Konu: Birbirimize Değmeden Yaşıyoruz!

Tıpkı kalabalık bir asansördeymişçesine, birbirimize değmeden yaşıyoruz. Her birimiz kapıya doğru dönmüş, ellerini ya önünde birleştirmiş ya da iki yana sıkıca yapıştırmış, kimseye dokunmamaya ve dokunulmamaya çalışarak. Kat ışıklarını takip eder gibi, tek bir yöne bakarak ve her türlü iletişimin önüne baştan geçerek. Yalnız kaldığımız nadir anlarda aceleyle asansörün aynasında kendimize bakar gibi, arada bir içimizi yoklayarak ve her seferinde kendimizde bir şeyi beğenmeyerek, yalnızlık duygusu daha bir artarak

Ara sıra duyduğum tipik asansör müziğini, sokaklarda yürürken de duyuyorum sanki:
'Yalnızsın, ama korkma, kalabalığın arasındasın. Meraklanma, herkes senin kadar yalnız. Endişelenme de, kimse dokunmayacak sana. Diğerleri de senin kadar korkak. Hiç kimsede de; 'ben geldim. Beni dinler misin? Tanımaya çalışır mısın?' diyecek cesaret yok. Aman sakın, gözlerini yana kaydırma. Dümdüz, duygusuz bir ifadeyle sabitle bakışlarını. Asansör durunca da hızla hareket edip, ayrıl asansörden, veyahut yoldaysan, sert, kararlı adımlarlarla yürü yolunda, nereye gideceksen. Sanki çok önemli bir işin varmış, kime, nereye gideceğini biliyormuşsun gibi.'
Bu yüzden sözler tıkanıyor boğazımda. İçtenlikli, yürekten selamlarım karşılıksız kalacak, ya da 'çıkarı ne?' sorusu, endişesi uyandıracak diye. Tabii ki bir çıkarım var. Sizden de bana hatır sormanızı bekleyeceğim. Maskesiz, her şeyi söyleme zorunluluğu olmadan, ama söylenen her şeyin doğru olduğuna inanmak istiyorum ben de. Etkilemek, kendini daha iyi göstermek için veya ince hesap peşinde olduğu için değil de, gerçekten öyle hissettiği, düşündüğü için sözlerin söylendiğini bilmek. Çıkarım bu işte. Kadın, erkek, çocuk gözetmeksizin, cinsel kimliklerimizden ve özelliklerimizden arınmış, sadece insanca iletişim kurmak.

Korkmayın yanlış insanlara rastlamaktan veya incitilmekten. Doğrusu benim de ödüm patlıyor sizler gibi. Yine de denemek, inanmak istiyorum, çünkü çok basit bir matematik hesabım var benim. Terapiye başvuran herkes; 'yalnızlıktan, iletişimsizlikten ve anlaşılamamaktan' şikayetçi değil mi? Evet! İçerideki her başvuruya karşılık, dışarıda yüzlerce insan aynı şikayetlerden yakınmıyor mu? Yine evet! O zaman, on insandan iki tanesi, ifade ettiğim biçimde yaklaşsa birbirine, çok şey kazanacağız diye, düşünüyorum. O halde başlayalım mı, efendim;

'Merhaba. Bugün nasılsınız?'
Haydi, ne duruyorsunuz?
Siz de etrafınıza bakınıp, başlamak için uygun bir insan seçsenize.
Psikolog Jülide Sevim

Dokunmak; rüyanın bitmediğinin, aslında yeni başladığının, var olduğunun, hala yaşadığının, "seninleyim"in, "ben varım"ın ispatıdır.

Gerisi hikayedir…

süper bi yazı teşekkürler dostum..

Ne yazık ki artık insanlarımız eskisi gibi sosyal değiller. Teknoloji ve elektronik yaşam insanları kendisine benzetti yani robotlaştırdı.

Kalabalıklar içinde yalnız yürüyoruz.. bunun acısını ise psikolojimizi bozarak ödüyoruz.

bazen , dokunmak ta faydasız kalıyor... Dokunmak yetmiyor... Önemli olan dokunmak olmuyor bu yüzden... Önemli olan dokunacagın kişiyi bulabilmek olur... Gerçek kişiyi bulmuşsan mutluluk olur... bulamamışsan ;
"Bir aşkı paylaşmak için
Çok geç...
Bir paylaşıma aşık olmak içinse
Erken...
Beni sevda yerimden
Vurdu yine zaman...Ve
Sana söyleyecek son cümlem:
BENDE SANA YETECEK KADAR BEN KALMADI..."
Y.Erdoğan