Konu: Anne ben Ölüyorum..."

“Anne ben ölüyorum..Hakkını helal et….” Etmez miydi…söylemesem etmez miydi?Kafamdaki uğultunun ardında kaybolmadan önce son söylediğim cümleler bunlar oldu…Son hissettiğim yüzümde dolaşan şefkatli elleri,saklamaya çalıştıgı hıckırıklarla boğulmuş sesi “ Öyle söyleme…” Karanlığa giderken,onun düşündüğü kadar olmasa da düşüncemdeydi…Yaşamamalıydı bunları,yada ben yaşarken yanımda olmamalıydı…Hastaydı..Ben O üzülmesin diye ufacık şeyleri ondan saklarken,şimdi neyle karşı karşıya bırakmıştım onu…Bana yakışmamıştı..Yakışanı düşünecek durumum yoktu zaten…Her ne hikmetse şimdi yanımdaydı…Buna dayanamayacaktı..Bunu ona nasıl yapabilmiştim..Sınırlarımı zorluyordum..Gözlerimi açıp “Daha iyiyim” diyebilmeyi denedim..Olmadı..


Gözlerimi hastanenin soğuk odasında açtığımda yine ilk gördüğüm o oldu…Elimi ,ellerinin arasına almış ısıtmaya çalısıyordu..Hayal meyal görüyordum,parmaklarıma bakıyor,sonra yine ısıtmaya koyuluyordu..Eli elimdeydi ya..Gerisini boşver…Tahmin ettiğim gibi değildi ama hiçbirşey..Hastalıklarına direnmiş,yanımda dimdikti,ağlamıyordu..Sessizce bir şeyler mırıldanıyordu..Dua ediyordu..Benim için…Bir sıkışmışlık yaşıyordum,duvarlar arasında ezilircesine bir rahatsızlıküstümde tonlar varmış gibi bir ağırlık,neyse ki etrafımda olanları anlayabilecek kadar iiydim..

“Anne “ dedim..”Ben iyiyim”

“Evet” dedi “ iyi olacaksın” Gülümsedi “Bir şeyin yok senin”

Gözlerindeki gücü,bakışlarındaki etkiyi o kadar yakından hissetmemiştim…”iyi olacaksın” “olmalısın” …Ben bu kadar güçlü dururken karşında..kendime savaş verirken..

-Sen buradayken nasıl kötü olurum…
Sen üzülme diye ben iyi olurum…-

Meğer ne paha biçilmez şeymiş bu…Hastalık da neymiş?Kimmiş? Ayağa kalkmaya çalıştım bir süre sonra…Hani iyileştim ya..Üzülüyorsa bile artık görsün iyi olduğumu ..Ağlıyorsa gözleri yüreğinden ,artık ağlamasın..Yok…Doğrulunca bile midemdeki sancılar iki katına çıkıyor…Yine kendimden geçeçem zorlarsam…Bıraktım yine kendimi…

“Olmuyor..” diyebildim “Yapamıycam”

İlk defa o zaman görüyorum gizli bir pencereden bakışlarının arkasını belli belirsiz…Endişeli,gözyaşlarını ters istikamete akıtıyor,yaralanmış,yavrusu tehlikede,yapacak bir şeyi yok,beklemekten sıkılmış…Bir ufak an..Bir minik pencere..Ve sonrası yine güçlü Anne sesleniyor bana :

“ olmuyor diye bir şey yok…Kalkmaya çalışma!”

İyi ki yanımdaydın..İyi ki sen vardın..
Moraran parmaklarım ellerindeyken,bu ellere ilk dokundugun zamanı hatırladıgını sonradan söyleyecektin…Ve onlara son dokunuşum olmasın diye ettiğin duaları…
“Annem…Söyle ben seni nasıl seveyim? Ne yapayım da bana yaşattığın gibi sevgiyle sevindireyim ..” dediğimde cevabın ;
“Gözlerini görsün gözlerim kapanıncaya kadar…”
Annem…Gözlerim gözlerinden uzakta, sesine hasret her gün,duam o ki:“Bu gözler sana hasret,O gözler bana hasret bitirmesin yolculuğunu…”


Eşsiz sevginin huzurunda,rahatlığındayım ,şu anda bile,dokunamasam da,sımsıkı sarıldıgında kucagına kendımı bırakamasam da,gözlerine bakamasam da,güzel ellerini öpemesem,koklayamasam da..yanımdasın…Mesafelerin ardına attığın sevgi kementlerinin diğer ucundayım…Dünyada var oldukça...


-Annem söyle seni nasıl seveyim?-

“Herkesin Annesine söyleyecekleri vardır..kimi yazar söyler,kimi söyler..”

bu nasıl bir yazıdır yaaaaaaaa..............
annemi özledim bak şimdik yaaaa...annecim akşam geliyim sana sımsıkı sarılcammmm...........
ellerine sağlıkk paylaşımın için çok saol