Adam yeni kamyonuna bakmak için evinden çıktığında üç yaşındaki
oğlunun gayet mutlu bir biçimde elindeki çekiçle, kamyonunun kaportasını
mahvettiğini görmüş. Hemen oğlunun yanına koşmuş ve çocuğun eline
çekiçle vurmaya başlamış. Biraz sakinleşince oğlunu hemen hastaneye
götürmüş.
Doktor çocuğun kınlan kemiklerini kurtarmaya çalıştıysa da, elinden
birşey gelmemiş ve çocuğun iki elinin parmaklannı kesmek zorunda
kalmış.
Çocuk ameliyattan çıkıp, gözlerini açtığında bandajlı ellerini farketmiş ve
gayet masum bir ifadeyle, "Babacığım, kamyonuna zarar verdiğim için
çok üzgünüm," demiş ve sonra babasına şu soruyu sormuş:
"Parmaklanm ne zaman yeniden çıkacak?" Babası eve dönmüş ve intihar etmiş. Birisi masaya süt döktüğünde ya da bir bebeğin ağladığını işittiğinizde bu öyküyü anımsayın.
Çok sevdiğiniz birine karşı sabrınızı yitirdiğinizi anladığınızda,
önce biraz düşünün. Kamyonlar onarılabilir, ama kırılan kemikler ve incinen
duygular hiçbir zaman onarılamaz; Genellikle kişiyle performansı
arasındaki farkı göremeyiz. İnsan hata yapar. Hepimiz hata yaparız.
Fakat öfkeyle ve düşünmeden yapılan şeyler, insanı sonsuza kadar rahatsız
eder.
Durun ve düşünün. Harekete geçmeden önce düşünün. Sabırlı olun.
Anlayış gösterin ve sevin.


LinkBack URL
About LinkBacks

Alıntı Yaparak Cevapla




ii bir noktaya deginioo bazen sinirle yaptıgımız hareketleri kontrol edemioz ama bunları kontrol etmemiz gerekioo 
