Konu: koşuşturmacalarrrrrr

Koşturuyoruz,delicesine.... dur durak beklemeden, hep bir sonraki adımımızın derdinde hayatı nasıl yaşadığımızı bilemeden. Gün oluyor, sabah başlayan curcuna günlük hayatın vazgeçilmez gereklerini yerine getirmeden öteye gidemeden bitiveriyor. Bir de bakıyoruz ki akşam olmuş bile. O da ne? Daha yapacak yığınla işimiz var, keşke birkaç saatimiz daha olsaydı. İnanın 24 saate sığdıramadıklarımızı ilave olarak istediğimiz o birkaç saate de sığdıramazdık. Bu döngü böyle sürüp gider, hayat bir anlamda monotonlaşmaya başlar. Her gün hep aynı şeyleri yaptığımızın farkına varırız nasılsa.

Sabah aynı saatte kalkıp hazırlanmalar, işe, okula, atölyeye koşuşturmalar yada evdeki günlük yaşam. Akşam olunca yine aynı çılgın tempo. Bir gün, yeni bir gün daha. Mutlu olup olmadığımızı, gerçek isteklerimizi bir an bile düşünmeksizin kendimizi kaptırdığımız aynı rutin tablo.

Durun bir dakika ve durup düşünün ...Ne yapıyorum, neredeyim, bu koşturmacanın içinde mutlumuyum, sevdiklerime yeterince vakit ayırabiliyormuyum, ya kendi isteklerim? Hobilerim, yıllardan beri yapmak isteyip de yapamadıklarım? Suç kim de? Suç bu kısır döngü içinde insanın kendini kaybedercesine çalışmaya kaptırması mı? Yoksa içinde bulunduğumuz şartlar ve var olma savaşı mı?

Maalesef hayatımızı belirleyen mecburiyetler. Sabah erken kalkmak mecburen, İşe gitmek mecburen vs. diğer mecburiyetler. Maalesef başka şanısmızda yok gibi. İnsanoğlu bu koşuşturmaca içinde kendine ve sevdiklerine ne kadar vakit ayırabilirse kar'dır.

hayatımız hep yapacaklarımızı planlamayla bitecek bi bakacağız ki çoğunu yapamamışız işte bundan korkuyorum ve sık sık soruyorum kendime nerdeyim ve nerde olmalıyım,......

Koşuşturmuştum zamanında hemde öylesine koşuşturmuştumki anlatamam ama yetişemedim bu aralar yeni bir koşuşturmacanın içerisindeyim... onada yetişemeyeceğim belkide ama koşuyorum ya yetişemessem...bu beni korkutuyor ve çok yoruluyorum hem fiziken hem beyinen yıpranıyorum...takılıp düşersem ayağa kalkabilirmiyim ya bayılırsam ayıltanım olmassa kendi kedime ayılabilirmiyim...o taşı bizim önümüze kim koyuyor neden sadece koşmaya odaklanıyoruz biraz önümüze baksak olmazmı...belki o taşı takılıp düşmek için değilde üzerinde dinlenmek için kullanabiliriz...sonra yine koşacağımızdan şüphem yok..