Seninle ilgili sessizliğimi koruyorum bugünlerde.Artık adını anmamaya özen gösteriyorum.
Seni eskisi kadar çok düşünmüyorum.Gözlerim zamansız dalsada hiçbir zaman söylemiyorum seni
düşündüğümü.Fazla oldun artık dediklerinden beri sen hiç olmamışsın gibi yaşıyorum.
Yalnızlığıma çaresizliğime ağlıyorum.Ağlıyorum da yine de senin için olduğunu kabullenemiyorum.
Huzuru başkalarının gözlerinde arıyorsun.Mutluluğu yabancı kapılarda.Ben ise sadece gün dolduruyorum.
Ölüme yaklaşmanın huzuru var içimde.Hİçbir zaman inanmadığım aşk acılarını çekmek zor geliyor.
Nasıl olur derdim bir insan için nasıl dünyanın sonu gelir.Geliyormuş...
başkalarının olmanı kabullenemiyorum.Ne saçma değil mi oysa sen benim hiç olmadın.Ama ben seni hep
kömürlerin arasından parlayan cam parçam gibi gördüm.Farklıydın.ben öyle sanıyordum.Değilmişsin.
Oysa gözümde öyle yüceydinki.Adını duyduğum anda göğüsümün orda bir kuş çırpınmaya başlardı.
sonra ellerim uyuşur ve dizlerim tutmazdı.Senden bir haber aldığımda bayılacak gibi olurdum...
Hiçbir şey boşuna değildir diyorlar.Peki sence bunca çektiğim acı...Bunca gözyaşı... bunca geçen günler..boşuna değil mi?
hiç gelemeyecek biri için yaşanan bunca acı boşuna değil mi?
23.28 30.mart.2006


LinkBack URL
About LinkBacks
Alıntı Yaparak Cevapla





