Konu: encyclopedia'nın kalemi

Hayatı aradığım ve psikolojiyi bırakmaya karar verdiğim bir dönemdi. Uzun zaman süren araştırmalarım sonunda insaların kişiliklerini, aşklarını, ailelerini ve hayatlarını yorumlamaya başlamıştım. Danışmanlığımı yaptığım kurumda kadınlar tarafından fikirleri saygı duyulan biriydim ama hep bir şeyler eksikti oda istemediğim aşk'tı.

Aşk'ı hiç istemedim, ondan uzak durmam gerektiğini bilircesine, arkadaşlarımı özelime hiç almak istemedim. Çok güçsüz olduğum bir dönemde ( beynimde bir tümör var iyi huylu ama oldukça acı çektiriyor) aşık olmaya başladım. Beynimi idare edemiyor, duygularıma yenik düşüyordum. Başlamıştı aşkın inanılmaz büyüsü. Artık bana danışanlara anlattığımı kendime anlatmam gerekiyordu. Ama o kadar yorgundum ki mücadele edemeyip aşka yenik düştüm. Artık aşıktım ve deliler gibi düşünmeden yaşamak istiyordum. Sadece o vardı. Siyah, beline kadar giden saçları, aşk'sız geçen hayatımda bana neler kaybettiğimi söyleyecek kadar uzun konuşuyordu. O ela gözlerden çıkan seni seviyorum bakışlarını ta derinden hissediyordum. O kadar kalındı ki cümlelerim, onun incecik dudaklarında sözcüklerim harika yoğuluyor ve gerçek anlamını buluyordu. Yürümeyi bilmiyordum belki ve şimdi aşk'ın elini tutarak, bir uyum içersinde yürümeye başlamıştım. Önceleri çok soğuk gibi gelsede, Alışmaya başladım ve aşk her seferinde, her buluşmada içimi keskin bir bumerang gibi parçalıyordu. Ben atıyordum, atayım diyordum içimden ama o hep geri geliyordu bana.

Sadece 2 saatliğine görüşebilmek için Ankara'dan, İstanbul'a gelişinde bana söylediği sözle onunla evlenmek isteyecek kadar tutulduğumu farkediyordum. "Sen harikasın bu kadar zahmeti çektin ve 2 saat görüşebileceğiz sadece senin için ben neyim diye soruyordum" belki aptalsın bu sorulur mu diyeceksiniz. Ama yıllardır aşkı inceleyen biri olarak aşkın kimyasına hiç anlam veremiyorum. Aldığım cevap beni kendimden geçiyordu. Maddi sıkıntım vardı o dönemlerde ve o bana para yolluyacaktı. Aslında banka'ya yatıracaktı ancak gelmesi süpriz oldu ve şöyle dedi. " Seni sıkan bir sorundu bu para ve borcun, banka'ya yatırsaydım senin yanında olamazdım aşkım ve seninle 2 saat geçirip uzun yürüyüşler sonunda borcumuz da olsa her zaman yanındayım sevgilim diyemezdim" dedi ve ben ağlamamak için kendimiz zor tutmuş bir şekilde yürümeye devam ettim. Kısa bir süre sessizlikle geçerken. Ona yine sürekli Aşk'ı anlamıyorum yinede ama seni anlıyorum diyordum. Ve ne kadar çok sevdiğimden bahsediyordum.

O gün Kadıköy sahilinden Üsküdar sahiline kadar yürüdük. Sahilde çok güzel bir hava ve daha da güzeli yanımda beni kendine bağlayan kız ve elini tutuyorum. Ben aşk'ı yaşamadan anlatanlardan olduğum için bu sefer aşk benim için bir efsane oluyordu. Yaşadığım duygular hayyuka çıkıyor ve beni çok mutlu yapıyordu.

Devam edeceğim şimdilik bu kadarını hatırlamam yeterli...

Ne zaman elime bir kalem alsam sana sesleniyorum alışamadığım aşk'dan
Saf bakışlarında kaybediyorum kendimi
Ve bir yaz günü seni görüyorum sahilde ve düşlüyorum kendimi o dalgada

Gemiler geçiyor uzaklardan ama biz korkusuzca yüzüyoruz seninle
Yosun kokuyor denizimiz arınmalıyız diyorum ama sen dinlemeden...
Şehirlerden İstanbul ve bilirsin en çok sevdiğim şehir
Benim gibi susmadığı için sende alıştın aşık oldun bu şehre
NE zaman elime bir kalem alsam bitanem geçmişimi düşünüyorum
GÜnlüğüme hep şöyle diyorum.. Yeniden başladım, yeniden yaşıyorum, yeniden...

Hep seni okuyorum gördüğüm yazılarda, işittiğim sözlerde
Elimde bir kitap ve kalbimde sen, okuyorum kitabı
Daha yarısına gelmeden aklıma giriyorsun ve kitap bana seni anlatmaya başlıyor
Tüm filmlerde kitaplarımda ve kalbimde en çok sevilen sen olmalısın diyorum
Bir an boşluğa giriyorum ve iç çekiyorum oFFF diyorum


O an elime bir ateş geçiyor ve tüm bu anıları yakmak istercesine ...
İstanbulu, bu sokakları, evi, senle geçirdiğim tüm zamanı yakmaya başlıyorum
Şimdi alev alev yanan bir aşkla tüm istanbulu ve seni yakıyorum
Sen bana hala neden soruyorsun
Çaresizsin ve yalnızlığında bütün hırsını duman olarak üflüyorsun
Ben ise seni içime çekiyorum, cevap vermiyorum hırslarına

Sen gittin gideli ne kadar zaman geçti bilmiyorum (bilmek istemiyorum)
Ne kadar kızsam nefret etsem duygularıma hakim olamadan diyorum
SEni seviyorum


Elime bir fırça alıyorum ve boyamaya başlıyorum
Hani senle eğlenirdik parkları boyar ismimizi yazardık
Ben yüzünü boyuyorum, defterime, bildiğim heryere
Bir bir hatırlıyorum o saf bakışlarını ve hatlarını ve..
Gözlerin, dudakların, saçların, baktığım her herde o duruşun
Dokunduğum her ten sanki senin sıcaklığında
Off diyorum yine

Gitgide alışmışlık içinde kaybolmuş bir ben olmaya başlıyorum
Gitgide büyüyor uzaklığın ve sen...
Hani ben içkiyi sevmezdim de sen hadi benim iç derdin ya
Biraz çocukluk yapar ve tüm aşkımla içerdim senin için
Delicesine sarhoş olalım derdin ya ben de tamam derdim "ela gözlü"
Şİmdi bunları düşündükçe en büyük OFffflarımı çekiyorum
Senin için günaha girmiş bile ben ama sen...
Şİmdi içkiden nefret ediyorum
Belki seni hatırlatıyor diye belki günah diye

Artık kimse bana dost olamaz diyorum aşkı alışmadan kaybeden ben..
Gözlerimde tek eş olan, tek aşk olan sen
Son olarak şunu bil, şimdi elimde ayna var
Gözlerimden korkuyorum, bakışlarımdan, geride bıraktıklarından
Seni unutamayan benden korkuyorum


Off diyerek bitiriyorum ve geceleri sabahları beni rahat bırak diyorum..
Çık rüyalarımdan, atmakta güçlük çektiğim hayallerimden..
Hep sana sesleniyorum duyuyor musun
Ne zaman yazmaya başlasam
Hep sana yazıyorum hep seni duyuyorum...

Aşkım Bölüm 2

O gün onu tren'e bindirirken çok hüzünlenmiş ve içimde ilginç bir burukluk vardı. Aşk treni kalkıyordu yavaş yavaş, ben elimi kaldıramıyordum güle güle aşkım, bitanem, prensesim işte aşka yüklediğimiz hiç bir sözü söyleyemiyordum. O şaşkın şaşkın bana bakıyordu ben ise trene. Tren hızlandıkça ben yavaşlıyordum ve sanki dünya durmaya başlamıştı. Kendimi ilerletemiyordum, bir adım atsam parçalanacak gibi hissediyordum. Tren gitti 1-2 dakika ne olduğunu anlamaya çalıştım ve öylece durdum ve düşündüm. Haydarpaşa tren istasyonunda yaklaşık 1 saat kendimi ve aşkımı düşündüm. Düşündüklerim beni o kadar yoruyordu ki hayatım boyunca yorulduğumun küçük bir kısmı bile beni aşkı düşünmek kadar yormamıştı.

Ankaraya vardığında beni aradı ve ne oldu? neden öyleydin sen trende çıldırdım dedi. Ben ise kem küm ediyordum. Benim kem küm edemeyecek kadar çok fazla konuştuğunu bilir bir şekilde. Sende birşeyler var ve çabuk söyle "NE OLUYOR" dedi. Eve hayatımda uzun bir süredir olmadığı kadar suskundum. Kelimeleri dışarı çıkartamıyordum hapis olmuşlardı ağzımda. Aşk beni susturmayı başarmıştı . 2-3 dakika sessizlikle geçti ve BEni seviyor musun? dedim. Nasıl bir soru bu anlamıyor neler oluyor lütfen söyle dedi. Tekrarladım Beni seviyor MUSUN? evettt dedi. İşte bende seviyorum, seviyorum aşkım ama bu sevgim beni aşmaya başladı, beni bu kadar mutlu edebilmen, herşeyi sana göre değiştirmem, kendimden geçmem, kendimi unutmam, hastalığımı ve hayatı unutmam. Bir çırpıda ne olduysa söylemiştim;

Benimle evlenir misin?

O şaşkındı ama ben daha çok şaşkındım. Şİmdi o da benim gibi olmuştu yaşadığı şaşkınlıkla sessizdi. Biraz bekledi ve bunu ne kadar çok istediğimi biliyorsun. Sen o dediğim erkeksin, bunu konuştuk seninle, Herşeyimsin ama daha 3 yıl var. Üniversite bitmeden nasıl olur ki? ASlında bende hazır olmadığımı biliyordum ama onunla beraber hazır olmak istiyordum. Kendim olmak. Toplumun karışmadığı bir yerde kendi toplumumuzu kurmak. O toplumda 100 000 nüfus olmasına ve bir kasaba'da, şehir'de olmamıza gerek yoktu. Kendi ailemizi kurmak ve onunla olmak istiyordum. Bu fikirlerimi o da çok sever benimle bunları yaşamk isterdi. Ama toplum düşüncesi ,engeller. Ben daha 19 yaşındayım biliyorsun bunu ailem evlenmeme izin vermez diyordu. Ne kadar özgür düşünse yaşasada hep onu birşeyler kısıtlıyordu. Aynen hayatın, hayatı kısıtladığı gibi.

Telefonda evlilik teklifi yaptıktan sonra. Her gün yine olduğu gibi sabahlara kadar telefonda konuşmaya başlamıştık. Evliliği, klube evimizi, çocuklarımızı ve yaşamak istediğimiz herşeyi konuşuyorduk. GÜnde 6 saat onunlaydım. Aslında aramızda 800 km. vardı ama günde 6 saatlik konuşmalarla bu mesafe kısalmıştı. Sahilde oturdum düşünüyordum ve düşüncelerim bir şiir gibi satır satır okuyordu beni. Denizi, dalgalarını. Oturduğum taşları ve aşkı düşünürken bir şiir oluştu.

işte o şiir:

Şu anda senden km'lerce uzaktayım
Hep seni düşünüyorum beni üşüten düşüncelerimde

Taşlar çok soğum ama beni ısıtıyorlar seni sevmekle
Martılar karşı sahilde bana gülüyorlar sanki

Rüzgarı hissetmeye başlıyorum, her yönden esiyor
ÜŞüyorum.. Üşüyorumm
Ama merak etme aşkınla ısınıyorum

Gökyüzüne bakıyordum ne kadar çok yıldız var
Acaba onlarda aşık olup acı yaşıyorlar mıdır sevgili
Birini sana benzettim ben ve AĞLADIM
Ağladım hemde çok...
Ama aşkın geldi aldı hüznün yaşlarını benden.

Tam seni düşünürken bir yıldız kaydı sanki
Seni dlledim bende alışkanlık zante diye ve UMUTLANDIM
Öylesine umutlandım ki uzun umutlarım oldu ve yanına geldim

Bir düş kurdum içimde sana ait

Dileğimi, hüznümü ve umutlarımı içine aldım
Artık güvende sana ait herşey sevgili

Şİmdi sen o düşüncelerde bir karmaşa gibi olsanda
Düşüncelerim aşka
Düşüncelerim hayata açılıyor ...

umarim çok mutlu olursunuzz

teşekkürler emre umarım sende mutlusundur.

Aşkım Bölüm 3

Mutluluğun verdiği güzellikler özlenmeyi, mutsuzluğunkiler ise övülmeyi hakeder. Stoaci

Şiir o kadar güzel yazdırmıştı ki bana duygularımı şimdi düşünüyordum, mutlumuyum bu mutlulukta özlemeli miyim ? yoksa mutsuzmuyum ve mutsuzluğumda aşkıma övgüler mi yağdırmalıyım ? Bazen güneş size yakındır, hatta kucağınızdadır. Onu hissetmeye çalılşırsınız ve hissettiğinizde güneş size çok tatlı gelir. İşte şimdi dünyayı yaşatan güneş benide yaşatmaya başladı dersiniz. Benimde bir güneşim vardı. Sadece ısıtmazdı beni. Benim varlığım için gerekliydi. Sistemimin bir parçasıydı ve o olmadan ben sadece bir dünyaydım, soğuk ve karanlık.

Bazen sevda tam arkanızda büyük bir orkestra ile konser veriyordur. Sen duymazsın, belki sevdanın sesi korkutur seni belki de duyacağın seslerin güzel olup olmaması düşüncesi. Yinede arkanı dönsem mi diye bir an düşünürsün. Arkamı dönmeli miyim ? Döndüğümde duyacak mıyım peki?

Bazen sevda arkanızda orkestra olmaktansa önünüze geçer ve koşmaya başlar. O kadar hızlı koşar ki sevdanız kanatlanır ve uçmaya başlar. O zaman sizde uçmak istersiniz. Ama bir türlü anlamazsınız nasıl uçtuğunu. Düşünürsün sonra anlamsızca, diyelim ki uçtum peki onunla aynı hızda olabilecek miyim ? Uçmayı başardığımda ben havada kalabilecek miyim ?

Benim aşkım böyleydi. Bazen büyük bir orkestra da duymak istemediğim sesler, bazen hızla koşarak yanımdan geçen ve havalanan bir kuş. Sonra karanlığımda bana doğan güneş. Üşümüyordum zaten ben hep onun varlığında tamamlanıyordum. Güneşim batmaya başladığında üşümeye başladığımda, aşkın ve "o"'nun gerekliliğini anladım. 3 ay kadar onunla görüşemedik, yoğunlaşan dersler, hayat içinde ki sorunlar bizi yormaya başlamıdı. Aşk oyununda başrolü artık bırakmanın zamanı geldi artık. Artık aşkta sona gelmiştik çünkü Shakespeare'ninde dediği gibi;

İnsanların çoğu kaybetmekten korktuğu için, sevmekten korkuyor,
Sevilmekten korkuyor, kendisini sevilmeye layık bulmadığı için,
Düşünmekten korkuyor, sorumluluk getireceği için,
Konuşmaktan korkuyor, eleştirilmekten korktuğu için,
Duygularını ifade etmekten korkuyor, reddedilmekten korktuğu için,
Yaşlanmaktan korkuyor, gençliğinin kıymetini bilmediği için,
Unutulmaktan korkuyor, dünyaya iyi birşey vermediği için,
Ve ölmekten korkuyor, aslında yaşamayı bilmediği için...

Ben korkuyormum ama karşımda hep korkan bir aşk vardı. Benimle yaşlanmaktan, benim onu çok sevmemden, benim onu çok düşünmemden, benim çok konuşmamdan ... Bazen korkmuyorum derdi. Seninle Yağmuru seviyorum derdi, ama yağmur yağar biz ıslanmaya başladığımızda, hadi şu cafeye girelim derdi. Seninle güneşi senin sıcaklığını seviyorum derdi, güneş çıktığında gölgeye kaçardı. Seninle rüzgarda savrulmayı seviyorum derdi, en ufak bir rüzgarda benden kaçardı. Bende hep korkardım, bana seni seviyorum demiyorsun. Ama dediğin anlarda farkediyorumda. Yağmurdan, güneşten ve rüzgardan farklı mı bu sevgin ?

Korkularla dolu bir aşkı kaybettim. Şimdi aşık olmasamda, aşığım. Şimdi yaşamasamda, yaşıyorum. Şimdi ölmek istesemde, ölmüyorum.

Şimdi diyorum ki, sevgili nerelerdesin bensiz nereleri geziyorsun ?
Şİmdi diyorum ki, aşk nerelerdesin bensiz kimleri ziyaret ediyorsun ?

Yüreğine sağlık çok güzel yazmışsın.

Bugün doğumgünüm sevdiklerimden aldığım mesajlar olsun, bugün yaşadıklarım olsun biraz duygulandım sanırım ve bir kaç şey yazdım. Onları aktarmak istiyorum.

Belki cesaretim yoktu seni sevmeye belki de hakkım

yüzüme vurmadı kimse hatalarımı

gücümde kayboldu güçsüzlükleri

oysaki ben kaç kere dizlerinde ağlamak istedim

şimdi volkanlar patlıyor kalbimin en dar yerinde ve ben

ben genişleyemiyorum

Sen özlemlerindeydin benim belkide herşeyi istediğimdin güzelliğim...

Üzerimde aşkın oldukça ben hep senimdim...

Umutlanmak isteyip umutlanamıyordum yanlışlarım hatalarım geliyordu aklıma

belki dediğimde düşünüyorum beni sever misin

Benim hep söylediğim gibi SENİ SEVİYOrum der misin

Ben seni değil, ALLAHI seviyorum

Ben sana olan Sevgimi ALLAH için dile getiriyorum

Şİmdi AFfedecek biri Varsa evet...

BENi ;

Beni ALLAH Affetsin

____________________

keşkeleri çıkardım hayatımdan eyvahlar bana uymuyor artık

ben seni unuturum sevdiğim gözlerini bir bardak suda kaybederim

zamansız bir yağmurdu bizim sevgi ıslaklığımız

gece dağlanmış kapkara, üzerimde en güzel ve karanlık elbisem var

aşkım var

bakmaktayım etrafıma...

Kaç gecemiz ay'ın altında düşünerek geçti seninle, kaç gecemiz ıslakdı ansızın ıslanan topraklar gibi....

Düşlerimizde sınırsızlık vardı, duygularımız çocuk gibi sınırsızdı ama bir o kadar sabırsızdı. Dokunmak istiyordu alabildiğince. Düşüncelerim ıslanmıştı, beraber ıslattığımız dudaklarımızla..

Sen hayatımda olmasan kim olur gecemde,

Üstüme kimi giyerim aşk diye?

En karanlık anımda gecem olup, kim bu karanlık da aydınlatablir ki

Gitme kal desemde, gidiyorsun....

Hayatı beraber öğrenmiştik biz halbuki, geceleri bile güneş doğuyordu ruhlarımıza. Tanıdığım kim varsa ne varsa herkese seni yazıyor seni söylüyorum.

İçimi o kadar yakıyorsun ki bütün çılgınlığımla sana olan sevgimi itiraf ediyorum

Üzerimde aşkın yokse ben çıplağım, ben sevdansız bu şehirde yalnızım ben ölürüm, ölürüm...

Çıplak bıraktığından beri ölüyüm, gitme gitme ama gitme desemde gidiyorsun şimdi..

Bak gün doğdu, bende günle beraber doğuyorum. Bugün benim doğum günüm. Neden doğduğumu hissedemiyorum? Neden İyi ki doğdun demiyorsun ? Neden ölüsün ?

Oysa benim doğduğum tek gün sendin sevdam, benim hissettiğim tek gündü senle yaşadıklarımız. Bütün üzüntülerimiz gülücüklerimiz oluyordu. Alevlerimiz bir su kadar sakindi beraberken. Benim şiirlerim senin sözlerin, kitap gibiydik biz. Bugün benim doğum günüm ama ben böyle bir günü istemiyorum. Ben seni istiyorum. Ben seninle hergün yeniden...

Yürüyorum sessizce yokluğunda kimse ayak seslerimi umursamıyor. Gözlerim yere bakıyor kimseleri görmüyorum. Zaten baksamda göremiyorum. Yürüdüğmde ben yukarı bakmazdım hatta önüme bile. sen derdin ya "önüne bak biraz be " ben de sana derdim sen saçlarımı okşarken. Benim gözüm sensin önüme bak etrafıma bak ve hayatı bana anlat. Benim hislerim sensin beni ve dünyayı daha iyi anlayabileceğim hislerim.. Herşeyim sensin...

Bugün benim doğum günüm. Seviyorum diyenlere bakıyorum. Ama senin sevgini göremiyorum. Ynaımda olsan şimdi hiç konuşmasak, ağlasak saçmalasak sarılsak ve ayrılmasak. Gittik, bittik. Şimdi ağlıyorsam hala anlamadığın sevdam... Hala anlamadığın hislerim ve hala anlamadığım ben... Sana gülerek şunu söylüyor ;

Sen bana doğmadan önce doğmuştum ben sana, hani gününü yenilemiştim, düşüncelerini. Dizlerine kapanıp ağlamıştım sadece duygularımın coşkusuyla... Gülüyorum gülüyorum...Aslında tüm coşkularıma gülmüşsün tüm duygularımla....

Ömer? uyuyan güzelim, nasılsın?

Boşver nasılsın sorularını AŞk sadece İçelim hadi...

Ne içiyoruz ben çok susadım

su içelim o zaman, ya da doldur kadeh kadeh, aşkı içelim...

Ben susamışlığımda sendin...

aşkımı kadehlere koymamı neden bekliyorsun ki ben aşkımı yüreğimden içmeni istiyorum

O kadar yakınki bana yürekler, bu yakınlıkta hep uzak yaşamak zorundayım, o kadar samimisinki bana aşkını uzaklığından bile alıyorum, duygularım benden uzaklar aynı yürekler gibi. Benim içimde ama benden uzak... Aşkını alabilsemde yerine duygularımı bırakamıyorum...

Aşkımın savaşı duygular değil..kimsenin tahtını istemeyecek kadar, kimsenin bıraktığı boşluğa dolmayacak kadar büyük bir çocuk o ..şımarık ve yaramaz uzaktan sevecek kadar , buradan görecek kadar bende ilerde..çıkıp sana kaçışlarında tutamadığım AŞK!..

Sadece aşk mı beni yoran yoksa sensizlik mi? Sensizlik aslında aşksız olmakla aynı şey mi? En önemli duygularımda görüyorum hissediyorum seni (aşkı) ey aşk diyorum, sadece sen yetermisin hayata? Herşeyi bıraksam da senin olsam bana yetermisin? Daha önemlisi aşkı bıraksam bana bunu yaşatan kişiyle olsam, aşk yine aşk olurmu gibi sorular sorar dururum. Öğrendim öğrendim... İyi bir öğrenciyim ben, artık ey aşk demiyorum. Artık aşkımı duygularımı düşüncelerimde değil bana verdiğin enerjimde ruhumda sorguluyorum. Benim Allahla aramda ki en büyük aşksın, sana kızmalı mıyım ? Ya da ne yapmalıyım... Aslında soru şu... Aşk mı yoksa Sen mi ? Sen mi yoksa ....

Aşk ben değilim..aşk içindeki huzur..hissettiğin büyüklük Bağlılığın..bu dünyan değil öbür dünyaya yolun, aşk ben değilim gözlediğim varlığının sebebi olur ancak yüreğimse merdivenin aşk ise tercihin, zaten çıktığın merdiven benim

Sevmenin acısı


Konuşmak benim sevgim susmak da bazen yüreğim

İsterdi bazen sevgim onu ve yürek özlediğini söyler

Sevmek ister bütün düşüncelerim ama acımak da

Sevdiğine susabilseydin der yürek

Tüm nefretinle de olsa sevmediklerine karşıda susarsın der beyin

Susmalı sevgi konuşmayı bilmiyorsa

Konuşmasın demiyorum ama severek dinlesin birazda

Nefret etmesin demiyorum, ama severek anlatsın o anlarda

Sevmek acıtmasın demedim hiç, nerden ısıracağını bilsin seven

Yılan misali sevgim olsun, beni ısırsın ama içimde zehrine panzehirim olsun

Sevgiyi bilmeli sevgim, seveni değil sevmeyeni sevmeli yüreğim

Aslan gibi avlamalı sevgileri, ceylan gibi avlanmalı sevgilere

Alışmış olmalı düşüncelerim bu döngüye

Bin kere sevsem şu dünya da bin kere

Bin kere düşünmeli ve sevmeli

Sevgiyi değil, acıtanları görmeli

Acıların korku değil sevgi olmalı

Şİmdi sevgin acıtıyor işte şimdi sev

Acıların bende sevgi oldu işte

Sevemiyceksen acılarınla acılarımı hiç mücadele etme

Bu sensin canım işte... (ben buyum diyen sen )

Susmalı sevgi konuşmayı bilmiyorsa

susmanın tadını bilenlere...

yüreğinize ve aşkın içinden geçen "aklınıza" sağlık...