Konu: SAMURAY, hakaret, kıskançlık.....

Tokyo yakınlarında, yaşlandıktan sonra kendini gençlere Zen Budizmini öğretmeye adayan büyük bir samuray yaşıyordu. İleri yaşına rağmen hala bütün rakiplerini alt edebilecek biri olduğu söyleniyordu.

Bir akşam vicdansızlığıyla tanınan bir savaşçı onu ziyarete geldi.Aynı zamanda provokasyon tekniğiyle de ün salmış bir savaşçıydı bu.
Rakibinin ilk hamleyi yapmasını bekler, sonra keskin zekasıyla rakibinin zayıf noktalarını değerlendirip şimşek gibi karşı atağa geçerdi. Genç ve sabırsız savaşçı, o güne kadar tek bir karşılaşmayı bile kaybetmemişti.

Samuray'ın şöhretini biliyordu ve oraya onu yenip kendine çok daha büyük bir isim yapmak için gelmişti.

Öğrencilerinin itirazlarına rağmen Samuray, kendine meydan okuyan savaşçının çağrısını kabul etti. Herkes şehrin en büyük meydanında toplandı ve genç adam yaşlı öğretmene hakaret etmeye başladı.Ona birkaç taş fırlattı, yüzüne tükürdü, Samuray'a ve tüm ailesine bildiği bütün küfürleri saydı.

Saatler boyunca Samuray'ı provoke edecek her şeyi yaptı ama yaşlı adam tamamıyla tepkisizdi. Akşam sona ererken ateşli savaşçı yorulmuş ve utanmış bir şekilde geri çekildi.

Hocalarının onca hakaret ve provakasyona cevap vermemesinden düş kırıklığına uğrayan öğrenciler gelip yaşlı Samuray’a sordular: "Bunca aşağılanmaya nasıl dayandınız? Her ne kadar dövüşü kaybetme riskiniz olsa da, kendizi bir korkak olarak göstermektense neden kılıcınızı kullanmadınız?"
"Birisi elinde bir hediye ile size gelse ama siz o hediyeyi kabul etmeseniz, sonuçta hediye kime aittir?" diye sordu Samuray.
"Onu vermeye çalışan kişiye" diye cevapladı öğrencileri.
"Kıskançlık, öfke ve hakarette de aynı şey geçerlidir" dedi öğretmenleri;
"Eğer kabul edilmezlerse onu yanında taşıyan kişiye ait olarak kalırlar."

Birisi elinde bir hediye ile size gelse ama siz o hediyeyi kabul etmeseniz, sonuçta hediye kime aittir?" diye sordu Samuray.
"Onu vermeye çalışan kişiye" diye cevapladı öğrencileri.
"Kıskançlık, öfke ve hakarette de aynı şey geçerlidir" dedi öğretmenleri;
"Eğer kabul edilmezlerse onu yanında taşıyan kişiye ait olarak kalırlar."

Bu Açıklama tam anlamıyla beni memnun etmedi...kısacası güzel olmamış..nedenine gelince..
örn: sevdiğim bir kıza hediye kolye aldım...kız kabul etmedi...ama ben o kolyeyi alıp boynuma takamam...çünkü onun için almışım..ona aittir her nekdar kabul etmesede ...fırlatırım kolyeyi yere...olur biter bu bana ait olduğunu göstermezki...

birisi birine hediye veriyor ve o hediye kabul edilmiyor ise hediye askıda kalıyor demektir
yani yine veren kişinin elinde kalır.ona aittir resmen.marx arkadaşım bana kalırsa sen bu hediye konusunda daha agresif bakmışsın olaya..

Mükemmel.Çok beğendim.

şimdi bu hikayeden bu sonuç mu çıktı Marx ....???????

şimdi bu hikayeden bu sonuç mu çıktı Marx ....???????

Hikayeden çıkartılması gereken sonuç belli..onun için yazılmış zaten...sadece örneklemenin yanlış olduğunu savunuyorum...Yazı çok güzel giderken saçma bir sonla bağlanmış bunu demek istedim..bu bana göre tabii..kimse katılmak zorunda değil..hediyeyi almayan kişi nezaketten uzaktır...bende alınmayan hediyeyi kaldırıp atarım...bu bana ait olduğunu göstermez...

Ayrıca osslem
agresiflikle ne alakası var bunun kabul etme gibi bir zorunluluğum varmı? yok..ben yorumumu yazdım...bana uymadı sonuç...düzeni ve anlamı bozdu...

" Kötü söz sahibine aittir" hadisiyle ilişkilendirilebilirmi acaba

Bende marx a katılıyorum bı acıdan.Eger bu ornengı dusunce yonunden dusunursek evet hakaretler,kufurler vs vs gıbı hareketler evet bu ornege uygun olabılır ama gercekte bunu hedıye olayına aktarırsak marx dogru soyluyor.Bır kısı karsındakı kısı ıcın bır hedıye alıyorsa ve karsı taraf bu hedıyeyı kabul etmıyorsa o hedıye verenın deıldır.Insanların bence ne yaptıkları deıl ne ıcın yaptıkları onemlıdır.Dıyelım ben "a"kısısıne bı hedıye alıyosam ama bunu bı nedenden dolayı "b" kısıne verıyosam bu hedıyenın asıl sahıbı benım ıcın "a" kısısıdır.Onemlı olan hareketın deıl,dusuncedır....