Konu: Bız de ınsanız ,rabot deıl..

Sızınle paylasmak ıstedıgım sey yetıskınlıge adım atmıs cocukların ,ailesi ıle ılgılı sorunları.Ben kendımden ornek verıcem.17 yasıma yenı gırdım ve unıversıteye bır adım daha yaklasmıs oldum.Dogal olarak ınsan unıversıte hayalıne yaklastıkta kafsındada gelecegı ıle ılgılı planları olusuyo ,lste hangı meslegı sececegı,hangı sehırde yasayacagı gıbı seyler belıyor kafasında..Her ınsan gıbı bız cocuk dıye nıtelendırılen "ergenler" kafamızda meslegımızı dusunuyoruz ve bunu aılemızle paylasıyıoruz.Kımımız doktor ,kımızı avukat ,kımımız de psıkolog olmak ıstıyor.ıste sorunda burda baslıyor.Doktor olmak ısteyen cocugun aılesı bunu mutlukla karsılıyor yada avukat olmak ısteyenın aılesı.Ama psıkolojı ıle ugrasmak ısteyen cogugun aılesı buna sıcak bakmıyor ve ona "bu ıste para yok ,sole cevrene bak kac kısı goruyosun cevrende psıkolga gıdıp para veren " dıye sacma cumleler kuruyor.Dogal olarak cocuk bundan etkılenıyor.cunku bılmıor tam olarak hayatın nası bısı oldugunu.o gune kadar ne yapıcaksa aılesınden ızın alarak yapmıs,kararlarını aılesının ıstegıne gore vermıs bı kısı cunku.ama ılk kez soz konusu kendı hayatı oldugunu anlıyınca ıs degısıyor ve karsı cıkıyor .ılk oncelerı dusunuyor aılesının dedıklerını ve baska mesleklere yonelıyor ama ne kadar meslek dusunsede psıkolojı den vazgecemıyor.cunku bılıyor kı severek yapacagı,yaparken mutlu olacagı hangı ısı yaparsa yapsın basarıılı olcagını bılıyor.ama bunu aılesıne anlatamıyor.İste sıze de sorum bu, bı ergen bı cocuk yada yetıskısın olmaya calısan bırı olarak .Nıye yetıskınler bızı ınsan olarak goremıyorlar???.Neden annemız ve babamız kendı hayatlarında yapamadıkları seylerı ,bızım hayatımız uzerınde yapmak ıstıyolar ??acaba onlara bızım hayatımız bı deneme tahtası olarakmı gelıyor??Nıcın kendı hayatlarında yaptıkları yanlısların dogrularını bızım gormemıze zaman kalmadan gostermek ıstıyolar?nıcın bızımde bı beynımız oldugunu ve dusune bıldıgımızı anlamak ıstemıyolar? soyle ornek verıyım bı baba hep doktor olmak ıstemıs ama babası ona ızın vermemıs,bu yuzden o ıcınde kalan doktor olma ıstegını kendı cocuguna yuklemeye calısıyor.ama ıste anlamadıkları seyde bu "bız de dusunebılıyoruz ,bızde bazı seylerı gorerek ve yasayarak ogrenecegız.Iste anlamadıgım noktada bu zaten yanı bızde bırer ınsanız rabot deıl ,bızımde dusunme yetenegımız var nıcın kafaımıza zorla kendı kafalarındakı dogru olduklarına ınandıkları seylerı sokmaya calısıyorlarkı?Bana gore herkesın hayatı kendı avucunun ıcındedır.herkes kendı hayatınının efendısıdır ve kendı hayatında soz soyleme hakkına sahıptır.Bu yuzden herkes benım hayatımda soz hakkı almak ısteyebılır ama unutmamalıdırlar ki o soz hakkını verıcek kısı de benım dır ve herzman ıcın son soz de benımdir.Sizce bu dusunduklerım yanlıs seylermı eger yanlıs deıllerse aılelerımızın kafasındakı bu yanlıs dusuncelerı nasıl degıstırecegız ve bunları nasıl anlatıcagız onlara??