Konu: İnsan Neden Kendini Kandırma Gereksinimi Duyar?

Kendini aldatma: Varoluşçu Sartre’ın felsefesinde, kişinin, öznenin seçme özgürlüğüne sahip olduğunu kabul etmemesi ya da kendisine seçme şansı, tercihte bulunma hakkı tanımaması ve böylelikle de karar vermenin, seçmenin kendisine yüklediği iç sıkıntısından, boğuntudan kaçınması durumu.

Kendini aldatmayı, kişinin, kendi kendisini öne sürememesi, kendisi hakkında doğru olanı kabul etmemesi ve böylelikle kendisine karşı dürüst olamaması hali olarak tanımlayan Sartre, kendini aldatan kişinin kendisine gereken değeri veremediğini, kendisine güvenemediğini, varoluşuna değer ve anlam yükleyemediği için, varolan şeyler arasında herhangi bir şey olup çıktığını öne sürer. ( Ahmet Cevizci- Paradigma Felsefe Sözlüğ&#252

Camus “Düşüş” isimli eserinde kendini aldatma temasını şöyle işliyor

...kendime dair uzun araştırmalardan sonra, insanoğlundaki temel iki yüzlülüğü ortaya çıkardım. O zaman belleğimdeki derin araştırmanın bir sonucu olarak anladım ki, tevazu parlamama, alçakgönüllülük fethetmeme ve erdem bastırmama yardım ediyor...(s.84)

örneğin sokakta körleri itip kakmayı düşündüm; ve bunun bana verdiği gizli, beklenmedik neşe, ruhumun bir parçasının onlardan ne kadar tiksindiğini bana gösterdi...(s.91)

jacques Riviere ise “içimizdeki aldatıcı ilke” üzerine yaptığı gözleminde şöyle diyor.

Bu ilkenin varlığından ve faaliyetinden haberdar olmadan ve onun düzenlerine karşı hazırlanmadan insanın duyguları üzerine çalışmaya koyulmak, bir sondaj aleti olmadan, sadece suyun yüzeyine bakarak, denizin derinliklerinin yapısını anlamaya çalışmak gibidir. (s. 181)

Bulwer-Lytton ise “ Kişi en kolay kendini kandırır” diyor.

İnsan neden kendini kandırma gereksinimi duyar?

Öncelikle böyle güzel bir konu açtığın için teşekkür ederim.

İnsan bencil bir canlıdır.Kötü olduğu alanlarda bile üstün görür kendini.Hatta bazen yalanlarına kendisini de inandırır.Yalan söylemek etik açıdan doğru olmasa da, yalan söylemek insanların vazgeçilmezidir.Övülmek isterler, yalan da olsa, yalakalık da olsa başkalarının övgülerini duymak neşeyle doldurur bizi.Beynimizin karmaşıklığına rağmen çok kolay ve çabuk neşeyle dolarız.Bir erkek bir kıza onun dünyanın en güzel kızı olduğunu söylerken, iki taraf da ortada bir yalan olduğunu bilmektedir.Nedense bu yalan çok masum gözükür bize, onun yalan olduğunu unuturuz bir an."Milli Piyango'da büyük ikramiyeyi kazanırsam herkese yardım elini uzatacağım" diyenin de yalancı olduğu herkes tarafından bilinmektedir.Fakat bu kişi doğruyu söylediği vakit, çoğu kesimin aşağılayıcı bakışlarıyla karşılaşacaktır.

Bir seçim meydanında ülkesi için atıp tutan siyasetçi de yıllardır bu oyunun meyveleriyle koltuğunu koruyabilmiştir.

Kendimizi kandırmanın götürüsünün getirisinden fazla olduğu açıktır.Pollyanacılık yapmak mutluluğu getirmiyor günümüzde, gerçeklerle yüzleşmek için çaba sarfedersek daha uzun süreli bir mutluluk sürecine gireceğimiz açıktır.

O zaman bu biliçli yapılıyor...Bilinçli yapıldığı zaman adı yine aldatma mıdır ki?

Kendini aldatmayı bilincin kendi olumsuzlaması dışa yöneltmek yerine kendine doğru yöneltmesi olarak tanımlar Sartre..Kendine aldatma bir olumsuzlama olması yönünden yalana benzer.Yalancı, yalan söylerken gizlediği, söylemediği doğrunun (hakikatin) ne olduğunu bilir. Bir insan bilmediği bir şey hakkında yalan söyleyemez olanaksızdır bu.

“Lucien sadece başkalarını ikna etmeye çalışırken, kötülük sadece gelişme aşamasındaydı; bu ikiyüzlülüğüne giden ilk adımdır. Ama Lucien’de ikiyüzlülüğün günden güne derinleştiğini fark ettiniz. Oluşturduğu tüm yanlış güdülerin ilk kurbanı kendisidir; sonunda kendisini yönlendirenin bu yanlış güdüler olduğu konusunda kendisini ikna etti, oysa gerçekte bu güdüleri eğip büken ve onları yönlendiren kendisiydi. Gerçek ikiyüzlü artık aldatıldığını algılamayan, içtenlikle yalan söyleyen kişidir. (Gide, s. 393-4)”

devinizm tarafından gönderildi.

Kendimizi kandırmanın götürüsünün getirisinden fazla olduğu açıktır.Pollyanacılık yapmak mutluluğu getirmiyor günümüzde, gerçeklerle yüzleşmek için çaba sarfedersek daha uzun süreli bir mutluluk sürecine gireceğimiz açıktır.

Evet olayı yalan boyutuyla bakarsak bence de getirisinden çok götürüsü olabilir...

Pollyanacılık oynamak ne kadar iyi veya ne kadar kötüdür ki Bazı durumlarda gerekli olabilir mi

Hayatta bir şekilde sürüklenip gidiyoruz...Bazen insan acı şeylerinin yanında bir takım yalanlarla kendini aldatma gereksinimi duyar...Gerçeğin ne olduğunu biliriz ama buna da ihtiyaç duyarız...Teselli ederiz yani kendimizi...Hasta biz doktor yine biz oluruz...

Diğer açıdan da bakarsak birşeylere kendimizi inandırmak isteriz...İşte bir kaç sene sonra şurda olacam, şu yere gelecem veya şunları yapacam...Hayatı kendimize parsellemişizdir...Bir nevi umut yani...

Umut olmadan, umut edilen ele geçirilemez. LİESHERAK

O zaman bunlarda bir çeşit kendini aldatmadır diyebilir miyiz

Ebruli tarafından gönderildi.

Evet olayı yalan boyutuyla bakarsak bence de getirisinden çok götürüsü olabilir...

Pollyanacılık oynamak ne kadar iyi veya ne kadar kötüdür ki Bazı durumlarda gerekli olabilir mi ki

Hayatta bir şekilde sürüklenip gidiyoruz...Bazen insan acı şeylerinin yanında bir takım yalanlarla kendini aldatma gereksinimi duyar...Gerçeğin ne olduğunu biliriz ama buna da ihtiyaç duyarız...Teselli ederiz yani kendimizi...Hasta biz doktor yine biz oluruz...

Pollyanacılık kimi zaman gereklidir evet, bu konuda size katılıyorum.Benim en büyük korkum halkın, zamanla duyarsızlaşarak olumsuzluklara karşı tepkisiz kalması ve mutluluğun sessiz kalmakla sağlanabileceği inancını taşımasıdır.Bunun ilk adımı olan siyasi alanda pasifize olmak, hakkını savunmamak ve gittikçe daha
azla yetinmeye razı olmasıdır.

Çin Hindi'nde ve Afrika'da neredeyse hiç eylem yapılmaz.Onlar artık tepkisizliği yaşam biçimi haline getirmiş durumdalar.Açlıktan ölseler bile kimseyi suçlamazlar.

Türkiye'nin de Pollyanalaşması gittikçe artan bir şiddetle devam ediyor.Bir süre sonra 65 milyon tane "Pollyanamız" olacak.Televizyon dizileriyle zamanın büyük bölümünü geçiren ve en büyük merak konusu, ülkenin kişi başına düşen milli geliri değil de, dizinin bir sonraki bölümü olan bir ülkede yaşıyoruz biz.

Masum yalanlara hiçbir zaman karşı çıkmamışımdır.Motivasyon sağlamak, umut vermek, kişinin azmini arttırmak için yalan söylemek bir ölçüde hoşgörülebilir.Fakat bu masum oyunun bir süre sonra bir ikiyüzlülük siyasetine dönüşmesi de olasıdır.Yüzüne başka konuşan, arkandan ise demediğini bırakmayan insanlar yerine; doğruyu bizzat benim önümde söyleyen, bazen acımasızca eleştiren bir kişiyi tercih ederim.

var olan dünyadaki gerçekler bireyi yalnızlığa güvensizliğe itebilir o zaman birey kendi gerçekliğini yaratacaktır ve yarattığı bu dünyada yaşayacaktır misal şizofrenler gibi tabii bu insanlar aşırıya kaçanlar.
peki normal insan neden bu yola başvurur?
yine bizim başkaları tarafından algılanan kişiliğimiz ile kendi benlik algımızda çelişkiler olabilir. bu çelişkilerden kurtulmak için ya başkalarının yansıttığı görüşler çerçevesinde davranırız yada gerçek kişiliğimizi ortaya koyarız. gerçek kişiliğimizi ortaya koyduğumuzda sorun yaşayacaksak kendimiz hakkında yalanlara başvururuz ve kaynak dış dünyada bolca karşımızdadır.
insanoğlu, kendi yarattığı benlik algısının sahte olduğunun farkına varsa bile yüzleşmek ve gerçeği görmek istese bile acı bir süreç olacağını bildiği için kaçacaktır. ama nereye kadar insan kendinden kaçar?
nereye kaçarsan kaç kendinide götürürsün

bence tamamen psikolojik gerekçelerden dolayı insan kendini kandırır.
zihnimizin karanlık kalan noktaları var.bu noktaların zihnin biliçli kısmına etkileri oluyor.güçlü bir yapıya sahip olmayan insanlar bazı gerçekleri kabul edemezler.
ve zihinleri kendince gerekçeler yaratır.
işte aldanma..

İnsanlar zayıf yonlerınden dolayı kendılerını kandırırlar.bi nevi pollyannacılık oynalar bu yonlerını degıstırmeyı dusunmeyen ınsanlar kendılerini bir hayat boyu kandırırlar

Kendini ve vicdanını rahatlatmak için..

kendini kandırıyordur çünkü gerçeğin yükünü kaldıramıyordur. yada kaldırmak istemiyordur.

İnsan zor durumlarda daha fazla kendini üzmememk ve kendini rahatlatmak için böyle bir yola başvurur.