Konu: Kendimize geç mi kaldık?

Bunca koşuşturma,Kavga gürültü,patırtı arasında kendimize ne bırakıyoruz?
Hep zamanın hızla akıp geçtiğinden sürekli bir şeyleri elimizden kayıp gitmesine izin verdiğmizden yakınıp duruyoruz ama bunu engellemek için ne yapıyoruz?İnsan pişmanlıklarının bu kadar farkında olmasına rağmen kendine bu zulmü neden çok görmez.

Olmaz dediklerimiz oldu,gitmez dediklerimiz gitti bitmez dediklerimiz ise çoktan bitti..
Peki hayat denilen bu filmin hangi kısmına iliştirdik kendimizi sahne arkasında olan biteni mi izliyoruz? yoksa tam içinde mi?

Benim merak ettiğim hayatımızda kendimiz için neler yaptığımız vaya yapmadığımız?

bana kalırsa insan, ne yapıyorsa zaten kendisi için yapıyor.

örneğin: sevdiğine karşı özverili davranıyorsa, özverili davranmadığı takdirde olabileceklerle karşılaşmak istemediğindendir.

bir ayrılığın sonunda, sana yıllarımı verdim, herşeyimi verdim diyen çok olur.oysa kimse sadece sevdiği insan için bişey vermez. onunla birlikte olmak bizi mutlu ettiği için yıllarımızı veririz.

birine karşı iyilik yapıyorsa, kendi vicdanını rahat ettirmek içindir.

iş-güç peşinde koyorsa, kazanacağı statü ve para ile kendini iyi hissedeceği içindir.


hatta, duygularda bile böyledir. başkası bize bişey yaptıramaz; eğer birne kızıyorsak, durumu anlamlandırma biçimimizden kaynaklanır bu, diğer kişinin davranışından değil.


tüm bunların çoğunlukla farkına varmayız... bu nedenlede, başkaları ve başka şeyler için çok çalıştığımızı düşünüp kendimizi yorgun hissederiz.

hayatta, olaylar akıp giderken, kendimiz için kalıcı birşey yaptığımızı ancak oluşturduğumuz manevi değerlerle hissederiz....

ÇÜNKÜ, kişiler, mekanlar, olaylar değişsede, manevi değerlerimiz hep bizimledir.

Aslında bız kendımız ıcın cok sey yapımıyoruz.Hep hayatın bıze bısıler getırmesenı beklıyoruz ve bu bekleyıs sırasında yoruluyorz belkıde.Insanları yasatan umutları ve hayallerıdır bence .Insanlar hayallerının pesınden gıttıgı surece mutlu olurlar.Hayallerını bı kenara bırakıp ,gunu ve anı yasasamak,yarını dusunurken bugunu elımızden kacırmak belkıde bızı bu karmasanın ıcıne ıten.Her ıstegımızı baska bı zamana erteleme ve o zamanı hıc yakalayamamak bızı belkıde hayattan bısıler bekler hale getıren.Kısacası cogumuz hayallerımızın pesınden gıtmedıgımız ıcın ,hayatın onları bıze getırecegını dusundugumuz ıcın kargasa ıcındeyız.Kendımıze vakıt ayrıramamak ,yogun iş temposundan kafamızı kaldıramamak,herzaman daha fazlasını ıstemek ve hayatın bunu getırecegıne ınanmak.sorun burda bence ...hayatın bıze gelmesını beklerken bız ondan her gecen gun dahada uzaklasıyoruz aslında...

Benden aldıklarına karşılık hayatın bana uzatıp verdiği yada sadece bir kısmını gösterip bunu haketmelisin deyip beni amansız bir mücadelenin ortasına sürüklediği gerçeğini görmezden gelemiyorum..Kendim için birşeyler yapmak ne kadar da gerçekliğe uzak bir söylem öyle değil mi.. İnsan sadece kendi için ne yapabilir ki..? Kendini mutlu ettiğini düşündüğün anda başkalarının da mutlu olduğunu yada aksine onların hayatlarında acı bir dönüm noktası yarattığını nasıl inkar edebilir ki insan.. Bunlar umrumda bile değil dediği anda da insanın hani o yine başkaları tarafından pek sevilmeyen bencilliği ortaya çıkmaz mı.."Ben bencil değilim!" yada "Evet bencilim,kime ne!" diyen varsa aranızda ona soruyorum, bu yaptıgın kendin için mi..

Konuyu açan arkadaşımız sanırım bu cevapları beklemiyordu.Daha farklı ele alınmalı belki de bu konu..Ama bana kendin için birşey yapmaktan bahsedildiğinde nedense hep bu cümleleri sarfediyor ve kendin için yapabileceğin tek şeyin yeniden doğmak olduğunu söylüyorum..Tabi başarılabilirse..