Konu: İkili Delilik

Hayatın hiç acıması yok bazı yaralara karşı, kapanmasına asla izin vermiyor onların. Sen ne kadar çabalarsan çabala, sana izin verdiği kadar güçlü olabiliyorsun yaşamın ve onun izin verdiği kadarı diniyor acılarının.
Ayrıldık. Çok acıydı. Bir daha asla unutmayacağım ve iyileşmeyecek bir yaranın sahibi olduğumu bilmiyordum o zamanlar. Sadece ağlıyordum sana ve bana. Ve yarım kalan, yaşayabilecekken vazgeçilen günlere. Baktığım, gördüğüm, dokunduğum her şey canımı yakıyordu. Bir türlü sonu gelmeyen gözyaşlarımla birlikte bu acıdan öleceğim günü bekliyordum. Üstelik de bu günün gelmesini deli gibi istiyordum.

Ayrıldık.
Acıydı.
Sonra geçti.
Her şey gibi.
Ya da bana öyle geldi.

Bir gün bir yerlerde, hem de hiç beklemediğin bir anda - ve özellikle de en güçsüz olduğun anda - hayat bir yerlerden sakladığı acını çıkarıp vurur yüzüne. Her şeyin geçip gittiğini sanırken, daha az önemsediğini ya da artık tamamen bittiğimi düşünürken sen, aniden bir duvara çarparsın. Ve her şey tuzla buz olur. Aslında hiç unutmadığını ve gerçekte hiç de o kadar güçlü olmadığını yüzüne vurduğunda hayat, sen çoktan acılarınla yeniden başbaşasındır. İşte o yara yeniden açılmıştır, yeniden kanıyordur. Üstelik o kan istemesen de hayatına bulaşmaya başlamıştır yeniden. Unutmak diye bir şey yok. İnsan hiçbir şeyi unutmuyor. Büyük bir maharetle geçmişe gömdüğünü sandığı şeyleri hayat bir anda çıkarıp önüne koyuyor. Yüzleşmek imkansız acımla, ayrılıkla ve seninle. Yüzleşmek imkansız sana olan sevgimle.Ne olur karşıma çıkma. Ne olur çıkma karşıma bir daha..

yüreğine sağlik...