Akşamın karanlığında insana güven veren, sokak lambasının altında durup damlaların kuru toprağı inatla ıslattığını görürüz. Damlalar sokak lambasının güçlü ışığında parıldarken sanki onların toprağa değilde içimize döküldüğü hissine kapılırız. Kalbimiz ağlıyordur belkide. Damlalar inatları sayesinde toprağı çamur yapmışlardır. Ve bu çamur bizim hissettiklerimize bir yenisini daha ekler. GÖğe yükselir başımız damlalar artık yüzümüze vuruyordur ve buda bizim hiç umurumuzda değildir. Bİzim önemsediğimiz damlaların yukardan düşerken tek dostumuz ışığın etkisiyle parıldayarak inci tanelerine dönüşmesidir. Yüzümüz kadifeye dokunmuş hissine kapılır. Ve yüzümüzdeki damlalar artık sadece yağmurun damlaları değildir....


LinkBack URL
About LinkBacks
Alıntı Yaparak Cevapla

