Tamam da ya aile ? bilinçli bir insan önce ailesine dönük olmalı bence, sonuçta arkadaşlar hep dışarıda kalan bir faktör. Bence insan arkadaşlarına, onlardan gördüğü kadar değer vermeli, böylece kişi kendi hakkını koruyabilir ve tabii insanlarla arasındaki mesafeyi de.
Düşünsenize bir; bir insan herhangi bir iş yerindeki arkadaşları ile kaynaştı, onlarla sıkı bir arkadaş ilişkisi kurdu ve bir süre sonra da şiddetli bir tartışma ve kavga...
Bu durumda bahsettiğiniz mizaçtaki bir insan o işten kesinlikle ayrılır bana göre, diğer taraftan olması gereken ise o insanın orda çalışmasının bir profesyonel hayat tutumunu beraberinde getirmesidir, yani kişi orda kalmak zorundadır.
Bir öneri ve gerçek daha;-Gerçek: hayatın tümü aslında zor diye tabir edilen şeylerin basitliğinden ibaret olması, buna rağmen insanoğlunun bunu kendi düşünmeyi bir kenara bırakıp, içini rahatlatacak şekilde düşünmesi yani NORMal düşünmesi, herkesin yaptığı gibi. Ya herkes yanlış yaşıyor ya da olması gerekenden biraz daha zararlı yaşıyorsa? Yani bu tür ROMANtik laflara yer yok aslında Hayatta esas zaman kaybı bunlar bence; uzun yoldan gitmektir hedefe.
-Önerim: Aklı olan herkes zamanın değerini düşünerek, görerek, yaşayarak veya tahmin yoluyla anlayabilir. Caf Caf lı sözlerin yeri bu zaman değildir. Hele hele bu sözlerin aynısının basit, herkesin anlayacağı dille, uslüp ile söyleyince hemen ya materyalist olursunuz ya da sanat düşmanı.
Ayrıca Yukarıdaki kullanıcının İMZASINDAKİ YAZININ YANLIŞ olduğunu belirtmeden geçemeyeceğim. olması gereken: aslında her mutsuz insanın başkaları için değil önce kendi için üzülmesi gerektiğidir