepsizce yeni aşkları ellerimle iter olmuştum. Sadece geride bir boşluk bıraktığım onu asla dolduramayacağımın korkusuyla sürekli hüzünleri sana , gözyaşlarını ise yalnızlığıma veriyordum. Bitirilmişliğim , tükenmişliğim her savunmasız duruşum , her düşünceli bakışımda beni yine buluyor. Halbuki her şey bitmişti. Her şey her şeye rağmen bitmişti biten ben olsam da bitmişti. Zaten önemli olanda birimizin tamamen tükenmesiydi. O da öyle oldu. Sen bitemezdin çünkü sen hiçbir zaman ortaya bir şey koymadın. Ellerindeki , yüreğindeki o yerden hiçbir şey vermedin. Bense bu karşılıksız alışverişte hep senin hesabını ödedim hep kendimden verdim ve sonunda tükendim. Bilinçsizce harcanmış duygular değildi oysa... Ama böyle olmazdı yani böyle biterdi ama adı hiçbir zaman aşk yada sevgi diye anılmazdı sadece acı olurdu. Bende bu yüzden sadece bıraktığın acıyı hatırlıyordum.
Şimdi neden böyle bittiğini anlayabiliyordum. Belki de bende bunu istiyordum. Çünkü seni tanıyarak sevmiştim sanırdım ki tanımadan duyulan sevgiler öldürür oysa ben seni hep tanımıştım. Demek hep seni istediğim gibi tanımıştım.Şimdi beni sevgimin bittiği sensizliğimin hüküm sürdüğü günler bekliyor. Yalnızlık belki de sıradan bir duygu olacak seni artık aramayacaktım. Oysa hayallerim vardı seninle birlikte geçireceğimiz güzel günlerin hayali ... Biliyordum hayallerimi kaldırmıştım tozlu sandığımın içindeki gereksiz eşyaların yanına ama yinede onları özlüyordum. Ama biliyordum ki onlar artık hiç kullanılmayacak birer eski anı olmuştu tozlu sandıklar arasında. Şimdi ise tüm tükenmişliğimle , sensizliğe açılmış kalbimle , seni sensizken tanıyan gözlerimle karanlıklara yürüyorum...