Konu: bir sevgiliniz vardı...ve artık yok...

Bir sevgiliniz vardı ve artık yok. Kabullenmek istemesenizde bitti bu ilişki.
Ama siz hala onu özlüyor, "belki bir gün yeniden döner" diye hayaller
kuruyorsunuz. Peki ya hayatınız? Siz farkında olmadan akıp gidiyor elinizden.

Bir ilişkiye başlarken ne zaman biteceğini, nasıl biteceğini bilemez insan.
Nasıl bitecek biliniyor ya da en başta düşünülüyorsa da bunun adına da ilişki
denmez zaten. Bitiş anı ise çoğunlukla bağra çağıra gelir. Aşk haykırır
"bitiyorum beni kurtarın" diye. Taraflardan biri bu haykırışa kulak verip çaba
göstersede, diğer taraf onunla aynı fikirde değilse, tek tarafın çabası o aşkı
kurtarmaya yetmez. Aşkı kurtarmak istemeyen taraf sonunda pılısını pırtısını toplayıp çeker gider

Sonra birbiri ardına sorular gelmeye başlar. "Neden Bitti?", "Hata Kimdeydi?",
"Başkası mı var?" Bu sorular yanıt bulsa dahi neyi değiştirebilirsiniz ki?
Düşündükçe işin içinden çıkamaz hale gelirsiniz. Sizi böyle p.. gibi ortada
bırakıp gitmesini içinize sindiremezsiniz. Bu durumda kimisi işi hakaretlere
hatta şiddete kadar vardırır. Kimisi nasıl intikam alacağının planlarını kurmaya
başlar. Kimisi de kendisini daha sonra daha çok acı verecek olan "Geri Dön" yalvarmalarına başlar.

Eski aşkınızın hayali sizde ne kadar uzun süre kalırsa, sizin hayattan kopuk
şekilde yaşamanızda o kadar uzun sürecektir. Elbette unutmak mümkün değildir

Kimse kimseye "anılarını unut" diyemez. Ama sevgilimiz olduğunda bile "yalnız"
olduğunuzun bilinciyle yaşamalıyız ilişkilerimizi. Hayat bir kişinin ellerine
bırakılmayacak kadar değerli değil mi? "Yaşadık güzeldi ama bitti" demeyi
öğrenmeli ve unutmamalı; terk edilen, hayata direnme gücünü yine kendisinden
almak zorunda kalacak. İşte bu güce sahip olduğunuzun farkına vardığınızda,
hayatımızın ellerimizden kayıp gitmesine izin vermeyeceğiz.....
alıntıdır...

vadigar tarafından gönderildi.

Kimse kimseye "anılarını unut" diyemez. Ama sevgilimiz olduğunda bile "yalnız"
olduğunuzun bilinciyle yaşamalıyız ilişkilerimizi.

Bunu yani biriyle birlikte olupta yinede yalnızmış gibi davranmayı başarabilen var mıdır merak ediyorum doğrusu.Eğer bu olsaydı o zaman bağlanmak diye birşeyden de söz etmek mümkün olmazdı.Bazen aşk acısı çekmek de güzeldir ,hiç bir şey hissetmeyen bir kalp taşımaktansa...

Bazen aşk acısı çekmek de güzeldir...
ama bazen çekmek...bu her zaman her zaman hayatı bütünüyle işgal ediyorsa...
sonra yalnızlık...bilmiyorum isterse etrafımızda bizi anlayabilen yüzlerce kişi olsun...yine de yalnızız ve bu yalnızlığımızla son nefesimizi vereceğiz...yine yapayalnız...

yoktur yoktur yoktur
imzamdaki inceliğe dikkat
bu yüzden başıma çok işler geldi

haklısın vadigar bazen o kadar çok seviyoruz ki hiç bitmiycekmiş.
asla sonu gelmiycekmiş gibi değer veriyoruz adeta hayatımızın tek manası
yapıyoruz .peki ya terkedince, aşk bitincee, hayatımız bizim için son bulmuş gibi oluyor birdenbire bi boşlukta buluyoruz kendimizi yapayalnız...
hani nerde sevgi, hayatınızın tek anlamı nerde?????yok işteee
işte o zaman anlıyosun ki artık yalnızsın ,aslında en başından beri yalnızdın...
ooff ooff çok derin bu konularrr
bi söz vardı şu anda net olarak hatırlamıyorum ama;
sevdiğini ölçülü sevmek gerekli bi gün sevdiğin kişi nefret ettiğin kişi
olabilir gibi bişeyyy ben buna sonuna kadar katılıyorumm...

Hayatta yalnız olduğumuz konusunda hem fikirim seninle.Genel anlamda böyle düşünmeme rağmen konu aşk olduğunda, birini sevdiğinde böyle hissetmiyorsun arkadaşım işte. En azından benim için öyle...

Hiç sevgilim olmadı ki benim.O duyguyu bilemeyeceğim.Hatta bir sevgilin olunca tattığın duyguyu bile bilmiyorum.Yazık bana ya ühühühühü

aman kalsın...
siz şu anda imrenilecek durumdasın...
hele birde çekip gittimi ve bittimi aşk...
çöp kutusu bile bakınca sana sevgiliyi hatırlatır...
olur olmaz herşey ama herşey sana onu hatırlatır...
bu içinden çıkılmaz bir hal alır...
bazen ağlarsın...
neden biliyormusun...
artık kurtulmayı istersin bu durumdan ama kurtulamazsın...
sürekli bir kısırdöngüye döner yaşadığın hayat...
çıkamazsın...işte bunun için gözyaşı dökersin...
sanki bir daha hiç toparlanamayacaksın gibi gelir insana...
zaten ben bu yazıyı onun için burda paylaşmak istedim...
bırakın artık sızlanmayı...
giden sevgililer dönmeyecek geri....
boşuna bu bekleyiş...
öyle bir unutulmuşsunuz ki...artık ne aklının ne de hatıralarının zerrresinde bile yoksunuzdur...
eskiden kullandığım imzam geldi aklıma...çok harika bir sözdür...

zaman alışmayı öğretir...unutmayı değil...
unutuyorsan zaten sevmemişsin demektir...

yeter artık çektiğiniz acılar...
lütfen kendinizede merhamet gösterin...