Konu: Vefasiz....

Üzerimde ayrılırken verdiğin hırkan var sevdiğim…Uzun süre geçmesine rağmen hala sen kokuyor, hala senden izler taşıyor üzerinde...Hala seni hissediyorum giydiğim zaman ve hala eskiyi hatırlatıyor bana üşürken verdiğin bu hırka...
Hatırlıyorum da otobüse binip veda etmeden önce üşüyorum diye vermiştin bana...Halbuki üşüyenin bedenim değil yüreğim olduğunu fark edememiştin...Ve ben ilk o zaman anlamıştım aslında bir gün tamamen kopacağımızı, ben o an anlamıştım aslında kalbindeki beni iyice küçülttüğünü ve yerime başka birini yerleştirdiğini..Bunlara rağmen üstelemedim; sevdamıza bu lekeyi yakıştıramadım ilkim... Şoför otobüsü çalıştırdığında, gözlerine baktım son kez doya doya, bir daha bakamayacağımı bildiğim ela gözlerine sevdiğimi söyledim seni... Sonra sarıldık birbirimize deli gibi, sende hatırlarsın o dakikaları bilirim...Alnımdan öptün beni ve çok yakında ziyaretime geleceğini söyleyip bindin, bizi birbirimizden ayırmayı başaran otobüse... Koltuğuna oturduğun vakit otobüsün, gerçekten gittiğini anlamıştın sende... Sende engel olamamıştın göz yaşlarına... Fark ettirmeden silmeye çalıştın ama; ben fark ettim gözünden süzülen damlaları...Sen gizlemeye çalışırken nemli gözlerini bense artık son kez pencereden gördüğüm sana gitme diyemiyor, sadece ağlıyordum... Üzerimdeki hırkaya sarılmıştım sıkı sıkı belki gitmezsin ümidiyle...Sen üşüdün iyice git işaretleri yapıyordun elinle... Yine anlamamıştın yüreğimi işte, yine üşüyenin ben değil yarım kalan ruhum olduğunu fark edememiştin... Derken otobüs hareket etti ve ben el salladım sana gene kavuşma ümidiyle beraber... Sen gözyaşını sildin, gülümsedin el sallarken bana... Mutlu görünmeye çalışıyordun çünkü biliyordun... Biliyordun ki sen mutlu olursan ben de mutlu olurdum... Bu yüzden gülümsüyordun el sallarken bana... Ben kalbimi elime alıp üfledim sana doğru... Sen aldın, öptün ve yüreğinin yanına koydun... Sonra otobüs hareket etti ve uzaklaştı ağır ağır ayrılıklar kokan İzmir garajından... Ben peronda kalakaldım öylece... Seni geçirmeye gelen herkes gitmişti... Ben kalmıştım... Yerimden kıpırdayamıyor, belki yolda iner dönersin diye ümit ediyordum... Ama döndüğünde ilk kızacak kişinin ben olduğumu da biliyordum...Bu yüzden sen o otobüsten inmeyecek ve gözünde biriken damlalarla beraber merhaba diyecektin seni bekleyen geleceğine... Yüreğimi yanında götürerek, beni arkanda yapayalnız bırakarak yeni bir hayata adım atacaktın sevdiğim... İşte ben tüm bunları düşünerek gelmeyeceğini bildiğim halde ayrılamıyordum perondan... Otobüslerin biri geliyor biri gidiyordu...Ve ben hala üzerimdeki hırkana sarılıp sıkı sıkı, ağlayarak duruyordum öylece... Sen gitmiştin...Hayallerim gitmişti... Diğer yarım sonsuza kadar gitmişti biliyordum....
Eve döndüğümde sana sürekli mesaj çekmeye başladım... Sırf yalnız olmadığını anla diye... Sırf yüreğimin yanında olduğunu bil diye....Gecenin geç saatlerinde uykuya dalabildim yaşlı gözlerle..
Uyandığımda biraz toparlayabilmiştim kendimi ama uyanıp ta seni göremeyince gene yandı içim... Gene yaşardı gözlerim...Derken telefon çaldı, baktım büyük bir umutla..Evet sendin arayan,varmıştın gideceğin yere..Ama ağlıyordun..Bir çocuk gibi ağlıyordun ve bu yüzden konuşamıyordun sevdiğim..Ben ağlamaktan şişmiş gözlerimi ovuşturarak….
'Ağlama gözbebeğim dayanamam...Kıyamam ağlama ne olur..Yüreğimi yangın yerine çevirme ağlama..'
Dedim ümitsizce.. Sen…
'O zaman sende ağlama.'
Dedin iç çekerek... Yol boyunca fotoğrafıma baktığını anlattın... Neden gitmek zorunda kalmıştın ki sanki ve ben neden zorlamıştım seni bu kadar... Hesap soruyordun şimdi bana, ağlamana engel olamadan... Ben sessizce seni dinliyordum... Sonra sen sustun ben başladım konuşmaya..Önce koca bir iç çektim derinden..
'Doğuda...Oralarda o kadar çok çocuk muhtaç ki sana... Hepsi senin bilgine ihtiyaç duyarken ve büyümek isterken bilinçlice...Ben sadece kendim için, sadece ikimiz için, sadece sevdamız için onları hiçe sayamazdım... İşte bu yüzden izin verdim aşkım...Bu yüzden dayanıyorum sensizliğe... Ve biliyorum bir gün sende anlayacak ve affedeceksin beni...Çünkü biliyorum sende en az benim kadar seviyorsun, sende en az benim kadar bağlısın aşkımıza...'
Sözlerim üzerine kesildi hıçkırıkların,
'haklısın.'
Dedin kendin bile inanmayarak...Ve o günkü konuşmamızı sonlandırdın sevgi sözcükleriyle...
Daha sonraki konuşmalarımızda, daha şen geliyordu sesin ve ben mutlu oluyordum bu duruma... Ama garip bir şekilde korkuyordum... Bir şeylerin ters gideceğini hissediyordum ve bunun olması korkutuyordu beni... Tamamen sensiz kalmak yıkardı beni biliyordum...Bu yüzden korkuyordum sensizlikten... Tüm bunlara rağmense düşünmemeye çalışıyor ve sana hiçbir şey aksettirmiyordum...Ta ki sen telefon açıp ta…
'Başkasını seviyorum.'
Diyene kadar kandırdım kendimi... Ben hiçbir şey söyleyemedim bu sözüne karşılık...
'Senin üzülmeni istemiyorum.'
Diyerek devam ettin sen; ama bunun içinde bir çaba sarf etmedin ve üzdün...Yaktın... Yıktın beni iki dakikalık telefon konuşmamızda...
'Beş sene boyunca yaşattığın tüm güzellikler için teşekkür ederim.Hayatımda senin kadar iyi birini tanımamıştım, şimdi tanıdım.ödeyemediğim hakkını helal et.'
Dedin ve… 'Ama şunu da bil seni hiç affetmedim.' Diyerek kapattın telefonu... Şaşırdım..Birden bire nasılda değişmiştin anlayamadım.. Telefon kulağımda kalakaldım... Ahizeden sadece meşgul sesi geliyordu... Sen çoktan gitmiştin...
Telefonu kapattım, bana verdiğin hırkaya sarıldım yine sıkı sıkı... Gene ümit ettim belki ararsın, şaka yaptığını söylersin diye... Ama aramadın, şaka da yapmamıştın üstelik... Gitmiştin sonunda işte... Yolların ayırdığı yüreklerimizi, kırıcı kelimelerinle tamamen ayırmıştın ve ben geride kalan anılarla baş başa kalmıştım.... Otobüse binerken verdiğim yüreğimi de iade etmemiş, bırakmıştın çaresiz... Kalmıştım bir başıma, sıkı sıkı sarıldığım ve üşümeyeyim diye verdiğin hırkanla....

teşekkürler yazı için :A

güzel çalışma saol

çok dramatik,ve feminen.....