Konu: İnsan Yanİ Bİzz

İnsan...
Yani biz...
Güneşini doğdurmadığımız, yağmurunu yağdırmadığımız bir dünyaya doğduk. Gözlerimizi açtığımızda, toprak bizlere binlerce şey sunmuştu ve binlercesine hazırlanıyordu. Ağaçlar göğe doğru ellerini açmış yağmur dileniyor, dallarında bin bir meyve büyütüyorlardı. Kuş sürüleri bir yerden bir yerlere uçarken, kanat seslerinden bir senfoni düşüyordu kulaklarımıza. Taşların üzerinden sekerek ve dağlardan aşağılara doğru dökülerek akan sular, denizlere karışıyordu. Deniz, içinde sakladığı masala kulak verecek ve kıyılarında konuklanacak yolcular bekliyordu. Börtü-böcek, bütün bir hayvanat, asıl beklenen misafire sunacakları hizmetlere hazırlanıyordu. Yıldızlarla süslenmiş gökyüzü bu hazırlığa şahit oluyor, bin bir ışık oyunuyla o da katılıyordu buna.
İnsan...
Yani biz...
Güneşini doğdurmadığımız, yağmurunu yağdırmadığımız bir dünyaya doğduk. Gözlerimizi açtığımızda, ihtiyaç duyduğumuz her şey etrafımızda dönüp duruyordu. Güneş bizim için doğuyor, yağmur bizim için yağıyordu. Kuş sesleri şarkı oluyordu... Gönlümüz, uzayıp giden bir gökyüzünün ufkunda sonsuzluğa açılıyordu. Her şey bizim içindi... Efendi olmuştuk dünyaya... Her şeyden istifade ediyor, ama karşılığında bir şey vermiyorduk.
Biz kimdik? Niçin var edilmiştik? Bütün bunların, bize sunulan hizmetlerin anlamı neydi? Doğan güneş, yağan yağmur, doğuran toprak, göğe doğru yükselen ağaç, börtü-böcek.. ne demek istiyordu bize? Bu muhteşem düzen, organizasyon anlamsız olabilir miydi?
İnsan tarihi, yani bizim tarihimiz, bu soruların cevabını aramakla ya da aramamakla oluştu. Soruların ardına düşüp varlığın sırrını, anlatmak istediklerini, perde arkasında gizlediği manayı farkettiğimizde, bir ‘yabancı’ olmaktan kurtulduk. Bizi kuşatan bütün bir varlıkla bir akrabalık hissettik. Dünyayı bize hazır hale getirenle, bizi buraya gönderenin aynı güç olduğunu farkettik.
Kutsal metinler okuduk; anladık, inandık ve yaşadık... Böyle bir dünyaya niçin gönderildiğimizi, hayatın burada bitmediğini, ölüm sonrasının da olduğunu bildik. Yaratılmışların en önemlisi olduğumuzu öğrendik.

kendimzi kandırdık bi nevi belki hiç bir zaman hiçbir şey için bööle özel olmadık varlıımıza bi amaç arıyoduk ve özel olduumuz masalını uydurduk bi aldatmacaya inandık ve ardından koştuk sona doğru yaklaşıyoruz karşılaştıımız vp beklediimiz olmayacak ve o zamn acının hasııyla karşılaşacaız

Ölümü öldüremediğiniz sürece kesinlikle sizin gibi düşünmeyeceğim
Kabir ağzını açmış bekliyor
Ve ötelerde maçın sonucuna değil nasıl oynanıldığına bakılacağını biliyorum, elimden geldiğince kazanma mücadelesi veriyorum.
Çevrenize bakın donanım olarak sizden daha üstün bir canlı varmı.
General Tito da aynen mavikiz gibi düşünüyordu ama son nefesindeki sözleri bi İl müftüsünün söyleyeceği türden şeyler...



Ben bu öğretilerle alkol almıyorum sağlığım ve aile saadetim yerinde, zina yapmıyorum evliliğim daha bi mutlu, ***** oynamıyorum ailemin nafakasını ona buna yedirip ona buna el açmıyorum, daha bir sürü toplumu tehdit eden şeyleri yapmıyorum.

Peki size son bir soru
Ahiret hayatı olmasa bile zararım ne söylermisiniz bu durumda.
Peki ya varsa siz neyapacaksınız söylermisiniz...